Ms. Clar Horror story

Kakaibang pansit ng kapitbahay(Text Only)

Hindi ako mapili sa pagkain. Kahit anong ihain sa mesa, basta galing sa kusina at mainit, kakainin ko. Kaya nung unang beses na nag-abot ng pansit ang kapitbahay naming si Aling Rosa, hindi ako nagdalawang-isip.

Bagong lipat lang sila noon sa amin. Tahimik na pamilya. Hindi masyadong palabati, pero laging may handa. Lalo na si Aling Rosa, halos linggo-linggo may ipinamimigay. Minsan kakanin, minsan ulam, pero madalas pansit.

“Pansit po. Pampahaba raw ng buhay,” sabi niya habang inaabot sa akin yung lalagyan.

Napangiti lang ako at nagpasalamat. Pag-uwi ko sa bahay, naamoy agad ni Mama yung dala ko. Medyo napakunot ang noo niya.

“Saan galing ’yan?” tanong niya.

“Kay Aling Rosa po, Ma.”

Hindi niya agad sinagot. Kinuha niya yung lalagyan, binuksan, tapos sininghot. May kakaibang amoy. Hindi panis, hindi rin mabaho, pero parang may halo na hindi ko maipaliwanag. Parang hilaw na karne na may toyo at s**a.

“Huwag mo munang kainin,” sabi ni Mama. “Mamaya na.”

Pero matigas ulo ko. Nung gabing ’yon, habang tulog na sila, binuksan ko ulit yung lalagyan. Mainit-init pa kahit ilang oras na ang lumipas. Doon pa lang, dapat nagtaka na ako.

Tinidor pa lang ang ginamit ko, hindi kutsara. Pagkuha ko ng unang subo, napahinto ako. Masarap. Sobra. Iba sa kahit anong pansit na natikman ko. Malasa, malambot ang sahog, at parang may tamis na hindi as**al.

Kinain ko lahat.

Kinabukasan, masigla ako. Hindi ako inantok, hindi ako nagutom buong araw. Pero may napansin ako sa sarili ko. Ang bilis kong magutom pag gabi. At ang lakas ng pang-amoy ko. Parang bawat galaw sa labas ng bahay, rinig at amoy ko.

Pangalawang beses na nag-abot si Aling Rosa makalipas ang dalawang araw. Mas malaki na yung lalagyan.

“Ubos na po ba?” tanong niya, nakangiti pero hindi umaabot sa mata.

“Opo,” sagot ko.

Ngumiti siya nang mas malapad. “Buti naman.”

Nakita ako ni Mama. Hindi niya tinanggap yung pansit. Ako ang kumuha.

“Naku, huwag na po kayong mahiya,” sabi ni Aling Rosa. “Espesyal po ’yan. Pampalakas.”

Pag-alis niya, napagalitan ako ni Mama.

“May mali diyan,” sabi niya. “Napapansin ko tuwing galing sa kanila ang pagkain, may nawawala sa paligid.”

“Wala naman, Ma.”

“Yung pusa ni Aling Nena, nawala. Yung a*ong gala sa kanto, hindi na bumalik.”

Hindi ko siya pinansin. Kinain ko ulit yung pansit nung gabi.

Doon nagsimula ang panaginip ko.

Nanaginip ako na nasa kusina ako ni Aling Rosa. Madilim, tanging ilaw lang galing sa kalan. Nakatalikod siya, may hinihiwa. Mahaba, maputi, parang laman pero hindi baboy. Pagharap niya sa akin, wala siyang mata. Itim lang ang butas. Ngumiti siya.

“Masarap ba?” tanong niya.

Nagising akong pawis na pawis.

Simula noon, gabi-gabi na akong nananaginip. Palaging may hinahabol ako. O kaya ako yung hinahabol. At sa bawat gising ko, may kakaibang lasa sa bibig ko. Parang bakal.

Isang gabi, narinig ko si Mama na may kausap sa labas. Si Aling Nena pala. Mahina lang boses nila pero narinig ko.

“May nakita ako,” sabi ni Aling Nena. “Sa likod ng bahay nila. May hukay.”

“Anong laman?” tanong ni Mama.

“Mga buto. Hindi ko alam kung hayop o tao.”

Kinabahan ako.

Kinabukasan, hindi na ako kumain ng pansit. Sinubukan kong umiwas. Pero parang may humihila sa akin. Sa tuwing dadaan ako sa tapat ng bahay nila, parang may bumubulong.

