Pro. Zamin Hasin

زه له ١٤ کلنی نه مخکی یو احساستی هلک وم، د پلار خبری او نصیحت راته داسی ښکاریده ما ویل که دښمن می دی، تل به په کرکټ بوخت وم او یا به می هم په پټه gta ګیم کاوه...

موږ ښی پیسې لرلی، نو ژوند می جوړ وه هرسه راته رسیدل، خو یوه ورځ می پلار سره په دی خاطر خپه شوم چه ولی یی زما د خوښی بوټان نه دی راوړی...
مور می په کنایه که راته وویل وایی نر شه ته خو دا بوټان ایسته اچوی، ته ځان ته یو جوړ پاپړی چپلکی واخله...

دا خبره یو ډول عجیبه راته ښکاره شوه، مور ته می وویل چه ترڅو می په خپله چپلکی نه وی اخیستی کور ته به نور نه ورځم...

مور می دا خبره عادی وه ګڼله، خو زه راووتم، له نږدی دوکانو می پیل وکړ، هرچا زما پلار پېژانده، نو به یی له څپلیو راکول. مخکی ویل چه یوزل به حاجی صاحب ته.زنګ ووهم، یا به یی په هغه پسی وه لیکم...
خو ما ورته وویل چه نه په ماپسې یې باید وه لیکی...
خو هیچا دا کار وه نه کړ...

دومره وه ګرځیدم چه نور می توان نه درلود چه ان یو قدم هم بل واخلم...

کله چه کور ته ماښام راغلم، نو مور می یوځل بیا راته وویل، وایی ساواشه سنګه پاپړی څپلی دی واخیستی، چا در کړی...
لنډ می وویل، چه ریښتیا هم ان خلکو رویه په دی خاطره ښه راسره کوله چه زه د چا زوی یم، خو شخصا یی ماته د انسان ارزښت هم نه راکاوه...

له هغی ورځی را وروسته ما نه د پلار له موټر، نه موټرسایکل او نه هم له پیسو استفاده کړی، او له ځانه سره می وعده کړی چه تشناب پاکوم، موټر به وینځم، لاری جارو کوم، خو له ځانه به نارینه جوړوم...

ما
موټر مینځلی
شاګردی می کړی
اشپزی می کړی
دوکانونه می جارو کړی...
خو هیڅکله می هم د تعلیم او پیسو ګټلو ذهنیت نه دی له لاسه ور کړی!

ــــــــــــــــــــــــــــ
✍تاسې یې یادادشت ڪـــړئ!"