Pashto adab

د وحت ساپیڑو تہ زان مہ غورزاوہ
ساڑے تاودے رازی دکار پہ ساڑی

حاجي پروفېسر ډاکټر اقبال شاکر صېب

مونږه د امن د ســــــــپرلي داسې ارمان کړے دے
په اوښکه اوښکه کښې مو ذکر د جانان کړے دے

یو انګـــــرېزے ټوپک او بـــــــــــله جرمنۍ تماچه
چا په وادۀ کښې چا له دا د جنګ سامان کړے دے

په تاسو ټولو کـــښې د یو ســړي مونځ نۀ قبلېږي
یو لېوني په ډک جمات کــښې دا اعلان کړے دے

زمــــونږه مینــــه قـــدرت نـــــوره پټــه نۀ ساتله
ځــکه خو نن ملا په نـــیمه شـــپه اذان کړے دے

لېــــــونو تاســـــو د دنیــــا د حال نه څۀ خبر یئ
لېـــــــونو تاسو په وفا کښې هــم تاوان کړے دے

د زر او زور او زمــکې خلقــو چـــې خـــــبره کړې
نو وړمبے ټک یې په سټک او په سندان کړے دے

شاکره دومـــــره زړۀورتوب درسره خـوند نۀ کوی
د آئیــنې ســـترګو په تــــــا د چـــا ګمان کړے دے

،،، مشورہ تو محلص لوگوں سے لیاکرو
کیونکہ بعض لوگ اپ اپنے کاموں اور حوصلوں سے مایوس کرنا چاہتے ہیں ،،،

د ے خپلو خو نہ راتہ بد جوڑیگی
نفرت د خو نہ بہ مئ حود جوڑیگی

زہ پہ خندہ شم چی مئ وراٹی سوک
وا یم پریگدہ لہ دے نہ ضد جوڑیگی

ستا دہ ظلمونو بہ نور سہ او وایم
قسم پہ خدائے کہ یی نور حد جوڑیگی

کہ پہ جوندون درتہ پغور وو راتلل
راشہ نو اوس خو مئ لاحد جوڑیگی

خلق پہ سپوگمئ نوے دنیا جوڑاوی
زما پہ کور کاتھ او ،لد، جوڑیگی

دسیتمونو بہ دے کیگی تپوس
صبر کوا دور احمد جوڑیگی

یوا زوانی وہ پہ ھغیم درسرہ پوھہ نہ شوم
د غریبی جوندہ تا کئ نور سہ دی

زڑہ کئ احساس چہ کم ساڑے نہ لاری
لکہ دہ شمعے موم باتے نہ لاری

زماخکولی وجود لہ دومرہ لگہ زندگی
دے کی زان تہ نندارہ شم او کہ تا لہ بندگی

زماخکولی وجود تہ دومرہ لگہ زندگی
دے کی ز ان تہ نندارہ شم او کہ تا لہ بندگی