Cam Media

ពេញមួយជីវិតប្រាថ្នាចង់បានប្រពន្ធល្អម្នាក់ ប៉ុន្តែចុងក្រោយបែរជាបាត់បង់វាដោយសារតែការលេងសើចជាមួយស្រីខាងក្រៅផ្ទះ ញាក់ញ័រចិត្តនៅខាងក្រៅដោយដៃខ្លួនឯង។

រឿងដែលគួរឱ្យស្តាយមិនមែនមកពីពួកគេមិនដឹងថាអ្នកណាជាស្ត្រីល្អនោះទេ។
*ពួកគេដឹង។
*ពួកគេដឹងថាអ្នកណាដែលនៅក្បែរខ្លួនចាប់តាំងពីថ្ងៃដៃទទេគ្មានអ្វីសោះ។
*ពួកគេដឹងថាអ្នកណាដែលគេងយប់ជ្រៅពេលខ្លួនឈឺថ្កាត់។
*ពួកគេដឹងថាអ្នកណាបានលះបង់វ័យក្មេង សម្រស់ និងក្តីសុបិនផ្ទាល់ខ្លួនយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ ដើម្បីរួមគ្នាកសាងផ្ទះសម្បែងមួយ។
*ពួកគេដឹងទាំងអស់។
គ្រាន់តែមនុស្សយើងមានភាពផ្ទុយគ្នាមួយយ៉ាងចម្លែក។
ពួកយើងតែងតែមើលឃើញតម្លៃនៃអ្វីដែលនៅឆ្ងាយ ប៉ុន្តែបែរជាភ្នែកងងឹតងងល់ចំពោះតម្លៃនៃអ្វីដែលកំពុងតែជាកម្មសិទ្ធិរបស់ខ្លួន។

ស្ត្រីចម្លែកម្នាក់អាចធ្វើឱ្យបេះដូងញាប់ញ័រដោយសារភាពថ្មីថ្មោង។
ក្រសែភ្នែកផ្សេងទៀតអាចធ្វើឱ្យចិត្តមនុស្សរំភើបញាប់ញ័រដោយសារអារម្មណ៍បានយកឈ្នះ។
សម្តីផ្អែមល្ហែមមួយចំនួនអាចធ្វើឱ្យមនុស្សគិតថាខ្លួនបានរកឃើញរឿងពិសេស។
*****ប៉ុន្តែអ្វីដែលពិសេសបំផុត ភាគច្រើនគឺមនុស្សដែលបាននៅក្បែរដោយស្ងៀមស្ងាត់អស់ជាច្រើនឆ្នាំ ដែលយើងលែងមើលឃើញទៅហើយ។

បុរសជាច្រើនមិនបានបាត់បង់អាពាហ៍ពិពាហ៍ដោយសារខ្វះសេចក្តីស្រឡាញ់នោះទេ។
-ពួកគេបាត់បង់វាដោយសារភាពធ្វេសប្រហែស។
-ពួកគេគិតថាស្ត្រីម្នាក់នោះនឹងនៅទីនោះជារៀងរហូត។
គិតថានាងនឹងបន្តអត់ទោសឱ្យ។
បន្តទ្រាំទ្រ។
បន្តស្រឡាញ់ខ្លួនដូចថ្ងៃដំបូង។
ប៉ុន្តែពួកគេភ្លេចថា សេចក្តីស្រឡាញ់ក៏មានដែនកំណត់ដែរ។
ចិត្តទូលាយក៏មានដែនកំណត់ដែរ។
ហើយបេះដូងមនុស្ស ទោះបីជាស្រឡាញ់ខ្លាំងប៉ុណ្ណាក៏ដោយ ក៏នឹងមានថ្ងៃអស់កម្លាំងដែរ។

រឿងដែលឈឺចាប់បំផុតមិនមែនជាពេលដែលស្ត្រីស្រែកយំដោយសារការឈឺចាប់នោះទេ។
ប៉ុន្តែគឺជាថ្ងៃដែលនាងលែងយំទៀតហើយ។
-លែងបន្ទោស។
-លែងខឹងសម្បា។
-លែងចង់ពន្យល់។
ព្រោះថានៅពេលនោះ អ្វីដែលស្លាប់មិនមែនជាការឈ្លោះប្រកែកគ្នាទេ។
ប៉ុន្តែគឺជាក្តីសង្ឃឹម។

មនុស្សយើងតែងតែគិតថាការក្បត់ចិត្តចាប់ផ្តើមពីការជួបគ្នា។
ការពិតទៅវាចាប់ផ្តើមពីខណៈពេលដែលមនុស្សម្នាក់ភ្លេចតម្លៃនៃអ្វីដែលខ្លួនកំពុងមាន។ហើយសោកនាដកម្មដ៏ធំបំផុតក្នុងជីវិតមនុស្ស មិនមែនជាការរកមិនឃើញរឿងល្អនោះទេ។
ប៉ុន្តែគឺមានហើយ ប៉ុន្តែមិនមានស្មារតីគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីដឹងខ្លួន។
ដល់ពេលបាត់បង់ទើបយល់ថា៖
ស្ត្រីល្អមិនមែនជាអ្នកដែលធ្វើឱ្យបេះដូងខ្លួនញាប់ញ័រខ្លាំងបំផុតនោះទេ។
ប៉ុន្តែគឺជាអ្នកដែលបានជ្រើសរើសនៅទីនោះ នៅពេលដែលជីវិតខ្លួនគ្មានអ្វីគួរឱ្យញាប់ញ័រទៀតទេ។

នៅពេលនោះ រាល់ការស្តាយក្រោយគឺយឺតពេលទៅហើយ។
ព្រោះថាមានវត្ថុខ្លះដែលបាត់បង់ហើយនៅតែអាចទិញយកមកវិញបាន។
មានឱកាសខ្លះដែលខកខានហើយនៅតែអាចធ្វើវាម្ដងទៀតបាន។
ប៉ុន្តែបេះដូងដែលបានត្រជាក់លែងមានកំដៅបន្ទាប់ពីការឈឺចាប់ជាច្រើន គឺកម្រនឹងត្រឡប់មកដូចដើមណាស់។

១. លាក់កំបាំងសេចក្តីស្រឡាញ់៖ មនុស្សស្រីខ្លះមានភាពអត់ធ្មត់ និងមោះមុតខ្លាំងខាង «លាក់អារម្មណ៍»។ នាងសុខចិត្តឈរមើលគេពីចម្ងាយដោយស្នាមញញឹម ប្រសិនបើការសារភាពអាចធ្វើឱ្យបាត់បង់ទំនាក់ទំនង ឬបង្កើតជាសម្ពាធ។

២. អភ័យទោស តែមិនភ្លេច (Forgive, but never forget)៖ ការអភ័យទោសរបស់នាង គឺដើម្បីឱ្យចិត្តខ្លួនឯងបានស្ងប់ និងផុតទុក្ខ មិនមែនមានន័យថារឿងរ៉ាវនោះត្រូវលុបបាត់នោះទេ។ ស្នាមរបួសចិត្តនៅតែជាមេរៀន និងជា «របាំងការពារ» មិនឱ្យនាងជឿអ្នកណាឆាប់ៗទៀតឡើយ។

៣. ស្នាមញញឹមបាំងទឹកភ្នែក៖ ភាពរឹងមាំខាងក្រៅ គឺជាអាវក្រោះការពារបេះដូងដ៏ទន់ខ្សោយខាងក្នុង។ មនុស្សស្រីមិនចង់ឱ្យគេអាណិត ឬឃើញនាងជានិមិត្តរូបនៃភាពទន់ជ្រាយឡើយ ដូច្នេះ «ស្នាមញញឹម» គឺជាជញ្ជាំងបិទបាំងការឈឺចាប់បានល្អបំផុត។

