Mang ISKO
Share
fun, adventure,advise, funnymemes and motivational quotes
06/05/2026
# Ang Kasal nina Ezekiel at Azumi
Tahimik ang umaga sa Baryo San Jose. Sumasayaw ang mga dahon sa malamig na hangin habang ang mga ibon ay umaawit sa mga puno. Sa gitna ng payapang baryo, nakatayo si Ezekiel sa ilalim ng malaking punong balete kung saan sila madalas maglaro ni Azumi noong mga bata pa sila.
Mula pagkabata, magkasama nilang hinarap ang mga pagsubok. Nasaksihan nila ang takot na dulot ni Anastacia, ang makapangyarihang mangkukulam na minsang naghari sa kanilang lugar. Marami silang pinagdaanan—mga laban, pagtakas, at pag-asa na muling sumikat ang araw para sa kanilang baryo.
Huminga nang malalim si Ezekiel at hinawakan ang kamay ni Azumi.
"Azumi," mahina niyang sabi, "mula noon hanggang ngayon, ikaw ang lakas ng loob ko. Mahal kita. Maaari bang ikaw na ang makasama ko habang buhay?"
Napaluha si Azumi habang nakangiti.
"Oo, Ezekiel," sagot niya. "Matagal ko nang hinihintay ang mga salitang iyan."
Nagbunyi ang mga tao nang kumalat ang balita. Itinakda ang kanilang kasal makalipas ang isang buwan. Ang buong Baryo San Jose ay naghanda. Nagpatayo sila ng mga dekorasyong kawayan, nagluto ng masasarap na pagkain, at naghanda ng musika para sa masayang pagdiriwang.
Ngunit habang papalapit ang araw ng kasal, may isang matandang babae ang dumating mula sa karatig-baryo.
"Nakita ko ang itim na uwak na lumilipad sa kagubatan," sabi niya. "Isang masamang palatandaan."
Nang gabing iyon, biglang kumulog kahit maliwanag ang kalangitan. Naramdaman ng mga tao ang malamig na hanging matagal na nilang hindi nararanasan.
Sa kailaliman ng lumang kuweba sa kabundukan, may isang pares ng matang muling nagmulat.
Si Anastacia.
"Akala nila tapos na ang lahat," bulong niya habang nakangiti. "Ngunit hindi pa natatapos ang aking kuwento."
Pagsapit ng araw ng kasal, nagtipon ang buong baryo. Maganda si Azumi sa kanyang puting kasuotan at matikas naman si Ezekiel sa kanyang barong. Habang magsisimula na ang seremonya, biglang nagdilim ang kalangitan.
Umihip ang malakas na hangin.
Nagsigawan ang mga tao nang makita ang isang babaeng nakaitim na dahan-dahang lumalapit mula sa dulo ng daan.
"Anastacia!" sigaw ng isa sa mga matatanda.
Nanginginig ang karamihan, ngunit hindi umatras si Ezekiel. Humakbang siya sa harap ni Azumi.
"Matagal na naming hinarap ang iyong kadiliman," sabi niya. "Hindi na kami ang mga batang natatakot sa iyo."
Ngumiti si Anastacia.
"Tingnan natin kung gaano kayo katapang."
At doon nagsimula ang panibagong kabanata ng alamat ng Baryo San Jose—ang laban para sa pag-ibig, kapayapaan, at kinabukasan ng kanilang bayan.
**Ipagpapatuloy...**
05/30/2026
Anastacia at Hebron: Ang Pag-ibig na Sinumpa ng Kadiliman.
Noong unang panahon, bago pa man maitatag nang maayos ang mga baryo ng San Jose at San Isidro, may isang mandirigmang nagngangalang **Hebron**. Matapang siya, malakas, at kinatatakutan ng mga tulisan sa kabundukan. Ngunit sa likod ng kanyang katapangan ay isang pusong nabihag ng isang dalagang nagngangalang **Anastacia**.
Si Anastacia ay kilala sa kanyang pambihirang kagandahan at talino. Marami ang nanligaw sa kanya, ngunit si Hebron lamang ang kanyang minahal. Madalas silang magkita sa ilalim ng isang matandang balete kung saan nangangarap silang magsama habambuhay.
