Maem Thaimassage Hürth

เซ็นทรัล โคราช อำนวยความสะดวกพื้นที่จอดรถฟรี
เพื่อเตรียมความพร้อมสถานการณ์อุทกภัยที่อาจเกิดขึ้น
ป้องกันความเสียหายของรถยนต์ และรถจักรยานยนต์

📍 สามารถนำรถมาจอดได้ที่ลานจอด Parking B ชั้น 2 ครึ่ง
📅 วันที่ 24 ก.ย. 69 เป็นต้นไป

📌 เงื่อนไขการฝากรถ
1. รถที่นำมาฝากจะต้องลงทะเบียนกับเจ้าหน้าที่ ณ จุดโต๊ะฝากรถน้ำท่วม หากนอกเวลาทำการ สามารถแจ้ง รปภ. บริเวณทางเข้าศูนย์การค้า โดยนำสำเนาบัตรประชาชน และสำเนาคู่มือรถ มาลงทะเบียน
2. จุดฝากรถ เป็นพื้นที่ที่ทางศูนย์ฯกำหนด
3. ทางศูนย์ฯ จะไม่รับผิดชอบใดๆทั้งสิ้น ในความเสียหาย สูญหายของทรัพย์สินที่อยู่ในรถยนต์
4. การรับรถคืนต้องนำสมุดคู่มือประกอบในการรับคืน

📞 สอบถามเพิ่มเติมได้ที่ 044-001555 ต่อ 0

#เซ็นทรัลโคราช

จาก “ผ้าไหมมัดหมี่อีสาน” สู่ “กิโมโนญี่ปุ่น”

เมื่อภูมิปัญญาของช่างทอนาหว้า เดินทางข้ามวัฒนธรรมไปปรากฏกลางกรุงโตเกียว

จากผืนผ้าไหมที่ถือกำเนิดบนกี่ทอผ้าในอำเภอนาหว้า จังหวัดนครพนม
วันนี้ภูมิปัญญาของช่างทอไทยเดินทางไกลถึงญี่ปุ่น และถูกถ่ายทอดออกมาในรูปแบบที่หลายคนอาจไม่เคยนึกถึง

นั่นคือ “กิโมโน”

สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าสิริวัณณวรี นารีรัตนราชกัญญา ทรงฉลองพระองค์ชุดกิโมโน ซึ่งตัดเย็บจากผ้าไหมมัดหมี่ “ลายแมงกะบี้” ผลงานของกลุ่มสมาชิกศิลปาชีพ อำเภอนาหว้า จังหวัดนครพนม

คำว่า “แมงกะบี้” มีความหมายแตกต่างกันได้ตามถิ่น แต่ในบริบทของลายผ้าชิ้นนี้ ข้อมูลของโครงการและแหล่งข้อมูลทางราชการใช้ในความหมายถึง “ผีเสื้อ” ซึ่งเป็นลวดลายที่ปรากฏอยู่ในภูมิปัญญาผ้าทอพื้นถิ่นมาแต่เดิม

แต่ความน่าสนใจของฉลองพระองค์ชุดนี้ไม่ได้อยู่เพียงการนำ “ผ้าไทย” ไปตัดเป็น “ชุดญี่ปุ่น”

เพราะเบื้องหลังคือการปรับองค์ความรู้ของช่างทอไทยให้สามารถทำงานร่วมกับขนบการตัดเย็บกิโมโนของญี่ปุ่นได้จริง

โครงการ Thai Kimono Project ใช้เวลาพัฒนาผืนผ้าราวหนึ่งปี มีทั้งการปรับหน้ากว้างของฟืมให้เหมาะกับมาตรฐานผ้าสำหรับกิโมโนและโอบิ ลดพื้นที่ว่างบริเวณริมผ้า ปรับขนาดของลวดลาย ตลอดจนปรับน้ำหนักของลายมัดหมี่และโทนสีให้สอดคล้องกับรสนิยมและฤดูกาลของญี่ปุ่น

กล่าวอีกอย่างหนึ่งคือ ไม่ใช่การนำผ้าไทยไป “ครอบ” บนรูปแบบของญี่ปุ่นเท่านั้น แต่เป็นการทำให้ช่างทอไทยกับผู้เชี่ยวชาญกิโมโนเข้าใจภาษาของงานฝีมือซึ่งกันและกันตั้งแต่ขั้นตอนการทอ