“Puma*ok ka.”

Isang gabi, hindi ko napigilan. Tumawid ako. Bukas ang pinto nila. Walang ilaw sa loob.

Puma*ok ako.

Amoy ko agad yung pansit. Galing sa kusina. May kumukulo sa malaking kaldero. Lumapit ako. Pagtingin ko sa loob, nakita ko yung mga sahog. Hindi gulay. Hindi rin karne ng baboy o manok.

Mga daliri. Maliit. May kuko.

Nanginig ang tuhod ko.

Biglang may humawak sa balikat ko.

“Sayang,” bulong ni Aling Rosa sa likod ko. “Akala ko babalik ka na.”

Tumakbo ako palabas, hindi na lumingon. Sumigaw ako hanggang sa magising ang buong bahay.

Kinabukasan, wala na sila. Bakante na ang bahay. Parang walang tumira roon kahit kailan.

Dinala ako ni Mama sa albularyo. Nilinis daw yung katawan ko. Ilang araw akong nilagnat. Sinuka ko yung hindi ko maintindihang itim na likido.

Sabi ng albularyo, hindi raw lahat ng pagkain na libre ay dapat tanggapin. May mga nagbibigay para magbahagi, at may mga nagbibigay para mang-akit.

Hanggang ngayon, kapag nakakakita ako ng pansit sa handaan, hindi ko maiwasang maalala yung lasa. Yung sobrang sarap na muntik nang magpawala ng pagkatao ko.

At sa tuwing may bagong kapitbahay na biglang mapagbigay, natutunan kong ngumiti, magpasalamat, pero tumanggi.

Dahil minsan, ang hindi mo kinakain, siya palang magliligtas sa’yo.

