Marine vlog

Kalbim Türkiye’de Kaldi. Bölüm 3: Hayal Yolu Başladığı Yerde – İlk Aşkın İzinde

Ruhunun derinliklerinde, gündelik hayatın tüm o gürültüsünün ardında, hayal kurmayı bilen bir kız yaşardı. Gözleri sık sık uzaklara dalardı – köy yolunun bittiği, yolun başladığı yere. O yolun nereye gittiğini tam olarak bilmiyordu ama inanıyordu ki: ufkun ardında onu bekleyen bir sevgi vardı. Gerçek bir sevgi – kitaplardan fırlamış ya da hayal ürünü değil, ona ait, canlı, içini ısıtan bir sevgi.

Bu sevgi, onun kapısını ilk kez on altı yaşındayken çalmıştı.
Henüz ne derin konuşmalar vardı, ne de yüksek sesle edilen itiraflar. Sadece bir bakış — bir saniye fazla süren bir bakış.
O, kızdan iki yaş büyüktü. Enerjik biriydi; sanki etrafında sürekli bir hayat doluluğu, neşe ve bayram havası dolaşırdı. Sınıfa girdiğinde, onunla birlikte güneş de içeri girerdi sanki. Her günü kutlayan bir adam gibiydi ve kendisi o kutlamanın başrolüydü.

Kız henüz ayırt edemiyordu; onu böylesine cezbeden şey bu canlılık mıydı, yoksa içindeki parıltı mıydı — belki de sadece onun varlığıydı. Ama kalbi birden farklı atmaya başlamıştı. Dünya yumuşamış, renkler daha parlak olmuştu. Sabahları çayla değil, onu görme umuduyla başlıyordu artık. Bu sevgi, kışın ardından gelen bahar gibi gelmişti — ürkek ama kararlı.

Ve belki de hiç el ele tutuşmamışlardı başkalarının önünde. Belki de mektupları sadece okul defterlerinin arasına sıkıştırılmıştı. Ama onun için bu ilk gerçek duyguydu. Ne çocukça bir heves, ne de geçici bir heves – bu, insanın içinde bir ömür boyu yankı bulan türden bir aşktı. Gençliğin sevgisi – kurumuş toprağa düşen ilk yağmur damlası gibiydi: Yağmurun yağıp yağmayacağını bilmesen de, o tek damla bile içini serinletmeye yeterdi.

O da bunu derinden hissetmişti. Ama bu aşk tek taraflıydı. Çünkü o çocuk onun değildi. Evet, o başkasını seviyordu, bir sevgilisi vardı. Ve kız, sadece onları uzaktan izliyordu. Bu izleyiş zamanla bir yangına dönüştü. İçinde bir kor gibi büyüdü. Kız, onun yanındaki kıza bakmıyordu bile. Sanki bu dünyada sadece ikisi vardı — o ve kendisi. Diğer herkes silinmişti zihninden. Ama ne yazık ki, o çocuk onu fark etmiyordu bile.

Sonunda bir karar verdi. Umutlarının son kıvılcımı gibi, içinden gelen sesi dinledi ve belki de çocukça bir cesaretle bir mektup yazdı. Kalbindekileri, sevgisini, özlemini, hepsini döktü satırlara. O mektup, onun ilk ve en içten itirafıydı. Zarfı kapattı, adresi yazdı, ve postaya verdi.

Belki bu aptalca bir hareketti, belki hiçbir işe yaramayacaktı. Ama o an düşündüğü tek şey şuydu: Eğer yazmazsam, onu sonsuza kadar kaybedeceğim.
Ve ne olursa olsun, kaderin akışına bırakacaktı.
Kalbine söz verdi: Ne olacaksa, olsun.
Devam edecek…

Kalbim Türkiye’de Kaldi. Bölüm 2. İki Kök Arasında

O, Kazakistan’da doğdu — bozkırların ufka dek uzandığı, gökyüzünün sanki başka yerlere göre daha geniş göründüğü bir diyarda. Evlerinde bolluk yoktu belki, ama sade ve samimi bir sıcaklık vardı. Her şey gerçekte olduğu gibiydi: ekmek çıtır kabuğuyla, sohbetler dürüst, çocukluk ise zorluklarla dolu ama içten bir şekilde yaşanmıştı.

Babası Kazaktı — sert bakışlı, az konuşan ama içinde sakladığı yumuşak bir kalbe sahip bir adam. Annesi ise Belarusluydu — aydınlık, yumuşak huylu, berrak gözlü bir kadın. O, iki dünyanın da özünü taşıyordu: kuzeyin sükûnetiyle güneyin sezgilerini bir arada barındırıyordu. O, akıl ile kalp arasında bir köprü gibiydi.