โครงการนี้เกิดจากความร่วมมือระหว่างกรมส่งเสริมการค้าระหว่างประเทศ โดยสำนักงานส่งเสริมการค้าในต่างประเทศ ณ กรุงโตเกียว สถาบันส่งเสริมศิลปหัตถกรรมไทย หรือ SACIT และบริษัท OMIYA ผู้ประกอบการกิโมโนจากนครเกียวโต โดยมีการเปิดตัวอย่างเป็นทางการที่สถานเอกอัครราชทูตไทย ณ กรุงโตเกียว เมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน 2568

ที่น่าสนใจยิ่งกว่านั้น คือเรื่องราวของ “ผ้าไหมมัดหมี่ไทยกับกิโมโน” ไม่ได้เพิ่งเริ่มต้นขึ้นในวันนี้

ข้อมูลจากกรมส่งเสริมการค้าระหว่างประเทศระบุว่า เมื่อครั้งสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เสด็จพระราชดำเนินเยือนประเทศญี่ปุ่นเมื่อ พ.ศ. 2524 เคยทอดพระเนตรการจัดแสดงแฟชั่นที่นำผ้าไหมมัดหมี่ของไทยมาตัดเย็บเป็นกิโมโน

หลายทศวรรษต่อมา แนวคิดที่เคยปรากฏบนเวทีวัฒนธรรมไทย–ญี่ปุ่น จึงได้รับการนำกลับมาพัฒนาอย่างเป็นระบบอีกครั้ง ให้เชื่อมโยงทั้งงานหัตถศิลป์ การออกแบบ และตลาดร่วมสมัย

และในเดือนกันยายน 2569 เรื่องราวของผ้าไทยได้กลับไปปรากฏอย่างโดดเด่นกลางกรุงโตเกียวอีกครั้ง

ระหว่างวันที่ 17–18 กันยายน 2569 กระทรวงวัฒนธรรมจัดกิจกรรม “CHUD THAI: KNOWLEDGE, CRAFTSMANSHIP AND PRACTICES OF THE THAI NATIONAL COSTUME” ณ Hyokeikan, Tokyo National Museum

สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าสิริวัณณวรี นารีรัตนราชกัญญา ทรงเป็นองค์ประธานในการแสดงแบบชุดไทยพระราชนิยมทั้ง 8 แบบ และเสื้อพระราชทานสำหรับบุรุษ 3 แบบ ภายในงานยังนำเสนองานช่างฝีมือไทยหลายแขนง ขณะที่การประยุกต์ผ้าไทยสู่กิโมโน รวมถึงฉลองพระองค์กิโมโนผ้าไทยของพระองค์ ได้รับการกล่าวถึงในฐานะหนึ่งในจุดสนใจของการนำเสนอวัฒนธรรมไทยต่อผู้ชมชาวญี่ปุ่น

สิ่งที่เกิดขึ้นจึงมีความหมายมากกว่าการสร้างเครื่องแต่งกายที่งดงามหนึ่งชุด

เพราะเส้นไหมจากนครพนมยังคงเป็นเส้นไหมจากนครพนม
ลายมัดหมี่ยังคงบอกเล่าฝีมือของช่างทอไทย
ขณะที่โครงสร้างของกิโมโนยังคงเคารพแบบแผนของญี่ปุ่น

สองวัฒนธรรมไม่ได้ถูกทำให้เหมือนกัน
แต่ถูกนำมา “สนทนากัน” ผ่านงานฝีมือ

จากกี่ทอผ้าในชุมชน
สู่ฉลองพระองค์กิโมโน
และจากภูมิปัญญาท้องถิ่นของไทย
สู่พื้นที่จัดแสดงในพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติโตเกียว

เรื่องราวนี้จึงอาจเป็นหนึ่งในภาพที่ชัดเจนที่สุดว่า
มรดกทางวัฒนธรรมไม่จำเป็นต้องหยุดนิ่งอยู่กับอดีต

หากรู้จักรักษารากของตนเองไว้
มันสามารถเดินทางข้ามภาษา ข้ามพรมแดน และข้ามรูปแบบการแต่งกาย
โดยยังคงบอกได้อย่างชัดเจนว่า

“ผืนผ้านี้ มีเรื่องราวจากประเทศไทย”

แหล่งข้อมูล: เพจผ้าไทยส่ให้สนุก,กรมส่งเสริมวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม, กรมส่งเสริมการค้าระหว่างประเทศ กระทรวงพาณิชย์, กรมประชาสัมพันธ์, Thailand.go.th และข้อมูลเผยแพร่จาก HRH Princess Sirivannavari Nariratana Rajakanya ต่อยอดเรื่องผ้าไทยกับกิโมโน