៤. ស្ងប់ស្ងាត់ដើម្បីដកថយ៖ មនុស្សស្រីមិនសូវស្រែកឡូឡាពេលបែកបាក់ពិតប្រាកដនោះទេ។ នៅពេលដែលនាងឈប់អន់ចិត្ត ឈប់ប្រកែក ឈប់រអ៊ូ ហើយប្រែជាស្ងាត់ស្ងៀម និងដកឃ្លាបន្តិចម្តងៗ នោះហើយជាសញ្ញាថា «ចិត្តរបស់នាងបានបាក់បែក និងអស់ក្តីសង្ឃឹម» រួចទៅហើយ។

៥. ចងចាំទង្វើស្មោះត្រង់៖ អ្វីដែលទាក់ទាញចិត្តនាងបានយូរអង្វែងបំផុត មិនមែនជាពាក្យផ្អែមល្ហែមរលូនអណ្តែតអណ្តូងនោះទេ តែជា «ទង្វើតូចៗដែលចេញពីសេចក្តីស្មោះត្រង់ និងការយកចិត្តទុកដាក់ពិតប្រាកដ»។

💡 សរុបមក៖ «ចិត្តមនុស្សស្រីដូចជាសមុទ្រ... មើលពីលើឃើញស្ងប់ស្ងាត់ និងស្រស់ស្អាត តែជម្រៅខាងក្នុងមានរលកបោកបក់ និងការលះបង់ជាច្រើនដែលគ្មានអ្នកណាអាចមើលធ្លុះឡើយ ប្រសិនបើនាងមិនបើកបេះដូងឱ្យមើល!»

ភរិយាដ៏ល្អរកបានដោយកម្រ ស្រីមិនល្អមានពាសពេញផ្លូវ៖ ចូរភ្ញាក់រលឹកមុននឹងហួសពេល!
តើអ្វីទៅជាស្តង់ដារពិតប្រាកដនៃបុរសដែលជោគជ័យ? តើជាលុយកាក់ កេរ្តិ៍ឈ្មោះ ឬក៏ភាពស៊ីវិល័យ?

តាមពិតទៅ ភាពក្លាហានរបស់បុរសគឺស្ថិតនៅលើសមត្ថភាពក្នុងការជម្នះរាល់ការល្បួងលោមទាំងឡាយដោយមិនរវើរវាយ។ កុំប្តូរយកសុភមង្គលគ្រួសារ ទៅនឹងស្នាមញញឹមដ៏ក្លែងក្លាយដែលគ្រាន់តែឆ្លងកាត់មួយឆាវក្នុងជីវិត។ ផ្ទះសំបែង គឺជាកន្លែងតែមួយគត់ដែលតែងតែស្វាគមន៍អ្នកត្រឡប់ទៅវិញ មិនថាអ្នកស្ថិតក្នុងភាពរុងរឿង ឬទុក្ខសោកនោះឡើយ។

ចងចាំរឿងស្នូលទាំង ៥ នេះទុកក្នុងចិត្ត ដើម្បីកុំឱ្យស្តាយក្រោយនៅពេលដែលវាហួសពេល៖

1️⃣ ភរិយាដ៏ទន់ភ្លន់គឺជាទ្រព្យសម្បត្តិដែលកម្រនឹងរកបាន
ស្ត្រីដែលស្ម័គ្រចិត្តដើររួមផ្លូវជាមួយអ្នកកាត់វែកព្យុះភ្លៀង មើលថែទាំគ្រួសារ រហូតដល់ជួនកាលភ្លេចគិតពីខ្លួនឯង គឺជាលាភសំណាងដ៏ធំបំផុត។ អ្វីដែលល្អៗមិនបាននៅឆ្ងាយនោះទេ គឺនៅក្បែរខ្លួនអ្នក នៅក្នុងផ្ទះបាយរបស់អ្នកហ្នឹងឯង។

2️⃣ ស្រីមិនល្អគ្រាន់តែជាភាពវក់វីដែលឆ្លងកាត់មួយឆាវ
ពួកគេគោរពស្រឡាញ់កាបូបលុយរបស់អ្នក មិនមែនស្រឡាញ់រូបអ្នកនោះទេ។ នៅពេលដែលលុយកាក់ខ្សត់ខ្សោយ ពួកគេនឹងក្លាយជាមនុស្សដំបូងគេដែលងាកខ្នងដើរចេញឆ្ងាយ។ កុំយកទ្រព្យសម្បត្តិ និងសុភមង្គលរបស់អ្នកទៅដោះដូរនឹងរបស់កំដរភ្នែកនៅតាមដងផ្លូវ។

3️⃣ ភាពក្លាហានស្ថិតនៅលើភាពស្មោះត្រង់
កុំច្រឡំថាការបណ្តោយខ្លួនតាមតណ្ហាជាភាពជោគជ័យ។ មនុស្សម្នាក់ៗ សុទ្ធតែអាចបណ្តោយខ្លួនឱ្យធ្លាក់ចុះបានយ៉ាងងាយ។ ការគ្រប់គ្រងសភាវគតិ និងការរក្សាខ្លួនឱ្យស្អាតស្អំដើម្បីការពារស្រ្តីរបស់អ្នក ទើបជាមោទនភាពរបស់បុរសពិតប្រាកដ។

4️⃣ កុំ «ចំណាយលុយលើផ្លូវ» ហើយនាំទុក្ខសោកមកឱ្យប្រពន្ធ
រឿងដែលផ្ទុយស្រឡះនោះគឺ មនុស្សជាច្រើនសុខចិត្តចំណាយលុយរាប់លានទៅលើអ្នកដទៃ ប៉ុន្តែបែរជាគិតគូរហ្មត់ចត់សន្សំសំចៃរាល់រៀលរាល់សេនជាមួយប្រពន្ធរបស់ខ្លួនពេលទៅផ្សារ។ ពួកគេផ្តល់ថាមពលវិជ្ជមានទៅឱ្យអ្នកដទៃ រួចនាំយកភាពកំណាញ់រអ៊ូរទាំមកដាក់លើក្បាលប្រពន្ធនិងកូន។ ចូរវិនិយោគលើគ្រួសាររបស់អ្នក – ព្រោះវាជាការវិនិយោគដែលមានចីរភាពបំផុត!

5️⃣ ផលកម្មនៃការក្បត់៖ ងាកក្រោយមកវិញមុននឹងហួសពេល
រាល់កំហុសឆ្គងទាំងអស់សុទ្ធតែមានតម្លៃដែលត្រូវសង ហើយតម្លៃនៃការក្បត់ចិត្តគឺតែងតែថ្លៃបំផុត។ កុំបណ្តោយឱ្យខ្លួនឯងក្លាយជាមនុស្សដៃទទេ ឯកោនៅពេលចាស់ទៅ ទើបយល់ច្បាស់ពីពាក្យថា «ប្រសិនបopen»។

✨ ស្នាដៃដ៏អស្ចារ្យបំផុតក្នុងជីវិតរបស់បុរស គឺស្នាមញញឹមប្រកបដោយសុភមង្គលរបស់មនុស្សជាទីស្រឡាញ់។ បន្ទាប់ពីភាពវឹកវរនៃការងារ ចូរត្រឡប់ទៅផ្ទះឱ្យលឿនបន្តិចនៅល្ងាចនេះ ណាប្រិយមិត្តទាំងអស់គ្នា!