Ang Lihim ng Lumang Balete
Sa gilid ng matandang kalsada patungong Calauag, may isang higanteng balete na parang nakatayo roon mula pa noong panahon ni Lapu-Lapu. Hindi lang ordinaryong puno ‘yon—sa loob ng ugat nito, may nakatagong pintuan na walang makakakita maliban sa mga hinintay ng buwan.
Si Lira, 19 anyos, taga-Barangay Mandalagan. Lahat ng kaibigan niya, natatakot sa balete. Sabi nila, kapag dumaan ka roon past midnight, maririnig mo ang mahinang awit ng hangin na parang tawag ng diwata. Pero si Lira, curious. Palagi niyang iniisip: bakit ba parang may humihila sa kanya tuwing dumadaan siya roon pauwi galing sa eskwelahan?
Isang gabi ng buwan, habang naglalakad siya mag-isa dahil naubusan ng pasahero ang huling jeep, biglang nawala ang signal ng cellphone niya. Tahimik ang paligid—walang a*o na tumatahol, walang kuliglig. Tapos, narinig niya.
Isang boses. Malambot, parang tubig na tumutulo sa dahon.
“Lira… matagal na kitang hinihintay.”
Napalingon siya. Sa gitna ng puno, bumukas ang isang bitak ng liwanag—berde at ginto, parang aurora pero mas mainit. Sa loob, nakita niya ang isang babae. Matangkad, balat na parang polished na kahoy ng narra, buhok na umaagos na parang batis na puno ng bituin. May korona siya ng bulaklak na hindi nalalanta kahit gabi na.
“Sino ka po?” tanong ni Lira, pero alam na niya sa puso niya. Diwata.
“Ako si Alon. Tagapag-ingat ng lupang ito mula pa noong unang tanim ng palay rito. At ikaw… ikaw ang huling apo ng aking dating kaibigan—si Inang Selya.”
Si Inang Selya—lola ng lola ni Lira. Matagal nang kwento na nawala siya sa gubat noong bata pa siya, pero hindi kailanman natagpuan ang katawan. Sabi ng matatanda, hinila siya ng mga engkanto dahil sa kanyang kagandahang loob.
“Bakit ako?” tanong ni Lira. Nanginginig ang boses niya, pero hindi sa takot—sa excitement.
“May banta,” sagot ni Alon. “Ang mga bagong makina ng tao—yung malalaking tractor at chainsaw—papalapit na sa puso ng gubat. Kung mawala ang balete na ito, mawawala rin ang balanse. Ang mga kapre, tikbalang, at duwende… magagalit. At kapag nagalit sila, hindi lang ang Lopez ang aabutin—buong Calabarzon.”
Lumapit si Alon at hinawakan ang pisngi ni Lira. Sa haplos na ‘yon, nakita ni Lira ang mga alaala: mga taniman na dating puno ng palay na sumasayaw sa hangin, mga bata na tumatakbo kasama ang mga lambana, at isang matandang babae na nagtatanim ng binhi sa ilalim ng balete habang kumakanta.
“May kapangyarihan ka pa rin sa dugo mo,” bulong ni Alon. “Hindi mo lang alam. Pero kailangan mong piliin—manatili sa mundo ng tao, o tulungan akong protektahan ang lupang ito. Pero kapag pinili mo ang huli… hindi ka na makakabalik nang buo.”
Biglang may malakas na ugong sa malayo. Ilaw ng malalaking trak. Papalapit na ang logging crew.
Tumingin si Lira sa diwata, tapos sa daan patungo sa bahay nila. Sa isang iglap, naalala niya ang mga kwento ng nanay niya tungkol sa pag-ibig sa bayan—hindi lang sa tao, kundi sa lupa mismo.
“Hindi po ako aalis,” sabi niya. “Pero hindi rin po ako magiging tulad ninyo. Gusto ko… tulungan ninyo akong ipakita sa kanila na may buhay dito. Hindi lang kahoy at lupa—may kaluluwa.”
Ngumiti si Alon, at sa unang beses, lumitaw ang lungkot sa mata niya.
“Kung ganoon, bigyan kita ng tanda.”
Hinawakan niya ang k**ay ni Lira. Sa palad nito, lumitaw ang isang maliit na spiral na parang ugat ng balete—hindi masakit, pero mainit.
“Kapag kailangan mo ako, hawakan mo ‘to at tawagin ang hangin. Darating ako… at darating din ang mga tagapag-ingat.”
Pagkatapos noon, nawala ang liwanag sa puno. Bumalik ang ingay ng kuliglig. Pero pagtingin ni Lira sa palad niya, naroon pa rin ang marka.
Kinabukasan, nagulat ang buong barangay nang biglang tumigil ang logging trucks sa may balete. Sabi ng driver, bigla na lang nag-flat ang lahat ng gulong—walang dahilan. At sa paligid ng puno, biglang sumulpot ang libu-libong parol na gawa sa liwanag ng alitaptap, bumubuo ng salita sa hangin:
“Huwag kang lalapit. Dito’y may buhay.”
Mula noon, hindi na muling sinubukan ng sinumang kompanya na hawakan ang balete. At si Lira? Naging tahimik siya, pero tuwing may problema sa barangay—tagtuyot, baha, o sakit—makikita mo siyang nakaupo sa ilalim ng puno, nakahawak sa palad, nakikipag-usap sa hangin.
At minsan, kapag tahimik ang gabi, maririnig mo ang mahinang tawa ng diwata… kasabay ng mahinang awit ng isang matandang babae na parang pamilyar.

Sa lahat po nang mga nanay at tatay or specially sa may nararamdaman try nyo po cloves bili napo kayo sakin
Effective po itong herbal na ito maraming benefits ilalagay ko po ang link dito sa comment section