Ngunit dumating ang isang matinding tagtuyot. Namatay ang mga pananim, nagutom ang mga tao, at kumalat ang sakit. Sa kanilang paghahanap ng kapangyarihang makapagliligtas sa kanilang buhay, natuklasan nila ang isang sinaunang aklat ng karunungang itim na nakabaon sa isang kuweba sa bundok.
Sa simula, ginamit nila ito upang pagalingin ang kanilang mga sarili at magkaroon ng lakas. Ngunit habang lumalalim ang kanilang pag-aaral, lalo silang nahumaling sa kapangyarihang hatid nito.
Unti-unting nagbago sina Anastacia at Hebron.
Natutunan nilang kontrolin ang dilim, makipag-usap sa mga nilalang ng gabi, at humigop ng lakas mula sa iba. Kalaunan, naging mga nilalang silang kinatatakutan ng buong lalawigan. Tinawag silang mga aswang ng kadiliman.
Tuwing sumasapit ang gabi, naglalaho sila sa hangin at lumilitaw sa mga baryo ng San Jose at San Isidro. Dahil dito, nabalot ng takot ang mga mamamayan. Maraming pamilya ang nagsimulang magsindi ng ilaw at magdasal tuwing gabi upang maprotektahan ang kanilang mga tahanan.
Sa paglipas ng mga taon, nagkaisa ang mga tao upang wakasan ang kanilang paghahari ng takot. Pinangunahan ito ng isang bantog na manunugis—ang lolo ni Mang Jose.
Isang madugong labanan ang naganap sa paanan ng bundok. Lumaban si Hebron hanggang sa huling sandali upang maprotektahan si Anastacia. Ngunit sa huli, siya ay natalo at napatay ng mga manunugis.
Umalingawngaw ang sigaw ni Anastacia sa buong kagubatan nang masaksihan niya ang pagbagsak ng kanyang minamahal.
Mula noon, nagtago siya sa pinakamadilim na bahagi ng kabundukan.
Sa kanyang matinding kalungkutan, lalo niyang pinag-aralan ang karunungang itim. Natuklasan niya ang lihim upang hindi tumanda at mapanatili ang kanyang buhay sa loob ng maraming dekada. Habang lumilipas ang panahon, nanatili siyang bata ang anyo habang ang mga taong nakakakilala sa kanya ay isa-isang namatay.
Ngunit hindi kailanman nawala sa kanyang puso ang alaala ni Hebron.
Mahigit isang siglo siyang naghintay.
Hanggang sa isang gabi ng walang buwan, isinagawa niya ang pinakamapanganib na ritwal na kanyang natutunan. Sa gitna ng sinaunang libingan, tinawag niya ang kaluluwa ni Hebron mula sa kadiliman.
Umandar ang hangin.
Niyanig ng kulog ang kalangitan.
At mula sa kanyang kabaong, muling iminulat ni Hebron ang kanyang mga mata.
Matagal silang nagkatitigan.
Pagkatapos ng napakahabang panahon, muling nagtagpo ang dalawang pusong pinaghiwalay ng kamatayan.
Ngunit ang kanilang muling pagkikita ay hindi nagdala ng kapayapaan.
Sa halip, naghudyat ito ng panibagong kabanata ng kanilang madilim na alamat. Magkasama nilang hinarap ang mga labanang naghihintay sa baryo ng San Jose—isang lugar na hindi nakakalimot sa mga kasalanan ng nakaraan, at isang lugar na matagal nang naghahanda sa pagbabalik ng mga nilalang na minsang naghasik ng takot sa buong lalawigan.
At sa ilalim ng malamlam na liwanag ng buwan, muling naglakad sina Anastacia at Hebron—magkasama, gaya ng kanilang ipinangako noon, hanggang sa dulo ng kanilang kapalaran.
**Ang Muling Pagkabuhay ni Hebron**
Madilim ang gabi sa kagubatan malapit sa baryo San Jose. Walang bituin sa langit, at ang hangin ay tila may dalang mga bulong ng mga kaluluwang matagal nang namatay. Sa gitna ng isang lumang kuweba, nakaluhod si Anastacia sa harap ng kabaong ng kanyang yumaong asawa—si Hebron, ang mandirigmang kinatatakutan noon dahil sa kanyang kaalaman sa sinaunang karunungang itim.
Maraming taon nang patay si Hebron matapos ialay ang sariling buhay sa isang digmaan laban sa mga mangangaso ng mahika. Ngunit ngayo’y nag-iisa na si Anastacia sa pakikipaglaban. Unti-unti nang nauubos ang kanyang lakas laban sa mga kaaway sa baryo San Jose.