FB~source

"កាម" តណ្ហា


“កាមទាំងឡាយដែលទៀងទាត់ មិនមានឡើយក្នុងមនុស្សលោក”

តើអ្វីទៅជា "កាម" ក្នុងន័យព្រះពុទ្ធសាសនា?
ពាក្យថា "កាម" ក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនា មិនមែនសំដៅតែទៅលើការសេពសុខផ្លូវភេទ (តណ្ហា) តែមួយមុខនោះទេ ប៉ុន្តែវាមានន័យទូលំទូលាយ ដោយសំដៅលើអ្វីៗដែលធ្វើឱ្យចិត្តត្រេកអរ ពេញចិត្ត ដែលយើងហៅថា កាមគុណទាំង ៥ រួមមាន៖ រូប សំឡេង ក្លិន រស និងការប៉ះពាល់ (ផោដ្ឋព្វៈ) ដែលគួរឱ្យប្រាថ្នា របស់ទាំង ៥ យ៉ាងនេះហើយ ជាទីតាំងនៃសេចក្តីត្រេកត្រអាល ជាចំណងចងចិត្តសត្វលោកឱ្យជាប់ជំពាក់ និងវិលវល់ក្នុងវដ្តសង្សារដែលពោរពេញដោយសេចក្តីទុក្ខ។

ធម្មជាតិនៃកាមគុណ គឺសេចក្តីមិនទៀង
ប្រសិនបើយើងពិចារណាឱ្យបានស៊ីជម្រៅ យើងនឹងឃើញថា កាមគុណទាំងឡាយគ្មានអ្វីស្ថិតស្ថេររឹងមាំឡើយ គ្រប់យ៉ាងតែងតែមានការប្រែប្រួល និងសាបរលាបទៅវិញជាធម្មតា៖
៙ រូបដែលស្អាត ថ្ងៃណាមួយក៏គង់តែចាស់ទ្រុឌទ្រោម
៙ សំឡេងដែលពីរោះ ថ្ងៃណាមួយក៏គង់តែស្ងាត់បាត់ទៅ
៙ ក្លិនដែលក្រអូប ថ្ងៃណាមួយក៏គង់តែសាបរលាប
៙ រសជាតិដែលឆ្ងាញ់ ថ្ងៃណាមួយក៏គង់តែសាបរលួយ
៙ ការប៉ះពាល់ដែលទន់ភ្លន់ ថ្ងៃណាមួយក៏គង់តែប្រែប្រួលទៅតាមពេលវេលា

ការវង្វេងនឹងកាម គឺជាការផ្ញើសុខលើរបស់ដែលគ្រប់គ្រងមិនបាន
ដោយហេតុនេះហើយ ការដែលយើងលង់វង្វេង ស្រវឹងស្រទប់ក្នុងកាមគុណ ដែលជារបស់មិនទៀងទាត់ គឺស្មើនឹងយើងកំពុងយកសេចក្តីសុខរបស់យើង ទៅផ្ញើលើអ្វីដែលយើងមិនអាចគ្រប់គ្រងបានទាល់តែសោះ ពេលដែលរបស់ទាំងនោះប្រែប្រួល ឬបាត់បង់ទៅ សេចក្តីទុក្ខផ្លូវចិត្តនឹងកើតឡើងភ្លាមៗ ការពិតនេះបញ្ជាក់ឱ្យឃើញថា ការប្រកាន់ខ្ជាប់ក្នុងកាមគុណ ជាទង្វើខ្វះបញ្ញា។

អ្នកដែលជាប់ជំពាក់ក្នុងកាមគុណ រមែងត្រូវបៀបបៀនដោយច្បាប់ត្រៃលក្ខណ៍គឺ៖ អនិច្ចំ (មិនទៀង), ទុក្ខំ (ជាទុក្ខ), និង អនត្តា (មិនមែនជារបស់ខ្លួន គ្រប់គ្រងមិនបាន) ពេលមិនយល់ពីច្បាប់ធម្មជាតិនេះ មនុស្សយើងតែងតែកើតទុក្ខ សោកសៅ មិនចេះចប់មិនចេះហើយ។
ផ្ទុយទៅវិញ អ្នកមានបញ្ញា (បណ្ឌិត) មិនលង់ខ្លួនក្នុងកាមគុណទេ ព្រោះដឹងច្បាស់តាមការពិតថា កាមគុណទាំងនោះជារបស់ឥតខ្លឹមសារ មិនអាចធ្វើឱ្យចិត្តផុតពីទុក្ខបានពិតប្រាកដឡើយ។ ការស្វែងរកសេចក្តីសុខពីកាមគុណ គឺប្រៀបដូចជាការប្រឹងចាប់ខ្យល់អញ្ចឹង គឺមិនអាចចាប់កាន់បានឡើយ។

បណ្ឌិតអ្នកឃើញទោសនៃកាម តែងខិតខំហ្វឹកហាត់កែលម្អខ្លួន មិនបណ្តោយចិត្តឱ្យក្លាយជាទាសករនៃសេចក្តីចង់បានឡើយ គេហ្វឹកហាត់សតិ និងបញ្ញា ដើម្បីពិចារណាឱ្យឃើញនូវសេចក្តីមិនទៀង ជាទុក្ខ និងមិនមែនជារបស់ខ្លួន រហូតដល់ចិត្តអាចតាំងនៅកណ្តាល (ឧបេក្ខា) មិនរំភើបញាប់ញ័រតាមការប្រែប្រួលនៃលោក។

ពេលចិត្តអាចលះបង់ការត្រេកអរក្នុងកាមគុណបាន នោះគឺការលើកស្ទួយផ្លូវចិត្តឱ្យនៅពីលើអំណាចនៃសេចក្តីប្រាថ្នា និងសេចក្តីទុក្ខទាំងពួង។ ចិត្តបែបនេះ នឹងសន្សឹមៗលះបង់នូវសេចក្តីក្តៅក្រហាយ ហើយឈានទៅដល់សេចក្តីស្ងប់ត្រជាក់ពិតប្រាកដ ដែលជាគោលដៅកំពូលនៃការប្រតិបត្តិធម៌។

ការប្រតិបត្តិដើម្បីរំដោះខ្លួនពីអំណាចកាមគុណ អាចធ្វើទៅបានតាមរយៈការពិចារណា ដូចជា៖ ការពិចារណា អសុភៈ (ការមើលឃើញរាងកាយថាជារបស់មិនស្អាត) ជារឿយៗ ឬការពិចារណាពី អនិច្ចំ ទុក្ខំ អនត្តា នៅក្នុង រូប សំឡេង ក្លិន រស និងការប៉ះពាល់។ នេះជាមាគ៌ាដែលព្រះពុទ្ធបានសម្តែងទុក ដើម្បីឱ្យអ្នកប្រតិបត្តិរួចផុតពីការអូសទាញរបស់កាម ដែលធ្វើឱ្យវិលវល់កើតស្លាប់។

ការមិនជាប់ជំពាក់ក្នុងកាមគុណ គឺជាការជ្រើសរើសមិនផ្ញើចិត្តលើរបស់ដែលមិនរឹងមាំ ដើម្បីស្វែងរកសេចក្តីសុខដ៏ថ្លៃថ្លា គឺសុខដែលកើតពីការរលត់កិលេស សុខដែលផុតពីទុក្ខ និងជាសេចក្តីសុខដែលមិនបាច់ពឹងផ្អែកលើវត្ថុខាងក្រៅមកចិញ្ចឹមបីបាច់តទៅទៀត។

"កាមគុណ ៥"
សូមកុំគិតថា "កាម" មានន័យត្រឹមតែរឿងស្នេហា ឬរឿងលើគ្រែ កាមគុណទាំង ៥ គឺជារបស់ដែលធ្វើឱ្យយើង "ញៀន" ប្រចាំថ្ងៃ ឧទាហរណ៍៖
៙ រូប: ការចូលចិត្តមើលរឿងភាគ មើលរបស់ស្អាតៗ មើលមនុស្សស្អាតៗ លេងទូរស័ព្ទ...
៙ សំឡេង: ការចូលចិត្តស្តាប់ចម្រៀងពីរោះៗ ស្តាប់ពាក្យសរសើរ...
៙ ក្លិន: ការចូលចិត្តប្រើទឹកអប់ថ្លៃៗ ហិតក្លិនម្ហូបឈ្ងុយៗ...
៙ រស: ការញៀននឹងម្ហូបឆ្ងាញ់ៗ តែគុជ កាហ្វេប្រ៊េនៗ...
៙ សម្ផស្ស: ការចូលចិត្តដេកពូកទន់ៗ ម៉ាស៊ីនត្រជាក់ រស់នៅស្រួលៗ...