Sa Likod ng mga Niyog
Sa isang liblib na barangay sa Calabarzon, malapit sa mga bundok ng Lopez, may isang dalaga na nagngangalang Luningning. Maganda siya, maputi ang balat, mahaba ang buhok na itim na itim, pero may kakaibang amoy siya kapag gabi—parang halo ng sampaguita at dugo. Hindi alam ng mga kapitbahay na taga-apoy siya ng dugong aswang. Mula pa sa kanyang ina na nanggaling ang sumpa: isang mutya na nakatago sa kanyang lalamunan, na nagpapalakas sa kanya tuwing buwan ang liwanag.
Isang araw ng tag-araw, dumating sa kanilang baryo si Marco, isang binatang taga-Manila. Matangkad, moreno, may ngiti na parang hindi natatakot sa anumang bagay. Nagbakasyon siya roon dahil sa kanyang lola na may ari-arian sa lugar. Una niyang nakita si Luningning sa sapa habang naglalaba ng damit. Napatigil siya. Parang may humila sa kanyang dibdib. “Sino ‘yan?” tanong niya sa sarili.
Nagsimula silang mag-usap. Una’y simpleng pagbati, tapos kwentuhan tungkol sa buhay sa Maynila kumpara sa probinsya. Si Marco ay masayahin, palaging may dalang kwento tungkol sa jeepney, MRT, at Starbucks. Si Luningning naman, tahimik pero nakikinig nang mabuti, parang iniingatan ang bawat salita niya. Tuwing gabi, kapag natutulog na ang baryo, lumalabas siya sa anyo ng aswang—lumilipad patungo sa malalayong bukid para manghuli ng hayop o magnakaw ng sanggol na hindi pa nababinyagan (pero bihira na iyon ngayon, dahil natatakot na rin siya sa sarili).
Pero habang lumalalim ang pagkakakilala nila, nagbago si Luningning. Hindi na siya gaanong nagugutom. Parang sapat na sa kanya ang ngiti ni Marco, ang paghawak niya sa k**ay kapag naglalakad sila sa ilalim ng mga bituin. Isang gabi, habang nakaupo sila sa ilalim ng malaking puno ng niyog, bigla siyang nagsalita.
“Marco… may hindi ako masabi sa’yo.”
Tumingin si Marco sa kanya, puno ng pag-aalala pero may tiwala pa rin. “Ano ‘yon? Sabihin mo lang.”
Huminga nang malalim si Luningning. “Hindi ako… normal. May dugo ako na… masama. Aswang ako.”
Tumawa muna si Marco, akala niya biro. Pero nang makita niya ang seryosong mata ni Luningning, tumigil siya. “Totoo ba ‘yan?”
Tumango siya. Dahan-dahang binuksan niya ang bibig, at doon lumitaw ang maliit na itim na mutya na parang perlas na kumikislap sa liwanag ng buwan.
“Gusto kitang gayumahin,” sabi niya nang mahina. “Para maging katulad ko ka. Para magkasama tayo habang buhay… kahit sa dilim.”
Natigilan si Marco. Hindi siya tumakbo. Hindi siya sumigaw. Sa halip, hinawakan niya ang k**ay ni Luningning—malamig ito, pero nanginginig.
“Bakit mo gustong gawin ‘yon?” tanong niya. “Dahil mahal mo ba ako… o dahil lang gutom ka?”
Tumingin si Luningning sa lupa. “Mahal kita. Pero natatakot din ako. Natatakot na mawala ka kapag nalaman mo ang totoo. Natatakot na patayin kita kapag nagutom ako. Kaya naisip ko… kung gayahin kita… magiging tayo na lang. Walang hiwalay. Walang takot.”
Tumingin si Marco sa buwan. Matagal siyang tumahimik. Pagkatapos, ngumiti siya—ngiti na may halong lungkot at tapang.
“Luningning… kung mahal mo ako, hindi mo ako kailangang gawing katulad mo. Hindi ko kailangang maging aswang para magmahal sa’yo. Pero kung gusto mo talaga… gagawin ko. Basta sabihin mo sa akin kung ano talaga ang ibig mong sabihin: gusto mo bang tayo’y magkasama kahit ano pa man, o gusto mo lang na hindi ka na mag-isa sa dilim?”
Napaiyak si Luningning. Hindi siya sanay na may taong hindi natatakot sa kanya. Hindi siya sanay na may nagmamahal sa kanya nang walang kondisyon.
Sa gabing iyon, hindi niya ginamit ang mutya. Sa halip, niyakap niya si Marco nang mahigpit. At sa unang pagkakataon sa buhay niya bilang aswang, naramdaman niya ang init ng pag-ibig na hindi nanggagaling sa dugo.
Pero ang baryo… may mga mata pa ring nakatingin sa kanila mula sa dilim. At alam ng mga matatanda: kapag nagmamahal ang aswang, mas mapanganib pa ito kaysa sa gutom nito.
Hanggang saan kaya sila tatagal? Hanggang saan ang pag-ibig na ipinaglaban laban sa sumpa ng dugo?
Ikaw ang bahala magdesisyon kung masaya o masakit ang katapusan.

Ang Boses sa Ilalim

Hindi makatulog si Mara kahit patay na ang ilaw. Mabigat ang hangin sa kwarto—parang may matang nak**asid sa bawat galaw niya. Pawisan ang noo niya habang nakahiga sa k**a, nakatagilid, pilit na ipinikit ang mga mata.

Grrrk…

May mahinang tunog mula sa ilalim ng k**a.

Napamulat siya. Bumilis ang tibok ng puso niya.

“May daga lang,” bulong niya sa sarili. Ngunit hindi daga ang tunog ng mabagal na pagkaladkad—parang kuko sa semento.

