Koong Ka Family Club

ทุกคืน❗️
ไม่กอด..ไม่ก่าย=ลูกนอนไม่กลับ 😩

การเป็นแม่ไม่ใช่เรื่องง่าย
เหนื่อย 😰

หมดคำพูด 😂

ความรู้สึกของคนเป็นแม่ที่ต้องตื่นมาดึก ๆ ทุกคืน
บางทีมันก็โดดเดี่ยวและเหนื่อยล้า
จนแอบน้ำตาซึมอยู่ในความมืด

ยิ่งคืนไหนที่ลูกร้องไห้โยเยไม่ยอมนอน
ร่างกายที่เพลียสะสมมาทั้งวัน
มันเหมือนจะแหลกสลายลงไปตรงนั้น

ในห้องที่เงียบสงัดตอนตีสองตีสาม
มีเพียงเสียงสะอื้นของลูกและ
เสียงถอนหายใจของตัวเราเอง

นั่งกอดลูกโยกไปมาด้วยความรู้สึกผิดผสมปนเปไปหมด
ทั้งรัก ทั้งสงสารลูก
แต่ใจหนึ่งก็เหนื่อยจน
ลูกอยากจะร้องไห้ออกมาดัง ๆ

มองไปทางไหนก็มีแต่ความมืดและ
ความเงียบที่ชวนให้รู้สึกเหมือนว่า
เรากำลังแบกโลกทั้งใบเอาไว้คนเดียว

โดยที่ไม่มีใครมารับไม้ต่อหรือ
รับรู้เลยว่าข้างในใจของแม่คนนี้
มันล้าจนแทบจะทานทนไม่ไหวแล้ว

ไม่มีใครคอยถามว่าแม่เหนื่อยไหม
หรือมีใครช่วยแบ่งเบาบ้างเลย
บาดแผลลึกๆ ของคนเป็นแม่คือ
การที่พยายามทำทุกอย่างให้ดีที่สุด ในทุกๆวัน

ความเหนื่อยของคนเป็นแม่...
บางทีมันก็เป็นความเหนื่อย
ที่จุกอยู่ในอกจนไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาพูด
มันไม่ใช่แค่เหนื่อยล้าทางกาย
แต่มันคือความเพลียสะสม

ไม่ว่าจะดึกดื่นค่ำคืนแค่ไหน
ต่อให้ง่วงจนตาจะปิดหรือร่างกายมันไม่ไหว
แค่ได้ยินเสียงลูกร้องงอแง
ร่างกายมันขยับ
ไปอุ้มไปปลอบลูกก่อนที่สติจะมาเต็มร้อยเสียด้วยซ้ำ

ลึกๆ ข้างในมันทั้งเหนื่อย ทั้งโดดเดี่ยว
และบางครั้งก็แอบร้องไห้เงียบๆ
ในความมืดด้วยความรู้สึกดิ่งและซึมเศร้า
เพราะรู้ดีว่าต่อให้ล้าจนแทบขาดใจ
ก็ไม่มีปุ่มกดหยุดพักหน้าที่นี้ได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว

สู้ๆนะตัวฉัน ✌🏻

นี่แหละชีวิตฉัน 😫

ตามนั้นเลย 😌

ลูก… ทำให้ฉันเป็นคนขี้บ่น 😫