“Hindi ko na kayang mag-isa… kailangan kita,” mahina ngunit mabigat na sabi ni Anastacia habang pumapatak ang luha sa malamig na bato.
Ipinatong niya ang kamay sa kabaong at binigkas ang ipinagbabawal na dasal ng mga sinaunang mangkukulam. Uminit ang paligid. Nagsimulang gumalaw ang lupa. Ang mga itim na usok ay umikot sa kuweba na parang buhay.
Biglang bumukas ang kabaong.
Sa una’y katahimikan lamang.
Pagkatapos… may marahang paghinga.
Dahan-dahang bumangon si Hebron. Maputla ang kanyang mukha ngunit nanlilisik pa rin ang mga matang dati’y puno ng tapang. Nakasuot pa rin siya ng sirang baluti noong huli niyang labanan.
Tumingin siya kay Anastacia.
“Bakit mo ako ibinalik?” malamig niyang tanong.
Napaluha si Anastacia.
“Dahil hindi pa tapos ang ating laban… at dahil ikaw pa rin ang tanging taong hindi ako iniwan.”
Tumahimik si Hebron. Naalala niya ang pagmamahal nila noon—ang mga panahong sabay nilang pinrotektahan ang isa’t isa sa gitna ng digmaan.
Unti-unti siyang tumayo.
“Kung babalik ako sa mundong ito,” sabi ni Hebron, “hindi para maghasik ng takot… kundi para siguraduhing hindi ka muling haharap sa kadiliman nang mag-isa.”
Sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, bahagyang ngumiti si Anastacia.
Ngunit nang lumabas sila ng kuweba, may kakaiba silang naramdaman.
Ang buong baryo San Jose ay nababalot ng makapal na ulap. May mga nilalang na gumagala sa dilim. At sa malayo, may isang makapangyarihang puwersang naghihintay—isang kaaway na mas matindi pa sa lahat ng nakalaban nila noon.
Humigpit ang hawak ni Hebron sa kanyang lumang sandata.
“Nararamdaman ko… may paparating na digmaan.”
Tumabi si Anastacia sa kanya.
“Kung ganoon,” sagot niya, “haharpin natin iyon nang magkasama.”
At sa ilalim ng madilim na langit, muling naglakad ang mag-asawang mandirigma—si Anastacia at si Hebron—handa sa panibagong laban na maaaring tuluyang sumira sa baryo San Jose.
05/23/2026
Sa kailaliman ng isang sinaunang yungib na nakalimutan na ng panahon, nag-iisang naglakad si Anastacia. Tanging tunog ng tumutulong tubig mula sa mga bato at mahihinang apoy sa paligid ang kasama niya. Sa gitna ng kuweba ay naroon ang malaking kabaong—ang libingan ni Hebron, ang kanyang asawa noon, isang nilalang na kinatatakutan dahil sa kapangyarihan nitong humawak ng itim na enerhiya.
Huminto si Anastacia sa harap ng kabaong. Matagal niyang pinagmasdan ang pangalan ni Hebron na nakaukit sa bakal.
“Napagod na akong lumaban mag-isa,” mahina niyang bulong. “Kailangan kita muli…”
Hindi kailanman nakita ng iba ang bahaging iyon ni Anastacia—ang lungkot na itinago niya sa likod ng galit at kapangyarihan. Noon, bago naging malamig ang kanyang puso, si Hebron ang tanging nakakaunawa sa kanya.
Naalala niya ang huling sandali ng asawa.
“Kapag dumating ang oras na tuluyan kang mag-isa… huwag mo akong tawagin pabalik,” sabi noon ni Hebron bago mawala ang kanyang lakas. “Ang mga yumao ay may dahilan kung bakit nagpapahinga.”
Ngunit hindi na nakinig si Anastacia.
Inilapag niya ang mga palad sa ibabaw ng kabaong. Biglang umihip ang malamig na hangin sa loob ng kuweba. Ang mga apoy sa gilid ay naging kulay bughaw. Unti-unting umalingawngaw ang malalim na ugong mula sa ilalim ng lupa.
“Hebron…” tawag ni Anastacia habang namumuo ang itim na usok sa paligid. “Bumalik ka. Samahan mo ako. Tulungan mong durugin ang mga kaaway natin.”
