Als je elkaar even ziet

Lange tenen?

Na drie kwartier relaxt baantjes zwemmen in het warme doelgroepenbad sta ik onder de do**he. Om me heen vijf dames en één heer. Iedereen heeft zijn eigen shampoo, elkaars blik wordt vooral een beetje vermeden. Ik houd mijn blik op het schuim dat met andere schuimstromen onderweg is naar het putje. Geen haar te zien… misschien door de grote gaten in het rooster, of heeft iedereen het al verloren tijdens het zwemmen?

Ik heb het gevoel dat meerdere mensen wat langer naar mijn voeten kijken. Ook de heer direct links. Lange tenen, vraagt hij? Snel denk ik: hoe reageren? Mondhoeken rondom krullen omhoog. Trek ik net mijn hoofd wat te ver achteruit, schuim in mijn ogen, wrijf even en ik check mijn tenen. Gewoon lineair van groot naar klein. En ja, de oude laag nagellak van begin zomer zit er nog.

Dan zie ik ineens de twee kleine pleisters op mijn ‘wijs’-tenen.
Nee zeg ik: “hoge hakken gedragen.” Wederom glimlachjes rondom.

De heer en de dames zijn wat eerder klaar. Ik merk dat de heer onder de enige koude do**he stond. Moet even lachen. Zeg niets.
Stel me voor dat er een pictogram van een heer boven hangt… niet iedereen zou dat positief vinden, denk ik. Maar lijkt mij leuk experiment..

Na het omkleden loop ik op mijn rode FitFlops naar de auto. Iemand wijst naar mijn voeten, en zegt: Beter! Ik lach even en doe mijn duim omhoog. De volgende dag toch nieuwe pleisters. Naar het theater op sneakers lukt mij nog niet. 93% van de dames daar heeft er geen moeite mee, zag ik trouwens.

En als ik langzaam de trap op ga, vraagt iemand: “Doet weer het pijn?”
Ik kijk op en zeg bijna: “Nog koud gedoucht vandaag?”

Koper?

Bij de Albert Heijn besloot ik dit keer bewust géén scanner te pakken. Ik had maar een paar dingen nodig, dacht ik, en eindigde toch met een halve kar vol. Dan sta ik weer te stuntelen bij de zelfscankassa, en daar had ik geen zin in. Dus koos ik nu eens weer voor de gewone kassa.

En dat bleek een koperen keuze.

De kassière keek me aan en vroeg uit het niets: “Is dat eigenlijk uw eigen haarkleur?”
Ik wilde nog een antwoord bedenken, maar ze was me al voor. Ze vertelde enthousiast hoe ze eerst een proefspoeling had gedaan, om te kijken of koper wel bij haar paste. Haar vingers en nagels waren nog licht oranje, maar dat leek haar niet te deren.

Het stond haar prachtig, zei ik ook. Ze overwoog het nu dan echt te verven. Ze had zo’n volle bos krullen dat ik bijna wilde vragen of die wel echt waren. Maar dat waren ze natuurlijk, net zo echt als haar spontaniteit.

Misschien sprak ze me aan omdat we nu toevallig dezelfde tint hebben. Misschien dacht ze: jij zult dit dan vast wel mooi vinden. Of misschien hoopte ze dat ik haar mijn RAL-nummer kon noemen (6.41, dacht ik?). Wat het ook was, het voelde als een soort herkenning, een spontaan lijntje tussen ons.

En wat was het verfrissend: een jonge meid van zestien (?) die gewoon een praatje maakt met een klant. En een mening vraagt.

Sindsdien kijk ik altijd even of ze achter de kassa zit, vóórdat ik besluit of ik toch weer de zelfscan pak. En wie weet… misschien vraagt ze me de volgende keer wel welke foundation ik gebruik ..of mijn wenkbrauwen eigenlijk wel echt van mijzelf zijn. 😉

Oma?

Bij de Wibra zag ik een prachtige hondenmand en dikke, zachte matten. Vierkant in plaats van rechthoekig, precies goed voor onze hond, die slaapt vierkant, poten recht opzij. En kussens voor honden zijn bijna altijd rechthoekig.

Naast me verschijnt een vrouw van mijn leeftijd, ergens rond de vijftig ook…
“Zijn dit allemaal babyspullen?” vraagt ze.

“Voor mijn hond,” zeg ik overtuigend. Maar als ik beter kijk, zie ik het ook: ik sta midden tussen de rompertjes, flesjes en luiers. En inderdaad, het is gewoon een boxkleed.

Ze lacht. “Ik zoek een voedingskussen. Om mee te breien.”

We moeten nog harder lachen. Want babyspullen zijn bij de Wibra een stuk goedkoper dan honden- of breikussens. En zo staan er ineens twee vrouwen van 50+ met babyartikelen bij de kassa.

De kassière glimlacht breed, misschien denkt ze wel: die dames worden oma.
Ik laat haar in die veronderstelling. Zou ik trouwens niet erg vinden, maar daar heb ik eerst nog wat schoonkinderen voor nodig.

Voor nu heb ik een hond die heerlijk slaapt op haar nieuwe boxkleed. En een onbekende leeftijdsgenoot die thuis breit met een voedingskussen. Of ik haar ooit weer zie? Geen idee. Soms ontmoet je iemand en denk je: daar zat meer in om te delen.

Maar soms is het genoeg om elkaar even te zien.