Ailenin en büyüğüydü ve bu, onun için sıradan bir kelimeden çok daha fazlasıydı. Sorumluluk demekti bu. İlgi demekti. Emek demekti. Daha küçük yaşlarda çorba pişirmeyi, kardeşlerini yatırmayı, evi temizlemeyi ve okul formalarını ütülemeyi öğrenmişti. Ellerinde hep bir iş vardı. Ama kalbi, hayata dair bir kıpırtıyla dolup taşardı.

Hayatın çoğunu kendi başına öğrenmişti. Ne bir rehberi vardı ne de yol göstereni. Sadece gözlemle, sezgileriyle ve bazen de kendi hatalarıyla ilerlemeyi öğrendi. Çünkü zamanla anladı ki, hayat insanın hazır olmasını beklemez — harekete geçmeni ister.

Ve yine de, bu kadar erken yaşta olgunlaşmak zorunda kalsa da, içinde hâlâ düşlere yer vardı. Bazen, ev sessizliğe büründüğünde, dışarı çıkar, yıldızlara bakardı. İşte o Kazak göğü altında, kalbi başka bir şeyi fısıldamaya başlardı — ev işleriyle ya da görevlerle ilgisi olmayan bir şeyi. Başka bir his… daha yumuşak, daha sıcak, daha kişisel bir şey.

Bu, hayatında ilk kez biri tarafından farklı bir gözle görülmeye başladığı zamandı. Onu sadece abla ya da yardımcı biri olarak değil, bir genç kız olarak gören gözlerle. Hafif bir gülümsemeyle, saygıyla, ve insanın yanaklarını ısıtan, kalbinde tarif edemediği bir kıpırtı yaratan bir bakışla.

Henüz ne itiraflar vardı ne de büyük sözler. Ama gençliğin eşiğinde bir yerde, aşk yavaşça beliriyordu. Acele etmeden, ürkütmeden, hep vermeye alışmış bir kalbin yakınına sessizce yaklaşıyordu. Ve işte o beklenti, o ilk düşünceler ve sezgilerle yeni bir hayat sayfası yazılmaya başlıyordu.
Devam edecek….

• (история жизни)
• (моя история)

Kalbim Türkiye’de Kaldi. 📖 1. Bölüm

Türkiye’ye Olan Aşkım Nasıl Başladı

Bazen hayatımızın hikâyesi bir melodiyle başlar. Bir sesle. Bir hisle… Kalbimize dokunur ve orada kalır, sessizce kök salar.

Ben daha çok gençtim. Bir gün onun sesini duydum — hayatımı değiştiren o sesi. Tarkan.
Şarkılarındaki duygu, sesiyle verdiği enerji, ve en önemlisi, Türkçenin kulağımda bıraktığı o tatlı ahenk… Her şey beni derinden etkiledi.

Şarkılarını tekrar tekrar dinliyordum. Asla doyamıyordum. Türkçe bana hayatın şarkısı gibi geliyordu. Güneşli, duygulu, derin… Sanki her şarkı bana özel yazılmıştı.
⠀
O andan itibaren artık eskisi gibi değildim. Yeni şarkılarını takip etmeye başladım. Türk kültürüne ilgi duydum. Her şeyi öğrenmek istiyordum.
⠀
O yıllarda teknoloji şimdiki kadar gelişmiş değildi. Ama ben kararlıydım: Türkçeyi öğrenmeliydim.

İlk olarak alfabe… Sonra kısa cümleler, videolar, yazılar… Her fırsat, her bilgi kırıntısı benim için bir hazineydi.

Sonra Facebook’u keşfettim. Orada sadece öğrenmek değil, gerçek Türk insanıyla iletişim kurmak mümkündü. Eğitim sayfaları, gruplar, online kurslar… Hepsine daldım.
Ama bu sadece dil öğrenme süreci değildi. Bu, hiç görmediğim ama kalbimle bağlandığım bir ülkeye giden yoldu.

Ve işte böyle başladı Türkiye’ye olan aşkım. Hâlâ da devam ediyor…
Devam edecek…..

• (“Моё сердце осталось в Турции”)

• (Моя история)
• (Любовь к Турции)
• (Я учу турецкий)

Arkadaşlar, bunu uzun zamandır yapmak istiyordum.
Benim için çok önemli olan kişisel bir hikâyem var.
Her şey Türkiye’ye yaptığım bir yolculukla başladı ve çok şey değişti.
Bu hikâyeyi anlatmaya karar verdim — hepsini bir anda değil, parça parça.

Bu, küçük bir kitap gibi olacak.
Dürüst, samimi ve gerçek.

Burada paylaşacağım. Okumak isterseniz, çok mutlu olurum.