ហេតុអ្វីការជាប់ជំពាក់ (កាម) នាំឱ្យយើងកើតទុក្ខ?
សុវត្ថន៍ឧទាហរណ៍សាមញ្ញៗ... អ្នកសន្សំលុយទិញទូរស័ព្ទ iPhone ស៊េរីចុងក្រោយមួយគ្រឿង ពេលទិញបានភ្លាម អ្នកសប្បាយចិត្តណាស់ (នេះគឺសុខដែលកើតពីកាម) ប៉ុន្តែ៖
៙ ១ ឆ្នាំ ក្រោយមក ស៊េរីថ្មីចេញមកទៀត ទូរស័ព្ទអ្នកធ្លាក់ស៊េរី រាងកោសឆ្កូត ថ្មកាន់មិនសូវបានយូរ (នេះគឺ អនិច្ចំ មិនទៀង)។
៙ ពេលទូរស័ព្ទធ្លាក់បែកអេក្រង់ ឬចង់បានស៊េរីថ្មីតែគ្មានលុយទិញ អ្នកចាប់ផ្តើមតានតឹង ពិបាកចិត្ត (នេះគឺ ទុក្ខំ ការកើតទុក្ខ)។
៙ អ្នកមិនអាចហាមទូរស័ព្ទនោះមិនឱ្យចាស់ មិនឱ្យខូចបានទេ (នេះគឺ អនត្តា គ្រប់គ្រងមិនបាន)។

តើព្រះពុទ្ធហាមមិនឱ្យយើងហូបឆ្ងាញ់ ឬស្លៀកពាក់ស្អាតមែនទេ?
មិនមែនទេ! ព្រះពុទ្ធមិនបានហាមយើងមិនឱ្យបរិភោគ ឬប្រើប្រាស់របស់របរទាំងនោះទេ អ្វីដែលព្រះអង្គបង្រៀនគឺ "ការមិនជាប់ជំពាក់" (មិនប្រកាន់ ឬមិនញៀននឹងវា)។
៙ អ្នកអាចញ៉ាំម្ហូបឆ្ងាញ់បាន ប៉ុន្តែបើថ្ងៃណាមួយអត់មានម្ហូបឆ្ងាញ់ញ៉ាំ អ្នកក៏មិនខឹងរករឿងគ្រួសារ។
៙ អ្នកអាចស្រឡាញ់រូបសម្រស់បាន ប៉ុន្តែបើថ្ងៃណាមួយចាស់ទៅ មានស្នាមជ្រួញ អ្នកក៏អាចទទួលយកការពិតដោយស្នាមញញឹម មិនមែនកើតទុក្ខរហូតចង់សម្លាប់ខ្លួននោះទេ។

ប្រសិនបើយើងយកពាក្យថា "កាម" (សេចក្តីត្រេកអរ ជាប់ជំពាក់) មកឆ្លុះបញ្ចាំងជាមួយសង្គមខ្មែរបច្ចុប្បន្ន ពិសេសក្នុងរង្វង់យុវវ័យ ឬ "ក្មេងៗស្ទាវ" យើងនឹងឃើញថាសង្គមសព្វថ្ងៃកំពុងរុញច្រានក្មេងៗឱ្យធ្លាក់ចូលទៅក្នុងអន្លង់នៃ "កាមគុណ" យ៉ាងជ្រៅបំផុត តាមរយៈបច្ចេកវិទ្យា និងសម្ភារនិយម។

នេះ គឺ កាមគុណទាំង ៥ ក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃរបស់យុវវ័យ និងមូលហេតុដែលវានាំឱ្យពួកគេជួបវិបត្តិផ្លូវចិត្ត៖
១. រូប (ការជាប់ជំពាក់នឹងការមើលឃើញ និងការសម្ញែង)
សព្វថ្ងៃ ក្មេងៗវង្វេងនឹងការកសាង "រូបភាពសប្បនិម្មិត" (Fake Reality) នៅលើ Facebook, Instagram, និង TikTok.... ពួកគេញៀននឹងការប្រើ Filter ឱ្យស្អាត ញៀននឹងការថតរូបអួតសម្ញែងសម្ភារៈនិយម (ទូរស័ព្ទ iPhone 15/16 Pro Max, ម៉ូតូស៊េរីថ្មី, ខោអាវប្រ៊េនៗ)។
សេចក្តីទុក្ខដែលកើតឡើង... ដោយសារ "រូប" ទាំងនេះមិនទៀង (អនិច្ចំ) ពេលផុសរូបទៅគ្មានអ្នក Like, ពេលឃើញមិត្តភក្តិមានរបស់ទំនើបជាងខ្លួន ឬពេលទូរស័ព្ទខ្លួនធ្លាក់ស៊េរី ពួកគេចាប់ផ្តើមអន់ចិត្ត តូចចិត្តនឹងវាសនា ខ្លះហ៊ានកុហក លួចលុយ ឬធ្វើបាបចិត្តឪពុកម្តាយឱ្យទិញរបស់ទាំងនោះឱ្យខ្លួន ដើម្បីកុំឱ្យចាញ់មុខគេ នេះហើយគឺ ទុក្ខ ដែលកើតពីការជាប់ជំពាក់នឹងរូប។
២. សំឡេង (ការពឹងផ្អែកលើការទទួលស្គាល់ពីអ្នកដទៃ)
ក្មេងៗបច្ចុប្បន្ន ងាយរងឥទ្ធិពលពីពាក្យសម្តីអ្នកដទៃណាស់ ពួកគេចង់បានការសរសើរ ចង់ល្បី ចង់ឱ្យគេហៅថា "Idol"។
សេចក្តីទុក្ខដែលកើតឡើង... ពាក្យសម្តីមនុស្សប្រៀបដូចខ្យល់ (មិនទៀងទេ) ថ្ងៃនេះគេសរសើរ ថ្ងៃស្អែកគេជេរ។ យុវវ័យជាច្រើនបាក់ទឹកចិត្ត អាដៃ លោតទឹក ឬគិតខ្លី គ្រាន់តែដោយសារពាក្យរិះគន់ ឬការជេរប្រមាថពីមនុស្សដែលខ្លួនមិនទាំងស្គាល់មុខនៅលើអ៊ីនធឺណិត។ បើយើងមិនផ្ញើក្តីសុខលើពាក្យសម្ដីអ្នកដទៃ យើងនឹងមិនងាយបាក់ទឹកចិត្តឡើយ។
៣. រស និង ក្លិន
ការផឹកតែគុជ ហាងកាហ្វេប្រ៊េនៗ ឬការចូលក្លឹបផឹកស្រា ជារឿយៗមិនមែនដោយសារតែស្រេក ឬឆ្ងាញ់នោះទេ តែវាជា "Trend" (វប្បធម៌ហ្វូង) ដើម្បីថតរូប Check-in បង្ហាញពីភាពទាន់សម័យ ឬភាពឡូយឆាយ។
សេចក្តីទុក្ខដែលកើតឡើង... ការរត់តាមចំណង់ (រស និង ក្លិន) បែបនេះ ធ្វើឱ្យខាតបង់ពេលវេលាសិក្សា ខាតបង់ថវិកាឪពុកម្តាយ និងបំផ្លាញសុខភាពរាងកាយ ពេលគ្មានលុយទៅកន្លែងទាំងនោះ ពួកគេមានអារម្មណ៍ថាឯកោ ហាក់ដូចជាសង្គមរុញច្រានចោល។
៤. សម្ផស្ស (ស្នេហាវ័យក្មេង និងចំណង់ផ្លូវភេទមុនវ័យ)
ឥទ្ធិពលនៃរឿងភាគ ភាពយន្ត និងបណ្តាញសង្គម ធ្វើឱ្យក្មេងៗឆាប់ចង់ដឹងចង់សាករឿងស្នេហា។ ការជាប់ជំពាក់នឹង "សម្ផស្ស" (ការប៉ះពាល់ផ្លូវកាយ) ធ្វើឱ្យពួកគេប្រញាប់ប្រញាល់មានសង្សារ លះបង់គ្រប់យ៉ាងដើម្បីស្នេហា ដោយគិតថាស្នេហាជារឿងអមតៈ (គិតថាវាទៀង)។
សេចក្តីទុក្ខដែលកើតឡើង.... ដូចព្រះពុទ្ធបានត្រាស់ថា "កាមទាំងឡាយមិនទៀង" ស្នេហាក្នុងវ័យស្ទាវភាគច្រើនឆាប់ឆេះ ឆាប់រលត់។ ពេលបែកបាក់គ្នា មនុស្សវ័យនេះងាយនឹងបាត់បង់ម្ចាស់ការ យំសោកបោកខ្លួន បោះបង់ការសិក្សា ស្អប់ខ្លួនឯង ព្រោះពួកគេបានយកបេះដូងទាំងមូល ទៅផ្ញើលើមនុស្សម្នាក់ទៀត ដែលជាធម្មជាតិ "អាចប្រែប្រួល" គ្រប់វិនាទី។