Nagsimulang manginig ang kabaong.
Dahan-dahang bumukas ang mga mata ni Anastacia sa pagkabigla. Ngunit kasabay ng pag-uga ng kabaong ay isang pamilyar na boses ang narinig niya—mahina ngunit malinaw.
“Anastacia…”
Napaatras siya.
Ang boses ay hindi galit… hindi rin mabangis.
“Bakit mo ako ginising?” tanong ng tinig mula sa loob. “Kapangyarihan ba ang hanap mo… o takot na maiwan mag-isa?”
Nanlambot ang mga kamay ni Anastacia. Sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon, wala siyang naisagot.
Tahimik ang buong kuweba.
At sa gitna ng dilim, unti-unting tumulo ang luha sa kanyang mga mata—hindi dahil sa takot… kundi dahil naalala niyang minsan, bago ang lahat ng digmaan at p**t, marunong pa siyang magmahal.
Ngunit kasabay ng pagbukas ng kabaong, may mas malakas pang presensya ang gumising sa kailaliman ng yungib—isang sinaunang puwersang matagal nang natutulog.
At maaaring hindi si Hebron ang unang lalabas.
Nagliyab nang malakas ang mga apoy.
Nagpatuloy ang pagyanig ng lupa.
At nagsimula ang isang bagay na hindi inaasahan ni Anastacia… 🕯️
**Kabanata: Ang Pagtakas ng Reyna ng Kadiliman**
Naging napakatindi ng labanan nina Melissa at Anastacia sa gitna ng masukal na kagubatan ng baryo San Jose. Umalingawngaw ang hampas ng latigo ni Melissa at ang matutulis na galamay ni Anastacia. Bawat pag-atake ay kayang pumatay ng tao sa isang iglap.
Halos hindi na makatayo si Melissa. May sugat ang kanyang balikat at dumadaloy ang dugo sa kanyang braso. Samantala, si Anastacia ay lalo lamang lumalakas habang tumatagal ang laban.
Napahalakhak si Anastacia.
“Hanggang dito na lang ang tapang mo, Melissa… Isa ka na namang bangkay na maiiwan sa kagubatang ito!”
Biglang sumugod si Anastacia, nakataas ang higanteng matulis na paa nito para tumusok sa dibdib ni Melissa.
Ngunit sa huling sandali…
**Nagliwanag ang latigo ni Melissa.**
Hindi iyon ordinaryong liwanag.
Para iyong maliit na araw na sumabog sa dilim ng kagubatan.
Umatras ang mga itim na ulap. Nagsigawan ang mga ibon sa paligid habang ang liwanag ay lumamon sa kadiliman.
Napadilat si Anastacia.
“A-ang kapangyarihang iyon… imposible…”
Ito ang lihim na kakayahan ni Melissa—**Liwanag ng Banal na Latigo**, isang kapangyarihang kayang sumira sa masasamang nilalang at magbulag sa sinumang tumingin.
Napahawak si Anastacia sa mukha.
“Aaaaagh!”
Nanginig ang dambuhalang katawan nito.
Sa unang pagkakataon…
**Nakaramdam ng takot si Anastacia.**
Agad itong tumalon paatras at nawala sa dilim.
“Anastacia! Magpakita ka!” sigaw ni Melissa habang hawak ang kumikislap na latigo.
“Lumaban ka nang patas!”
Ngunit tanging malamig na hangin lamang ang sumagot.
Wala na si Anastacia.
Agad pinutol ni Melissa ang mga sapot na nakakapit kina Ezekiel at Azumi. Bumagsak sa lupa ang dalawa habang humihingal.
“Salamat… Melissa…” sabi ni Azumi.
“Kung hindi ka dumating… baka patay na kami,” dagdag ni Ezekiel.
Tumango lamang si Melissa.
Hindi nagtagal, dumating ang mga taga-baryo dala ang mga sibat, sulo at itak. Pinangunahan nila ang paghahanap kay Anastacia sa kagubatan.
Ngunit wala silang makita.
Hindi nila alam…
Sa itaas ng napakalaking puno, nakadikit si Anastacia sa makapal na sanga. Ang kanyang mga mata ay mapulang kumikislap habang pinagmamasdan ang mga tao sa ibaba.
Tahimik itong natawa.