Unti-unti siyang yumuko, inilapit ang mukha sa gilid ng k**a. Natabunan ng buhok ang paningin niya habang nanginginig ang k**ay na humawak sa kumot.

At doon niya nakita.

Isang mukha—maputla, nanlalaki ang mga mata, nakangiti nang pilit. Ang bibig ay halos mapunit sa sobrang ngisi. Maruruming daliri ang gumapang palabas, kumapit sa sahig.

Hindi makasigaw si Mara. Parang sinakal ang lalamunan niya ng takot.

Saka nagsalita ang nilalang, paos at puno ng tuwa:

“Salamat… ikaw na ang aakyat.”

Biglang may malamig na k**ay na humila sa paa ni Mara.

Sa kabilang kwarto, nagising ang kapatid niya dahil sa malakas na kalabog. Pagbukas ng pinto, nakita niya ang k**a—walang laman.

Ngunit sa ilalim nito, may bagong ngiti na nakasilip… at isang babae ang dahan-dahang gumagapang paitaas ng k**a, hawak ang kumot, handang bumulong sa susunod na matutulog.

Itutuloy..

Noong 2022, may isang grupo ng mga influencer na nagpasyang mag-explore sa isang abandonadong mall sa Quezon City. Ang mall ay may reputasyon na pinagpapalayan, pero hindi sila naniniwala. Pagdating nila, napansin nila ang mga lumang tindahan at mga sirang kagamitan.

Habang nag-eexplore sila, may narinig silang mga yabag sa itaas. "Mga daga lang 'yan," sabi nila. Pero nang giniya sila ng curiosity, nakita nila ang isang lumang opisina na may desktop comp**er na nakabukas. Bigla, may lumapit na email sa screen: "Huwag kayong umalis..."

Hindi sila nakatiis, nag-impake na sila ng mga gamit. Pero habang pababa sila, napansin nila ang isang lumang CCTV camera sa kisame. May nakita silang video footage ng mga taong naglalakad sa mall, pero walang mukha... 😱

Tumakbo sila palabas ng mall, pero nakita nila ang isang babae sa labas, nakatayo sa harap ng entrance. "Huwag kayong umalis..." bulong niya ulit. Hindi na sila tumigil, tumakbo sila hanggang sa makarating sa kalsada..

Noong nakaraang taon, may isang grupo ng mga kaibigan na nagdesisyon na mag-overnight sa isang lumang bahay sa labas ng bayan. Ang bahay ay may reputasyon na pinagpapalayan daw, pero hindi sila naniniwala. Pagdating nila, napansin nila ang mga lumang larawan sa dingding, mga mukha ng mga tao na tila nakatingin sa kanila.

Habang nag-aayos sila ng mga gamit, may narinig silang mga kaluskos sa itaas. "Mga daga lang 'yan," sabi nila. Pero nang giniya sila ng curiosity, nakita nila ang isang lumang kwarto na may higaan na may rosaryo sa tabi. Bigla, may bumukas na pinto sa sarili, at may boses na pabulong na "Uwi na kayo..."

Hindi sila nakatiis, nag-impake na sila ng mga gamit. Pero habang pababa sila, napansin nila ang isang lumang litrato sa hagdan. May babae sa larawan, nakangiti. Bigla, nagbago ang mukha niya... naging galit, at tinuro sila. "Kayo ang pumatay sa akin!" sigaw niya.

Tumakbo sila palabas ng bahay, pero nakita nila ang babae sa labas, nakatayo sa ilalim ng puno. "Uwi na kayo..." bulong niya ulit. Hindi na sila tumigil, tumakbo sila hanggang sa makarating sa bayan. Pero nang lingunin nila, nakita nila ang babae sa likod nila, nakangiti...

FROM SENDER.....

Pagkatapos ng mga pangyayaring iyon, nagdesisyon ang grupo na tumakbo palabas ng simbahan. Pero, biglang nagsara ang mga pinto at bintana. Nakulong sila sa loob! 😱

Nagsimula silang maghanap ng ibang labasan, pero walang makita. Tapos, nakita nila ang isang lumang confessional booth. Puma*ok ang isa sa kanila at...

NAGMULAT ANG MGA MATA NILA SA TAKOT! 😱 Nakakita sila ng isang mensahe sa loob ng booth: "HINDI KA MAKAKALABAS."

May isang grupo ng mga magkakaibigan na nagpasyang mag-camping sa isang luma na simbahan sa gitna ng kagubatan. Gabi na, at nagsisimula na ang takot sa kanila. Biglang, may narinig silang yabag sa itaas ng simbahan...