ដំបូន្មានសម្រាប់យុវវ័យ
ព្រះពុទ្ធសាសនា មិនមែនជាសាសនាហួសសម័យដែលបង្រៀនឱ្យយុវវ័យរត់ចូលព្រៃនោះទេ ប៉ុន្តែជា "វិទ្យាសាស្ត្រផ្លូវចិត្ត" ដែលបង្រៀនឱ្យក្មេងៗចេះរស់នៅក្នុងសង្គមដ៏ស្មុគស្មាញនេះដោយភាពឆ្លាតវៃ៖
១. Trend គឺស្មើនឹង អនិច្ចំ (ភាពមិនទៀង) អ្វីដែលល្បីថ្ងៃនេះ ខែក្រោយគេនឹងភ្លេចហើយ ដូច្នេះ កុំបាច់ប្រឹងប្រជែងគ្នាទិញសម្ភារៈនិយម ដើម្បីត្រឹមតែពាក្យសរសើរមួយឆាវនោះទេ វាហត់ណាស់។
២. កសាងតម្លៃពីខាងក្នុង (បញ្ញា និងសមត្ថភាព) ការស្លៀកពាក់ខោអាវរាប់រយដុល្លារ មិនអាចបិទបាំងភាពល្ងង់ខ្លៅបានឡើយ បណ្ឌិតពិតប្រាកដ គឺអ្នកដែលសប្បាយចិត្តនឹងអ្វីដែលខ្លួនមាន រស់នៅសាមញ្ញ តែមានចំណេះដឹងជ្រៅជ្រះ។
៣. ក្តីសុខពិត មិនបាច់ចំណាយលុយទិញទេ កុំយកសេចក្តីសុខទៅផ្ញើលើចំនួន Like, លើទូរស័ព្ទដៃថ្មី ឬលើស្នេហាដែលមិនច្បាស់លាស់។
សេចក្តីសុខពិត គឺការមានសន្តិភាពផ្លូវចិត្ត ធ្វើជាកូនល្អ សិស្សល្អ និងមានក្តីសង្ឃឹមចំពោះអនាគតខ្លួនឯងដោយការខិតខំប្រឹងប្រែង មិនមែនដោយការរត់តាមសម្ភារៈនោះឡើយ។
"អ្នកដែលរត់តាមកាម (សម្ភារៈ និងចំណង់) ប្រៀបដូចជាការផឹកទឹកប្រៃ កាន់តែផឹក កាន់តែស្រេក មានតែការចេះតាំងចិត្តស្កប់ស្កល់ និងការយល់ពីភាពមិនទៀងទេ ទើបធ្វើឱ្យយុវវ័យអាចរស់នៅដោយមានសេចក្តីសុខពិតប្រាកដក្នុងយុគសម័យនេះបាន"

កុំយកក្តីសុខផ្លូវចិត្ត ទៅចងភ្ជាប់ជាមួយវត្ថុក្រៅខ្លួន (លុយកាក់ ទ្រព្យសម្បត្តិ រូបសម្រស់ ពាក្យសរសើរ) ព្រោះរបស់អស់ទាំងនេះវាមិនទៀងទាត់ អាចបាត់បង់គ្រប់ពេលវេលា បើយើងយល់ពីការពិតនេះ ពេលមានយើងប្រើប្រាស់វាដោយក្តីសុខ ពេលបាត់បង់វាយើងក៏មិនកើតទុក្ខ នេះហើយហៅថា "អ្នកមានបញ្ញា រកឃើញសេចក្តីសុខពិត ដែលមិនពឹងផ្អែកលើវត្ថុខាងក្រៅ"។

_____សុវត្ថន៍-Sovathn

ឯកសារយោង :
- ព្រះត្រៃបិដក ភាគទី ១៣ ៖ សុត្តន្តបិដក សំយុត្តនិកាយ សគាថវគ្គ.
- ព្រះត្រៃបិដក ភាគទី ១៦ ៖ សុត្តន្តបិដក ទីឃនិកាយ មហាវគ្គ.
- ព្រះត្រៃបិដក ភាគទី ២០ ៖ សុត្តន្តបិដក មជ្ឈិមនិកាយ មូលបណ្ណាសក៍.
- ព្រះត្រៃបិដក ភាគទី ៥២ ៖ សុត្តន្តបិដក ខុទ្ទកនិកាយ ធម្មបទគាថា.
- ព្រះត្រៃបិដក ភាគទី ៥៤ ៖ សុត្តន្តបិដក ខុទ្ទកនិកាយ សុត្តនិបាត.
- ព្រះពុទ្ធឃោសាចារ្យ. (១៩៩៣). វិសុទ្ធិមគ្គប្រែ ភាគ១ ភាគ២ និងភាគ ៣ (ភទ្ទនត្ថេរ ឆាក ឆឹង, អ្នកប្រែ). ភ្នំពេញ៖ ពុទ្ធសាសនបណ្ឌិត្យ. (បោះពុម្ពជាច្បាប់ដើមនាសតវត្សទី៥).
- ព្រះអនុរុទ្ធាចារ្យ. (២០០៥). អភិធម្មត្ថសង្គហៈ (ធម្មបាលត្ថេរ ខៀវ ជុំ, អ្នកប្រែ). ភ្នំពេញ៖ ពុទ្ធសាសនបណ្ឌិត្យ. (បោះពុម្ពជាច្បាប់ដើមនាសតវត្សទី១១).