Pagkatapos ay lumakas nang lumakas ang kanyang halakhak.
“Mga hangal…”
“Akala ba ninyo mahuhuli ninyo ako?”
Unti-unting nagbago ang kanyang katawan.
Lumiliit…
Nagiging maitim…
Hanggang sa maging isang **itim na ibon** na may pulang mata.
Sa isang mabilis na pagaspas—
**Lumipad si Anastacia papalayo sa kagubatan.**
Ngunit bago tuluyang mawala sa dilim, bumulong ito:
“Babalik ako… at sisiguraduhin kong mas masakit ang paghihiganti…”
---
Samantala, sa ligtas na taguan sa baryo San Jose…
Ginagamot na ni Alexandra sina Arman, Mang Jose at Josefina. Unti-unting bumabalik ang lakas ng mga ito.
Biglang dumating sina Melissa, Ezekiel at Azumi.
Nagulat si Arman nang makita si Melissa.
“Melissa…? Hindi ko akalaing susunod ka rito.”
Lumapit si Melissa at tumingin sa kanilang lahat.
“Naramdaman kong may malaking panganib na darating sa baryo San Jose. Kaya sinundan ko kayo para tumulong.”
Natahimik ang lahat.
Ngunit nagsalita si Ezekiel:
“Hindi pa tapos ang laban.”
“Nakatakas si Anastacia.”
Tumango si Azumi.
“At kapag nakabawi siya… mas magiging malakas siya.”
Humigpit ang hawak ni Josefina sa rosaryo.
“Kailangan nating maghanda.”
“Kailangan nating magpalakas.”
“Tiyak babalik si Anastacia para maghiganti… lalo na ngayong naubos na ang kanyang mga alagad.”
Biglang umihip ang malamig na hangin sa labas ng bahay.
Namatay ang isang ilawan.
At mula sa malayong bundok…
May dalawang mapulang matang muling nagliwanag sa dilim.
**Hindi pa tapos ang bangungot ng baryo San Jose.**
Sa gitna ng wasak na baryo San Jose, patuloy ang pagyanig ng lupa sa bawat galaw ng dambuhalang anyo ni Anastacia. Nakabigkis sa makakapal na sapot sina Ezekiel at Azumi. Habang pilit silang kumakawala, lalo lamang humihigpit ang mga hibla na tila bakal sa tigas.
Halos mawalan na ng pag-asa si Azumi.
“Ezekiel… pasensya na…” mahina nyang sabi habang dumadaloy ang dugo sa kanyang noo.
Umigting ang panga ni Ezekiel. “Hindi pa tayo tapos…”
Ngunit sa harap nila, unti-unting lumapit si Anastacia. Ang mahahabang galamay nito ay naging matutulis na parang sibat. Nakataas na iyon, handang bumaon sa dibdib ng dalawa.
Napangisi si Anastacia.
“Magwawakas na ang lahi ng mga lumalaban sa akin.”
Biglang—
**SWAAAKK!**
May malakas na tunog ng latigo ang umalingawngaw sa buong baryo. Kumislap ang ginintuang liwanag sa dilim ng gabi.
Napahiyaw si Anastacia nang tumama ang benditadong latigo sa kanyang galamay. Umusok ang balat nito na parang sinusunog.
“AARRGGHH!”
Napaatras ang halimaw.
Mula sa ulap ng alikabok ay may babaeng nakatayo. Nakaitim na kasuotan, may krus na nakasabit sa leeg at hawak ang mahabang benditadong latigo.
Si Melissa ng baryo San Isidro.
“Ako ang harapin mo, halimaw!” sigaw niya.
Tumawa si Anastacia. Ang walong mata nito ay nagningas sa galit.
“Hangal kang babae. Hindi ka ba natatakot sa kapangyarihan ko?”
Mariing hinigpitan ni Melissa ang hawak sa latigo.
“Hindi ako natatakot sa kasamaan.”
Muling humaginit ang hangin.
**SWAAAK! SWAAAK!**
Sunod-sunod na hinataw ni Melissa si Anastacia. Sa bawat tama ng benditadong latigo, sumisirit ang maitim na usok sa katawan ng halimaw.
Napilitang umurong si Anastacia.
Ngunit biglang bumuka ang likod nito at lumabas ang dose-dosenang maliliit ngunit matutulis na paa ng gagamba.
“Kung ganoon… papatayin muna kita!”