เป็นเรื่องราวสุดสะเทือนใจเป็นอย่างมากสำหรับเหล่าคนรักสุนัข เมื่อเรื่องราวของเจ้า “บรูโน่” น้องหมาที่ไม่ยอมลุกจากจุดที่ถูกทิ้ง นานกว่า 2 เดือน ถูกเผยแพร่ออกไป

เรื่องราวของบรูโน่ถูกส่งต่อถึงซูเซ็ต ผู้ก่อตั้งองค์กรช่วยเหลือสัตว์ Logan’s Legacy 29 หลังจาก “พีห์” พลเมืองดี พบว่ามีน้องหมาตัวหนึ่งนั่งรอใครบางคนอยู่ที่มุมถนนเดิมทุกวัน นานกว่า 2 เดือนเต็ม ไม่ว่าจะร้อนจนพื้นถนนแทบลวกเท้า หรือหนาวจนตัวสั่น บรูโน่ก็ไม่ยอมไปไหนและนั่นคือ จุดสุดท้ายที่ครอบครัวของเขาพามาทิ้งไว้

พีห์เล่าว่า เธอไม่รู้ว่าบรูโน่มาจากไหน รู้แค่ว่าไม่อาจปล่อยให้น้องนั่งรออย่างเดียวดาย เธอจึงช่วยหาผ้าห่มมาให้ แบ่งข้าวและน้ำให้น้องทุกวัน ซึ่งเป็นความอบอุ่นเพียงไม่กี่อย่างที่ช่วยประคองหัวใจที่แตกสลายของบรูโน่ ระหว่างการรอคอยที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

หลังได้รับแจ้ง ซูเซ็ตจึงส่ง แมรี่ นาคิโซ่ อาสาสมัครคู่ใจ เข้าช่วยเหลือบรูโน่ และในวันนั้น น้องหมากลับสงบอย่างน่าประหลาด ไม่วิ่งหนี ไม่ก้าวร้าว ราวกับว่า หัวใจของเขาเปิดรับโอกาสใหม่แล้ว

บรูโน่ถูกพาไปตรวจสุขภาพที่ Camino Pet Hospital และผลตรวจออกมาน่าชื่นใจ เขาแข็งแรงดี ไม่มีปัญหาสุขภาพใด ๆ และทันทีหลังจากนั้น ชีวิตของเขาก็เปลี่ยนไป เมื่อมี บ้านอุปถัมภ์พร้อมเปิดประตูต้อนรับในทันที

จากน้องหมาที่เคยนอนกอดพื้นถนนอย่างเดียวดาย จนวันนี้บรูโน่ได้นอนบน เตียงนุ่ม อุ่น และมีอ้อมกอดของมนุษย์ที่รักเขาจริง

ซูเซ็ตกล่าวว่า เจ้าบรูโน่น่ารักมาก และตอนนี้เขาปลอดภัยแล้ว อยู่ไกลจากมุมถนนแสนเหงา” แม้บรูโน่จะยังต้องรอครอบครัวถาวร แต่การรอคอยครั้งนี้จะไม่โดดเดี่ยวอีกต่อไปเพราะมีความรักครั้งใหม่ และอนาคตที่สดใสรออยู่ข้างหน้า

Cr. Dog's Clip, The Dodo

เขาเล่าให้ฟังว่า…
ครอบครัวแม่หมากลุ่มนี้
มาจากจังหวัดสมุทรปราการ

พื้นที่ตรงนี้
กำลังจะถูกพัฒนา
กำลังจะสร้างหมู่บ้านใหม่
และนี่คือ เรื่องจริง ที่อยากเล่าให้ฟัง

คนขับรถแม็คโครติดต่อมา
ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
เขาบอกว่า…
“ผมไม่อยากทำร้ายหมาที่นี่อีกแล้ว”

ที่ผ่านมา
มีหมาถูกฝังทั้งเป็นไปแล้วหลายตัว
แต่วันนี้…
เขาไม่กล้าทำอีกต่อไป
หัวใจมันรับไม่ไหวแล้ว

เขาจึงติดต่อมาขอความช่วยเหลือ
ขอให้ช่วยพาครอบครัวแม่หมาออกไปที
ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป

ต่อมา
มีคนโทรมาขอร้องทั้งน้ำตา
“ช่วยพวกมันด้วยนะ
ถ้าไม่ช่วย
ทั้งแม่ทั้งลูก
คงไม่รอดแน่ ๆ
เพราะหมู่บ้านกำลังจะเริ่มสร้างแล้ว…”

คำถามคือ…
ในสถานการณ์แบบนี้
ถ้าเป็นรักสัตว์จะตัดสินใจยังไง