#សុវត្ថន៍_Sovathn #តណ្ហា #កាមគុណ #កាម #សេចក្តីប្រាថ្នា #សេពកាម #រោគចិត្ត #សតិបដ្ឋាន #កម្មដ្ឋាន #អសុភកម្មដ្ឋាន #អនុស្សតិ #ព្រហ្មវិហារ #បលិពោធ #អាហារេបដិកូលសញ្ញា #រៀនអភិធម្ម #រៀនកម្មដ្ឋាន #ហ្វឹកហាត់កម្មដ្ឋាន #បដិបត្តិកម្មដ្ឋាន #ចម្រើនកម្មដ្ឋាន #ស្ដាប់ធម៌ #អប់រំចិត្ត #ព្រះពុទ្ធព្រះធម៌ព្រះសង្ឃ #ព្រះពុទ្ធសាសនា #ព្រះធម៌អប់រំចិត្ត

👉 មានល្អផង មានមិនល្អផង ការពិតរបស់រូបកាយ ត្រូវប្រែប្រួលទៅតាមពេលវេលា ប្រឹងរក្សាដើម្បីភាពស្អាត ប៉ុន្តែជរាចូលមកដណ្តើមយកបាន ចង់ឱ្យកុំឈឺ ប៉ុន្តែជំងឺនៅតែមកបៀតបៀនទាល់តែបាន ចង់ឱ្យកុំស្លាប់ ប៉ុន្តែក្នុងលោកនេះ អ្នករស់គេចមិនផុតពីស្លាប់ទេ។
👉 មុននឹងស្លាប់ ត្រូវធ្វើរឿងដែលមានប្រយោជន៍ដល់សង្គមជាតិផង កុំខំប្រឹងបង្ហាញបែបសប្បុរសក្លែងក្លាយ ដឹងតែចង់បាន មិនគិតពីទុក្ខលំបាករបស់អ្នកដទៃ ចុងក្រោយទៅ មានផ្លូវតែមួយដូចគ្នា គឺស្លាប់។

💔ថ្នាំព្យាបាលស័ក្តិសិទ្ធិសម្រាប់មនុស្សលួចលាក់មានស្រីញី/ប្រុសថ្មី តើជាអ្វី?

មនុស្សជាច្រើននិយាយថា៖
– ធ្លាក់ដល់បាតមឈូសទើបឈប់។
– ចាស់ជរាអស់កម្លាំងទើបឈប់។
– អស់លុយកាក់ទើបឈប់។
– ទាល់តែចាប់បានការណ៍ប៉ុន្មានដងទើបឈប់។

💔ប៉ុន្តែតាមពិតទៅ គ្មានឱសថឯកណាអាចព្យាបាលជំងឺលួចលាក់ក្បត់ចិត្តនេះបានឡើយ។
ព្រោះថាការលួចលាក់មានអ្នកថ្មី មិនមែនស្ថិតនៅលើ «ពីរជើង» ដែលចូលចិត្តដើរផ្ដេសផ្ដាសនោះទេ។
💔វាស្ថិតនៅលើ «ខួរក្បាល» ដែលតែងតែគិតថាខ្លួនឯងសមនឹងទទួលបានច្រើនជាងអ្វីដែលមាន។
មិនមែនស្ថិតនៅលើ «កែវភ្នែក» ដែលចូលចិត្តសម្លឹងមើលអ្នកដទៃនោះទេ។
💔គឺវាស្ថិតនៅលើ «ចិត្តលោភលន់» ដែលមិនស្គាល់ពាក្យថាគ្រប់គ្រាន់។
មិនមែនស្ថិតនៅលើ «កាលៈទេសៈ» នោះទេ។
គឺវាស្ថិតនៅលើ «គុណធម៌ និងសីលធម៌បុគ្គល»។

ហេតុនេះហើយ ថ្នាំព្យាបាលស័ក្តិសិទ្ធិសម្រាប់មនុស្សលួចលាក់ក្បត់ចិត្តគឺមានតែមួយប្រភេទគត់៖នោះគឺ «ភាពចាស់ទុំ»។
💔កាលណាដែលមនុស្សម្នាក់មានភាពចាស់ទុំគ្រប់គ្រាន់ ពួកគេនឹងយល់ថា៖អារម្មណ៍ គឺសម្រាប់គ្រប់គ្រង មិនមែនសម្រាប់រត់តាមឡើយ។
ចំណង់តណ្ហា គឺសម្រាប់ទប់ស្កាត់ មិនមែនសម្រាប់បម្រើវានោះទេ។
💔សុភមង្គល គឺសម្រាប់ជ្រំជ្រែងនិងកសាង មិនមែនសម្រាប់ដេញតាមប្រមាញ់ពីមនុស្សម្នាក់ទៅមនុស្សម្នាក់ទៀតឡើយ។

💔ចំណែកឯមនុស្សដែលមិនទាន់មានភាពចាស់ទុំវិញ...ទោះបីជាប្តូរគូស្នេហ៍ ប្តូរភរិយា ប្តូរស្វាមី ឬប្តូរពិភពលោកទាំងមូលក៏ដោយ...
ក៏ពួកគេនៅតែនាំយកនូវចរិតដដែលៗរបស់ខ្លួនទៅជាមួយជានិច្ច។

ថ្នាំព្យាបាលជំងឺលួចលាក់ក្បត់ចិត្ត គឺមិនមានលក់នៅតាមឱសថស្ថាននោះទេ។ វាមានតែនៅក្នុងកន្លែងពីរប៉ុណ្ណោះ៖ សតិសម្បជញ្ញៈ និងភាពចាស់ទុំរបស់បុគ្គលម្នាក់ៗ។

Telegram: Contact @Soksophat1

👉បងប្អូនខ្លះគាត់ចូលចិត្តញាំត្រី (សាលមន salmon )តែគាត់អត់យល់ហេតុអីត្រី សាលមន អាចឆៅញាំបាន និងត្រី ត្រោត (rainbow trout ) មិនអាចញាំឆៅបាន 👇
1⃣
ប្រភេទត្រីរស់នៅក្នុងសមុទ្រ ដូច្នេះប៉ារ៉ាស៊ីតក្នុងទឹកសមុទ្រពិបាករស់នៅក្នុងខ្លួនមនុស្ស។
ប៉ារ៉ាស៊ីតចម្បងរបស់ត្រីប្រភេទត្រីសមុទ្រធម្មជាតិ គឺពពួកដង្កូវអ៊ីសាកណូម៉ា នៅពេលដង្កូវនេះចូលទៅក្នុងខ្លួនមនុស្ស វាមិនអាចលូតលាស់បន្តពូជបានទេ ភាគច្រើនបណ្តាលឱ្យឈឺពោះតែមួយរយៈខ្លី ។
2⃣ ចំពោះ សាលម៉ុនចិញ្ចឹមគឺត្រូវបង្កកសម្លាប់ប៉ារ៉ាស៊ីតយ៉ាងតឹងរឹង។
👉ត្រីសាលម៉ុនឆៅស្តង់ដារ ត្រូវអនុវត្តការបង្កកសម្លាប់មេរោគដូចខាងក្រោម 👇
👉 បង្កកនៅសីតុណ្ហភាព −20 អង្សាសេ រយៈពេល 7 ថ្ងៃ
👉 បង្កកនៅសីតុណ្ហភាព −35 អង្សាសេ រយៈពេល 15 ម៉ោង
👉 សីតុណ្ហភាពទាបអាចសម្លាប់ដង្កូវនិងពងដង្កូវអ៊ីសាកណូម៉ាទាំងអស់ ធ្វើឱ្យត្រីអាចបរិភោគឆៅបាន។
3⃣ បរិយាកាសចិញ្ចឹមអាចគ្រប់គ្រងបាន
ត្រីសាម៉ុងដែលគេយកធ្វើ សាស៊ីនៅលើទីផ្សារភាគច្រើនគឺត្រី
អាត្លង់ទិកសាលម៉ុន ចិញ្ចឹមក្នុងទ្រុងបិទជិតនៅសមុទ្រជ្រៅ ទឹកស្អាត បាក់តេរីតិចណាស់ ចំនួនបាក់តេរីស្ថិតក្នុងកម្រិតដែលអាចគ្រប់គ្រងបាន។
👉ការបែងចែកសំខាន់
✅ ត្រីអាត្លង់ទិកសាលម៉ុន (ត្រីសាលម៉ុននាំចូល) ត្រូវបានបង្កកសម្លាប់មេរោគ អាចយកធ្វើ sushiបាន។