Mabilis na sumugod si Anastacia.
**BOOM!**
Nawasak ang lupa sa unang atake. Umiwas si Melissa at gumulong sa putikan bago muling pumalagpas ang latigo sa leeg ng halimaw.
Ngunit masyadong malakas si Anastacia.
Sa isang iglap, tumama ang dambuhalang paa nito sa tagiliran ni Melissa.
**BANG!**
Tumilapon siya at bumagsak sa sirang pader ng bahay.
“Melissa!” sigaw ni Azumi.
Umubo ng dugo si Melissa ngunit tumayo pa rin.
Napangiti si Anastacia.
“Iyan na ba ang lakas ng tagapagtanggol ng San Isidro?”
Tahimik na yumuko si Melissa.
Hinawakan niya ang krus sa kanyang leeg at bumulong ng panalangin.
Unti-unting nagsimulang lumiwanag ang benditadong latigo. Hindi na ito simpleng bakal—tila naging apoy na kulay ginto.
Lumakas ang hangin.
Kumulog ang langit kahit walang ulan.
Napansin iyon ni Ezekiel.
“Azumi… may kakaiba…”
Nanlaki ang mata ni Anastacia.
“Hindi maaari… Ang kapangyarihang iyan…”
Unti-unting tumingala si Melissa. Nagliliyab ang kanyang mga mata sa kakaibang liwanag.
Mahina ngunit matatag ang kanyang tinig:
“Matagal kong itinago ito… pero kung kailangan para iligtas sila… gagamitin ko.”
Mas lalo pang lumiwanag ang latigo hanggang halos hindi matingnan.
At sa unang pagkakataon—
nakitaan ng takot ang mukha ni Anastacia.
**Magpapatuloy…**
05/16/2026
Ang pagdating ni Melissa ng Baryo San Isidro para tumulong laban kay Anastacia.
Sa gitna ng madilim na kagubatan ng Baryo San Jose, patuloy ang naglalagablab na laban nina Ezekiel, Azumi, at Anastacia. Nagkalat sa paligid ang usok, mga wasak na puno, at duguang katawan ng mga alagad ni Anastacia. Habang umiihip ang malamig na hangin, kapwa hingal na hingal sina Ezekiel at Azumi ngunit hindi pa rin bumibitaw sa laban.
“Azumi, ngayon na!” sigaw ni Ezekiel.
Tumalon si Azumi sa mataas na sanga habang mabilis na naghabi ng mga kamay sa kakaibang galaw ng ninja. Kasabay nito ay humugot si Ezekiel ng mga espesyal na shuriken mula sa kanyang balabal.
“Shadow Burst!”
Sunod-sunod nilang pinaulanan si Anastacia ng mga sumasabog na shuriken. Nagliyab ang paligid sa malalakas na pagsabog. Tinamaan sa mukha si Anastacia at umalingawngaw ang nakakabinging sigaw nito sa buong kagubatan.
“AARRGGHHH!”
Sumabog ang kalahati ng mukha ni Anastacia. Tumilapon ang itim na dugo nito habang natumba siya sa lupa. Nanginginig ang kanyang katawan at tila unti-unting nawawalan ng buhay.
Tahimik na napaluhod si Azumi habang hinihingal.
“Natapos din…” bulong niya.
Ngunit biglang nagsimulang manginig ang lupa.
Dahan-dahang tumayo ang katawan ni Anastacia. Umusok ang kanyang sugatang mukha at nagsimulang humaba ang kanyang mga kamay at paa. Lumitaw ang walong matutulis na paa mula sa kanyang likuran habang bumuka ang kanyang tiyan na puno ng matutulis na pangil.
“HINDI PA TAPOS ANG LAHAT!” sigaw nito sa mala-halimaw na boses.
Sa harapan nina Ezekiel at Azumi ay nakatayo ngayon ang dambuhalang anyo ni Anastacia—isang napakalaking gagamba na may pulang nagliliwanag na mga mata.
Napaatras si Azumi sa takot.
“Ano… anong klaseng nilalang siya?!”
Biglang tumalon si Anastacia nang napakabilis. Bumagsak ito sa harapan nila at winasak ang lupa sa lakas ng impact. Mabilis nitong iwinasiwas ang matutulis na paa nito. Nagawang makaiwas nina Ezekiel at Azumi ngunit halos tamaan sila sa leeg.
