KR Siblings in Oman

Happy Valentine’s Day to my forever best friend — my sister! 💕
No matter what, we’ll always have each other. Love you always! 💐✨

Kapag biglang nag-crave at naisip mag-foodtrip,
automatic may group chat alert—tara,mangulo sa kitchen ni Anty Myrna😉😊🙈🤗! 🤤 🍗
Nothing beats late night kantahan and food trip vibes. 💕

Para sa mga gusto ng glow from within 😉 Highly recommended detox drink 💚 🥝
Detox now softdrinks tomorrow 🤣🙈

Minsan mapapaisip ka na lang, what if?🤔

Paano kung hindi ka sumuko agad?
Paano kung ipinaglaban mo kahit ikaw na lang ang lumalaban?

Masakit aminin na may mga pangarap
na hanggang isip na lang,
mga salitang hindi na nasabi,
at mga taong pinili mong pakawalan
kahit gusto mo pang kumapit.

May mga gabi na babalik lahat—
yung mga pangako,
yung mga “pwede sana,”
at yung tanong na hindi na masasagot.
At doon mo mararamdaman kung gaano kasakit
ang tanggapin na tapos na.

Pero kahit ganun,
gigising ka pa rin kinabukasan.
Bitbit ang sakit, oo—
pero mas buo kaysa dati.
Dahil hindi ka nasira,
natuto ka.

At balang araw,
hindi na “what if” ang itatanong mo,
kundi “buti na lang, kinaya ko.” 🙏💪

SANA MAS UMUPO AKO!
HINDI NA PAREHO ANG PAG UWI!

Kaya bago maging huli basahin mo ito,

May mga bahay
na hindi mo namimiss agad.
Kasi sanay ka, sanay kang bukas ang pinto,
sanay kang may ilaw kahit gabi,
sanay kang may naghihintay
kahit wala kang pasabi.

May mga tanong
na paulit-ulit mong naririnig:
“Kumain ka na ba?”
“Pagod ka ba?”
“Kumusta ka?”
Mga tanong na sinasagot mo ng,
“Okay lang.”
“Oo.”
“Mamaya na.”
Hindi mo alam
na bawat tanong pala
ay paraan ng pagmamahal.
Na bawat ulit
ay takot nilang baka isang araw
hindi ka na umuwi.

Darating yung panahon
na uuwi ka
at walang tatawag ng pangalan mo.
Walang magtatanong.
Walang mangungulit.
Tahimik ang bahay.
Hindi dahil payapa,
kundi dahil may kulang.

Doon mo mararamdaman
kung gaano kabigat ang katahimikan
kapag wala nang nagmamahal
ng ganun ka-ingay.

Kaya habang may oras pa,
huminto ka muna.

Umupo ka sa tabi nila.
Kahit hindi ka magsalita.
Makinig ka sa kwento
na paulit-ulit mong narinig
ng buong buhay mo,
dahil isang araw,
kahit anong pilit mo,
hindi mo na maririnig ulit.

Sumabay ka sa hapunan
kahit pagod ka,
kahit wala kang gana.
Hindi pagkain ang hinihintay nila,
presensya mo.

Mahalin mo ang magulang mo
hindi bukas,
hindi kapag may oras,
kundi ngayon.

Dahil darating ang araw
na uuwi ka
at maiintindihan mong
ang tahanan pala
ay hindi lugar na binabalikan,
kundi mga taong
unti-unting nawawala.

At kapag dumating yung araw na yun,
doon mo mararamdaman
kung gaano kasakit ang salitang
“sana noon pa.”
At kung gaano kasarap sana
na may inuuwiang magulang.

Buhay OFW,

Hindi madali ang buhay namin sa abroad bilang OFW. Sa likod ng mga ngiting nakikita sa litrato, may mga luha na hindi kailanman ipinapakita. Halos buong buhay namin ay umiikot sa trabaho—gigising nang pagod, uuwi nang mas pagod, at matutulog na may mabigat na puso.

Akala ng iba masaya kami dahil nakikita nila kaming namamasyal at kumakain sa magagandang lugar. Pero hindi nila alam na minsan, yung pagkain na ‘yon ay may kasamang lungkot. Hindi nila alam na yung pasyal na ‘yon ay sandaling pagtakas lang sa homesick na hindi nawawala.

May mga gabing tahimik lang kaming umiiyak, yakap ang unan, habang iniisip ang pamilya sa Pilipinas. Mga okasyong hindi namin nadaluhan, mga kaarawang napanood lang sa video call, mga yakap na kailangang ipagpaliban. Mas masakit pa kapag may problema sa bahay pero wala kang magawa kundi magdasal—dahil malayo ka.

Pinipilit naming maging matatag kahit pagod na pagod na ang puso. Kahit gustong-gusto na naming umuwi, pinipili pa rin naming magtiis. Dahil mahal namin ang pamilya namin. Dahil may mga umaasa sa amin.

Ang pagiging OFW ay hindi puro ginhawa. Ito ay araw-araw na sakripisyo, pagtitiis, at pananahimik sa sakit. Pero sa kabila ng lahat, patuloy pa rin kaming lumalaban—umaasang balang araw, magiging sulit ang lahat ng luha, pagod, at lungkot na tiniis namin.

Trend check ✔️
Capsicum, cream cheese & Cheetos — surprisingly masarap! Approved 💯

😋

Kakatapos mo lang kumain pero yung tiyan mo parang may short-term memory loss.😭🤣

Parang walang naaalala sa kinain na kakapasok lang.
Busog ka na eh… pero yung sikmura mo: ‘Ha? Kumain tayo. 🙈

Pwede mong iwan ang lahat sa mundo… pero ang kapatid mo, hindi mo kayang iwan. Siya ang first friend mo, first kakampi mo, at forever support mo🤎🖤