❌ ត្រីត្រោត Trout ជាប្រភេទត្រីរស់នៅក្នុងទឹកសាប
(ត្រីទឹកសាប) ប៉ារ៉ាស៊ីតទឹកសាបពិបាកសម្លាប់អស់ ។
💀ផលប៉ះពាល់
1⃣ដង្កូវថ្លេីម
👉ជាត្រីទឹកសាប ហើយមានដង្កូវថ្លើមនៅក្នុងខ្លួនយ៉ាងច្រើន។ 👉ការបង្កកកំរិតទាប មិនមាន ស្តង់ដារ មិនអាចសំលាប់បាក់តេរីទាំងអស់បាន។ នៅពេលដង្កូវចូលទៅក្នុងខ្លួនមនុស្ស វានឹងគ្រប់គ្រងថ្លើម បង្កជាជំងឺរលាកថ្លើម ស្ទះបំពង់ទឹកប្រមាត់ ហើយក្នុងករណីធ្ងន់ធ្ងរអាចបង្កជា មហារីកបំពង់ទឹកប្រមាត់។
2⃣ឆ្លងប៉ារ៉ាស៊ីតផ្សេងៗទៀត
👉វាក៏អាចមានដង្កូវសួត និងដង្កូវតេញ៉ាក្នុងពោះផងដែរ បណ្តាលឱ្យឈឺពោះ រាគ ក្អក និងមានទឹកកក្នុងទ្រូង។
ដង្កូវតេញ៉ាអាចលូតលាស់បានប្រវែងជាច្រើនម៉ែត្រនៅក្នុងពោះវៀន។
3⃣ ហានិភ័យបាក់តេរីលើសកម្រិតខ្ពស់
ទឹកសាបមានបាក់តេរី និងពងប៉ារ៉ាស៊ីតច្រើនជាងទឹកសមុទ្រជ្រៅ។ ការបរិភោគឆៅងាយបង្កជាជំងឺរលាកពោះវៀន ក្អួត រាគ និងឈឺពោះយ៉ាងខ្លាំង។
👉ប៉ារ៉ាស៊ីតរបស់ត្រីទឹកសាប (ដូចជាដង្កូវថ្លើម) អាចរស់នៅក្នុងខ្លួនមនុស្សបានយូរ ដូច្នេះត្រីត្រោត ទឹកសាបមិនអាចបរិភោគឆៅបានទាំងស្រុងទេ ។
** កំណត់សំគាល់ លក្ខណះត្រីសាលម៉ុនពិត
✅ បន្ទាត់ឆូតខ្លាញ់ពណ៌សធំទូលាយ
​✅ សាច់ពណ៌ទឹកក្រូចស្រាល មានខ្លាញ់ច្រើន
🚫 ត្រីត្រោតទឹកសាប
1. បន្ទាត់ឆូតខ្លាញ់ពណ៌ស ស្តើង និងញឹកយ៉ាងណែន គ្មានគម្លាតធំ
​2. ពណ៌សាច់ ក្រហមងងឹត ពណ៌ក្រហមដឹតជាងត្រីសាលម៉ុន។
​3. សាច់រឹង ស្ទើរតែគ្មានជាតិខ្លាញ់ក្រាស់។

ប្រវត្តិ សង្ខេប​ «ភិក្ខុត្រូវខ្លាស៊ី»
១. ការចេញទៅបំពេញសមណធម៌
មានភិក្ខុមួយក្រុម (ក្នុងគម្ពីរខ្លះបញ្ជាក់ថាមានចំនួន ៣០ អង្គ) បានធ្វើដំណើរទៅកាន់ព្រៃជ្រៅមួយ ដើម្បីស្វែងរកទីសេនាសនៈដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ ក្នុងការបំពេញសមណធម៌ និងចម្រើនវិបស្សនាកម្មដ្ឋាន។ ព្រៃនោះជាព្រៃធំ មានសភាពស្ងាត់ជ្រងំ និងជាកន្លែងដែលសម្បូរទៅដោយសត្វសាហាវ ពិសេសគឺសត្វខ្លាធំៗ។
២. ឧបសគ្គ និងការលុកលុយពីសត្វខ្លា
នៅពេលយប់ ក្នុងខណៈដែលភិក្ខុទាំងឡាយកំពុងតែគង់ឈរធ្វើធម៌ ឬដើរចង្ក្រមតាមកន្លែងរៀងៗខ្លួន ស្រាប់តែមានសត្វខ្លាធំមួយ បានមកលបលួចខាំទាញយកភិក្ខុម្តងមួយអង្គៗទៅស៊ីជាចំណី។
ទោះបីជាដឹងថាមានគ្រោះថ្នាក់ និងមានភិក្ខុជាមិត្តរួមធម៌ត្រូវខ្លាស៊ីជាបន្តបន្ទាប់ក៏ដោយ ក៏ភិក្ខុដែលនៅសល់មិនមានចិត្តភ័យខ្លាចរត់ចោលសីលវន្ត ឬបោះបង់ការតាំងចិត្តនោះឡើយ។ លោកនៅតែបន្តការធ្វើសមណធម៌ដោយស្ងប់ស្ងៀម។
៣. ការរក្សាសីល និងការអស់ទៅនៃអាសវៈ (ករណីភិក្ខុអង្គចុងក្រោយ)
រហូតដល់វេនភិក្ខុអង្គមួយ (ដូចបង្ហាញក្នុងរូបភាព) ត្រូវបានខ្លាចាប់ខាំទាញយកទៅ។ នៅក្នុងខណៈដែលខ្លាកំពុងតែខាំអូសរាងកាយរបស់លោក និងចាប់ផ្តើមស៊ីពីជើងឡើងមកនោះ លោកមិនបានខឹងសម្បារ ឬស្រែកយំអង្វរករជីវិតពីសត្វខ្លានោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ៖
លោកមានសតិដឹងខ្លួនជានិច្ច៖ លោកបានយកការឈឺចាប់តាមផ្លូវកាយនោះ មកធ្វើជាអារម្មណ៍នៃកម្មដ្ឋាន (វេទនានុបស្សនាស្មារតី)។
ពិចារណាពីសង្ខារ៖ លោកមើលឃើញថារាងកាយនេះមិនមែនជារបស់ខ្លួន ពិតជាមិនទៀង កើតមានទុក្ខ និងជាអនត្តា។
សម្រេចធម៌៖ ដោយសារចិត្តដែលស្ងប់ មិនកម្រើកញាប់ញ័រដោយលោភៈ ទោសៈ មោហៈ និងការរក្សាសីលដ៏បរិសុទ្ធ ក្នុងខណៈដែលខ្លាកំពុងតែស៊ីរាងកាយរបស់លោកនោះ លោកក៏បានសម្រេចធម៌ជា ព្រះអរហន្ត រួចផុតពីទុក្ខទាំងពួង មុនពេលដែលដង្ហើមចុងក្រោយត្រូវដាច់ទៅ។
អត្ថន័យ និងការអប់រំក្នុងរឿងនេះ
ការរក្សាសីលស្មើជីវិត៖ បង្ហាញពីស្មារតីដ៏មាំមួនរបស់ព្រះភិក្ខុសង្ឃក្នុងពុទ្ធសាសនា ដែលសុខចិត្តលះបង់សាច់ឈាមនិងជីវិតជាជាងដាច់សីល។