"Hindi kaya'y mga daga lang?" sabi ng isa.

Pero pagtingin nila sa itaas, nakita nila ang isang pari na nakabitin sa kisame... nakasuot ng lumang kasuotan, at nakatingin sa kanila. 😱

Biglang, nagsalita ang pari... "Ang mga kasalanan ninyo ang magpapahamak sa inyo." 😱

Tapos, nagsimula siyang umikot-ikot sa itaas nila... at biglang...

Part 2...babaeng naka p**e...

Pagkapikit ng mga mata nila, biglang bumalik ang babaeng nakaputi sa dating pwesto niya, pero ngayon, nakangiti na siya. Tapos, biglang...

NAGMULAT ANG MGA MATA NILANG LAHAT! 😱 Nakatayo sila sa harap ng bahay, pero ngayon, nasa loob na sila ng kwarto ng babae. Nakapalid na sila sa dingding, at nakita nila ang mga litrato nila sa dingding... may mga nakasulat na "SUSUNOD."

Tapos, narinig nila ang boses ng babae sa likod nila... "Kayo na ang susunod." 😱

May isang abandonadong bahay sa tabi ng dagat. Sabi nila, may babaeng nakaputi daw na nakatira roon. Isang gabi, may grupo ng mga kaibigan na nagdesisyon na mag-investigate. Pagdating nila, tahimik ang lugar, pero may naririnig silang hagulgol...

Habang naglalakad sila, biglang may bumukas na pinto. "Tara, puma*ok tayo," sabi ng isa. Pero pagkapa*ok nila, nakita nila ang babaeng nakaputi... nakatayo sa gitna ng silid, nakatingin sa kanila.

Biglang tumigil ang hagulgol. Tiningnan sila ng babae, at biglang... "Kayo na ang susunod," sabi niya. 😱

Tapos, biglang pikit ang mga mata nila, at...

Gusto mo malalaman kung anong nangyari? 😱

ANG BABAE SA GUBAT:

Isang buwan matapos mawala si Dola, nagpasya ang mga kabataan sa baryo na siyasatin ang gubat – sina Miko, Ana, at Ben. Hindi sila naniniwala sa mga usap-usap na may multong babae roon, sabi nila ay baka lang nawawalang hayop o sirang makina ang sanhi ng mga ingay.

Bumaba ang araw nang puma*ok sila sa gubat. Agad nilang naramdaman ang biglang paglamig ng hangin, at ang mga ilaw ng kanilang flashlights ay parang hindi kayang lampasan ang kadiliman.

"Naririnig n'yo ba 'yon?" bulong ni Ana.

May mahinang tinig na umaawit sa malayong bahagi ng gubat – ang kanta ay pamilyar, ito raw ang kantang kinakanta ni Dola tuwing nagtitinda siya ng gulay.

Sinundan nila ang tunog hanggang sa makarating sila sa malaking puno ng molave. Doon, nakita nila si Dola – nakaupo siya sa ugat ng puno, suot pa rin ang damit niyang basahan na dati nang p**a ngunit ngayon ay kulay abo na. Ang kanyang buhok ay mahaba na at nakatakip sa mukha.

"Dola!" sigaw ni Miko. "Ikaw ba 'yan? Bakit ka narito?"

Unti-unting lumingon si Dola, at ang kanyang mga mata ay p**a na parang inubo ng dugo. "Hindi ako si Dola..." bulong niya, ngunit ang boses ay hindi na ang dating boses ni Dola – ito na ang boses ng babae sa puting damit. "Siya na ako... at ako na rin kayo."

Biglang umikot ang hangin, at ang mga ugat ng puno ay nagsimulang gumalaw parang mga k**ay. Sinubukan ng mga kabataan na tumakbo ngunit hindi sila makagalaw. Nakita nila ang sarili nilang mga k**ay na nagsisimulang mamutla at magkulubot, habang ang kanilang mga damit ay unti-unting nagiging puti.

"Ngayon, kayo na ang mga babaeng nasa gubat..." tumawa ng malakas ang nilalang na dati nang si Dola.

Kinabukasan, wala nang balita kay Miko, Ana, at Ben. Minsan na lamang marinig ang kanilang mga tinig na umaawit ng kanta ni Dola sa gitna ng gubat – naghihintay ng susunod na mga biktima na darating.



FROM SENDER....