ادبي کرښې

ادبي کرښې

روبا عاشق خری شده بود، که هر روز کنار رود خانه آب مې خورد
هر روز از دور نګاهش میګفت و به خودش ګفت: شاید یک روز بفهمه که چقدر دوستش دارم.
برای خر میوه می آورد، سایه پیدا مې کرد و حتی وقت ګرګ ها نزدیک میشدن، خبرش مېکرد.
اما خر هېچ وقت چېز نمیفهمد
نه از نګاه های روبا
نه از نګرانی هایش
نه از موندنېش

یک روز روبا خسته شد و رفت
چند روز بعد خر کنار رودخانه ایستاد و تازه فهمید دیګر کسی نېست که قبل از آمدن ګرګ هاهشدار بدهد.

ګاهی بعضی آدم ها تا وقتی هست، محبتش رانمېبنيد.
وقتی می رود، تازه جای خالی ات را میفهمند