ច្បាប់កម្មផល និងសតិ៖ រំលឹកឲ្យឃើញថា គ្រោះថ្នាក់អាចកើតឡើងគ្រប់ពេល ប៉ុន្តែអ្វីដែលសំខាន់គឺការមាន «សតិ» គ្រប់គ្រងចិត្តមិនឲ្យធ្លាក់ទៅក្នុងអកុសល ទោះបីជាស្ថិតក្នុងស្ថានភាពស្លាប់រស់ក៏ដោយ។
ការឈ្នះសេចក្តីស្លាប់៖ ការស្លាប់របស់លោកគឺស្លាប់តែរាងកាយ ប៉ុន្តែចិត្តរបស់លោកបានរួចចាកផុតពីវដ្តសង្សារ ក្លាយជាព្រះអរហន្តដ៏វិសេស។
​ (​ ជ្រះថ្លា​អនុមោទនា​ ភិក្ខុ​ចន្ទ​មុនី​រោ​ )

អ្នកត្រូវយល់នូវរឿងពិតមួយគឺមនុស្សប្រុស មិនមែនមិនអាចផ្លាស់ប្តូរបានទេ។
បើគេអាចផ្លាស់ប្តូរបានថែមទាំងផ្លាស់ប្តូរបានច្រើនទៀតផង។
មនុស្សប្រុសម្នាក់ដែលធ្លាប់តែព្រងើយកន្តើយ ក៏នៅតែអាចរៀនពីវិធីយកចិត្តទុកដាក់ឲ្យបានច្រើនជាងមុន។
-ម្នាក់ដែលធ្លាប់តែគំរោះគំរើយ ក៏នៅតែអាចក្លាយជាទន់ភ្លន់ជាងមុន។
-ម្នាក់ដែលធ្លាប់តែដើរលេងពាលា ក៏នៅតែអាចចេះគិតគូរពីគ្រួសារ។
-ម្នាក់ដែលធ្លាប់តែយកខ្លួនឯងជាធំ ក៏នៅតែអាចបន្ទាបខ្លួនចុះ... ប្រសិនបើនៅក្នុងចិត្តរបស់គេខ្លាចបាត់បង់មនុស្សស្រីដែលនៅក្បែរខ្លួនគេពិតប្រាកដ។
បញ្ហាមិនដែលជា “តើគេអាចផ្លាស់ប្តូរបានឬទេ” នោះឡើយ។
បញ្ហាគឺ៖តើគេចង់ផ្លាស់ប្តូរដើម្បីអ្នក ឬក៏អត់?
ពីព្រោះនៅពេលដែលមនុស្សប្រុសស្រឡាញ់អ្នកពិតប្រាកដ គេនឹងមិនបណ្តោយឲ្យអ្នកនិយាយដដែលៗពីការឈឺចាប់តែមួយនោះឡើយ។
គេនឹងមិនធ្វើឲ្យអ្នកយំដោយសាររឿងដដែលៗជាច្រើនដងនោះទេ។
**មិនបណ្តោយឲ្យអ្នកនិយាយថា៖ “ខ្ញុំហត់ហើយ” រហូតដល់លែងមានកម្លាំងនឹងនិយាយ។
**មិនបណ្តោយឲ្យអ្នកសួរខ្លួនឯងថា ហេតុអ្វីរឿងតូចតាចដូចជា ការយកចិត្តទុកដាក់ ការស្តាប់ ការគោរព... ដែលអ្នកក៏ត្រូវសុំគេដែរ។
មនុស្សដែលមានអ្នកនៅក្នុងចិត្ត គេនឹងចេះខ្លាចគឺ
*ខ្លាចធ្វើឲ្យអ្នកពិបាកចិត្ត។
*ខ្លាចអ្នកខកចិត្ត។
*ខ្លាចអ្នកនៅស្ងៀម។
*ខ្លាចថ្ងៃណាមួយអ្នកលែងចង់ពន្យល់ទៀត។
ចំណែកមនុស្សដែលមិនផ្លាស់ប្តូរ មិនចង់ផ្លាស់ប្តូរ មិនព្រមមើលខ្លួនឯងឡើងវិញ... នោះអ្នកក៏កុំបន្តបោកប្រាស់ខ្លួនឯងទៀតអី។
*មិនមែនគេមិនយល់ទេ គឺគេមិនសូវស្រឡាញ់អ្នកខ្លាំងល្មមនឹងកែប្រែ។
*មិនមែនគេមិនដឹងថាអ្នកឈឺចាប់ទេ គឺការឈឺចាប់របស់អ្នកវាមិនទាន់សំខាន់ល្មម ដើម្បីឲ្យគេដាក់មានៈរបស់គេចុះ។
មនុស្សប្រុសនៅពេលស្រឡាញ់ពិតប្រាកដ ពួកគេនឹងធ្វើសកម្មភាព។
ចំណែកនៅពេលស្រឡាញ់មិនគ្រប់គ្រាន់ ពួកគេនឹងមានលេស។
“បងជាមនុស្សបែបហ្នឹងហើយ។”
“អូនត្រូវតែទទួលយកចរិតរបស់បង។”
“គ្មានរឿងអីផង ហេតុអីអូនធ្វើរឿងធំម្ល៉េះ។”
“បងផ្លាស់ប្តូរមិនបានទេ។”
ទេ!
មិនមែនផ្លាស់ប្តូរមិនបានទេ។
គ្រាន់តែគេឃើញអ្នកនៅតែទីនោះ នៅតែអត់ទោស នៅតែរង់ចាំ នៅតែចិត្តទន់... ទើបគេមិនឃើញពីភាពចាំបាច់ដែលត្រូវផ្លាស់ប្តូរ។
ហេតុនេះហើយ អ្នកកុំយកពេលវេលាដ៏មានតម្លៃរបស់អ្នកទៅដូរយកការរង់ចាំមនុស្សប្រុសម្នាក់ឲ្យធំដឹងក្តីដោយសារទឹកភ្នែករបស់អ្នកអី។
មនុស្សប្រុសដែលស្រឡាញ់អ្នកពិតប្រាកដ នឹងមិនបង្ខំឲ្យអ្នករង់ចាំគេផ្លាស់ប្តូរដោយគ្មានសង្ឃឹមនោះទេ។
គេនឹងផ្លាស់ប្តូរបន្តិចម្តងៗរាល់ថ្ងៃ...
ពីព្រោះគេយល់ថា ការបាត់បង់អ្នក ទើបជារឿងដែលគួរឲ្យខ្លាចបំផុត។
ហើយប្រសិនបើថ្ងៃណាមួយ អ្នកហត់នឹងការរង់ចាំ ហត់នឹងការរំលឹក ហត់នឹងការសង្ឃឹមហើយក៏ខកចិត្តវិញ...
នោះសុំឲ្យចាំថា៖មានមនុស្សខ្លះផ្លាស់ប្តូរតែនៅពេលដែលអ្នកនៅមានតម្លៃគ្រប់គ្រាន់នៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេប៉ុណ្ណោះ។
ចំណែកប្រសិនបើអ្នកឈឺចាប់រហូតដល់អស់កម្លាំងល្ហិតល្ហៃ ហើយពួកគេនៅតែព្រងើយកន្តើយ នោះអ្វីដែលអ្នកត្រូវការ មិនមែនជាការរង់ចាំបន្ថែមទៀតទេ គឺមានសេចក្តីក្លាហានគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីលែងដៃ។

ប្រភព: ហ្វេសបុក