“Bilis niya!” sigaw ni Ezekiel.
Muli silang sumugod. Paikut-ikot silang umatake gamit ang espada at shuriken habang sinusubukang tamaan ang ulo ng halimaw. Ngunit tila lalong lumalakas si Anastacia habang tumatagal ang laban.
Biglang bumuka ang bibig ng dambuhalang gagamba.
“SKRRRREEEEE!”
Isang makapal na itim na sapot ang bumulusok palabas.
“Humiwalay ka!” sigaw ni Ezekiel.
Ngunit huli na.
Tinamaan si Azumi at agad na nabalot ng makapal na sapot ang kanyang buong katawan.
“Ezekiel!” sigaw niya habang pilit kumakawala.
Sinubukan siyang tulungan ni Ezekiel ngunit isa pang sapot ang tumama sa kanya. Kumapit iyon sa kanyang mga braso at paa na parang bakal sa tigas.
“AARRGGHH!”
Pareho silang bumagsak sa lupa habang pilit kumakawala. Ngunit habang lalo silang gumagalaw, lalo namang sumisikip ang sapot ni Anastacia.
Dahan-dahang lumapit ang dambuhalang halimaw sa kanilang dalawa. Tumutulo ang maitim na laway nito mula sa matutulis na pangil.
“Akala ninyo matatalo ninyo ako?” nakakatakot nitong bulong. “Kayo ang magiging pagkain ko…”
Nagkatinginan sina Ezekiel at Azumi. Hindi na nila maigalaw ang kanilang mga katawan habang papalapit nang papalapit ang halimaw sa dilim ng gabi.
Umuugong ang buong baryo San Jose sa lakas ng kulog at sigawan ng mga tao. Sa gitna ng makapal na usok at nagliliyab na kabahayan, matatag na humarap sina Ezekiel at Azumi kay Anastacia. Habang sa isang tagong kubo malapit sa palayan ay ginagamot sila Arman, Josefina, at Mang Jose ni Alexandra, patuloy namang lumalala ang digmaan laban sa kadiliman.
“Hindi tayo pwedeng mabigo,” mahinang sabi ni Alexandra habang ginagamot ang mga sugatan.
Samantala, sa gitna ng baryo, nagsulputan ang mga dambuhalang itim na ibon ni Anastacia. Nagkalat ang maiitim na balahibo habang mabilis silang lumilipad sa himpapawid. Ngunit hindi natinag sina Azumi at Ezekiel.
“Sa kaliwa!” sigaw ni Ezekiel.
Tumalon si Azumi sa ere at mabilis na umikot. Kumislap ang kanyang espada at isa-isang bumagsak ang mga halimaw na ibon sa lupa. Habang si Ezekiel naman ay walang tigil sa paghagis ng kanyang mga patalim at shuriken.
“Mga walang kwentang nilalang!” galit na sigaw ni Anastacia habang namumula ang kanyang mga mata.
Biglang bumuka ang kanyang bibig at lumabas ang makamandag na dilang ahas. Humaba iyon na tila buhay na halimaw, mabilis na sumusugod sa dalawa.
“Mag-ingat ka Azumi!” sigaw ni Ezekiel. “Lubhang makamandag ang ahas na ‘yan! Kapag nakagat tayo, katapusan na natin!”
Ngunit nanatiling kalmado si Azumi. Nakatuon lamang ang kanyang mga mata sa mabilis na galaw ng ahas. Humugot siya ng malalim na hininga.
“Sobrang bagal…”
Mabilis siyang sumugod.
Sa isang kisapmata, kumislap ang kanyang espada.
SLAAASH!
Naputol ang makamandag na dilang ahas ni Anastacia. Tumalsik ang maitim na dugo sa lupa habang napaatras si Anastacia at napasigaw sa matinding sakit.
“HINDI!!!”
Napahawak siya sa kanyang bibig habang nagngingitngit sa galit. Nanginginig ang buong paligid sa lakas ng kanyang sigaw.
“Ngayon na, Ezekiel!” sigaw ni Azumi. “Paulanan mo na siya ng shuriken!”
Agad tumalon si Ezekiel sa bubong ng isang wasak na bahay. Kumislap ang kanyang mga mata habang inilabas ang espesyal niyang mga shuriken.
“Wakas mo na ito, Anastacia!”
Sunod-sunod niyang inihagis ang mga sandata.
WHOOOSH! WHOOOSH! WHOOOSH!
Direktang tumama ang mga shuriken sa mukha ni Anastacia. Sumabog ang mga ito sa matinding puwersa at nabalot ng apoy at usok ang kanyang katawan.
BOOOOM!
Napatigil ang lahat.
Unti-unting humupa ang usok habang nakatitig sina Azumi at Ezekiel sa gitna ng pagsabog. Tahimik ang buong baryo. Tanging tunog lamang ng apoy ang maririnig.
“Natapos na ba natin siya?” mahinang tanong ni Ezekiel.
Ngunit biglang may narinig silang mahinang tawa mula sa makapal na usok.
“Hehehe…”
Unti-unting lumiwanag ang mapupulang mata sa dilim.
At mula sa abo at usok… muling tumayo si Anastacia.
Tuluyan nang bumagsak sa lupa si Mang Isko. Hirap na hirap na siyang huminga habang unti-unting kumakalat sa kanyang katawan ang lason na itinanim ni Anastacia. Nanginginig ang kanyang mga kamay at halos mawalan na siya ng malay.
“Mang Isko!” sigaw ni Josefina habang pilit siyang inaabot kahit sugatan din siya.
Ngunit isang malakas na tawa ang umalingawngaw sa buong baryo San Jose.
Napahalakhak si Anastacia habang dahan-dahang lumalakad palapit sa kanila. Ang kanyang mga mata ay nagliliyab sa galit at tagumpay.
“Wala nang makakapigil sa akin!” sigaw niya. “Ako ang tunay na maghahari! At lahat ng lalaban sa akin… kamatayan ang kahahantungan!”
Biglang umugong ang malamig na hangin. Nagsimulang umikot ang alikabok sa paligid.
BOOOOM!
Isang malaking pagsabog ng makapal na itim na usok ang lumitaw sa harapan ni Anastacia. Napaatras siya habang tinatakpan ang kanyang mukha.
“Ano ito?!” galit niyang sigaw.
Wala siyang makita sa kapal ng usok. Ngunit mula sa kailaliman nito, tatlong malalakas na anino ang mabilis na kumilos.
Parang hangin na sumulpot sina Alexandra, Azumi, at Ezekiel.
“Bilis! Kunin sila!” utos ni Alexandra.
Sa isang iglap, mabilis nilang inilikas sina Josefina, Arman, at Mang Isko palayo sa gitna ng labanan. Nang mawala ang usok, wala na ang tatlo.
“Mga duwag!” sigaw ni Anastacia habang nanginginig sa galit.
Sa isang tagong kuweba sa gitna ng kagubatan, agad na ginamot ni Alexandra ang mga sugatan. Gumamit siya ng banal na halamang gamot at sinaunang kapangyarihan upang pigilan ang pagkalat ng lason sa katawan ni Mang Isko.
Samantala, nanatili naman sa gitna ng baryo sina Ezekiel at Azumi. Tahimik silang nakatayo habang nakatitig kay Anastacia.
Lalong nagdilim ang mukha ni Anastacia nang makita ang dalawa.
“Kayo…” madiin niyang sabi. “Mga traydor kong tauhan.”
Unti-unti siyang ngumisi habang umiikot ang maitim na enerhiya sa kanyang katawan.
“Ngayong nandito na kayong dalawa… dito ko na rin kayo tatapusin!”
Humakbang si Azumi habang hinihigpitan ang hawak niyang espada.
“Hindi na kami ang dating tauhan mo, Anastacia,” malamig niyang sagot.
At sumunod namang nagsalita si Ezekiel habang lumalakas ang bugso ng kanyang kapangyarihan.
“Nagkamali ka ng binangga.”
BIGLANG sumabog ang enerhiya sa paligid. Yumayanig ang lupa habang unti-unting lumalakas ang kapangyarihan ng tatlo.
Humanda si Anastacia at mabilis na sumugod na parang kidlat.
Ngunit hindi umatras sina Ezekiel at Azumi.
Kasabay nilang inilabas ang kanilang sandata at sinalubong ang mabangis na lakas ni Anastacia.
At sa ilalim ng maliwanag na buwan ng baryo San Jose… nagsimula ang isang mas matinding labanan.
Click here to claim your Sponsored Listing.
Category
Website
Address
Santa Barbara, CA
1018
