Ulesienie

SMAK.

Czy czujesz jeszcze smak?

Żyjemy w świecie, w którym smak musi być coraz bardziej intensywny.

Nasze kubki smakowe są codziennie bombardowane wzmacniaczami smaku, dużą ilością cukru, soli, sztucznymi aromatami i produktami zaprojektowanymi tak, abyśmy chcieli sięgać po więcej.

Do tego często jemy w pośpiechu. Między jednym zadaniem a drugim. W samochodzie, przed komputerem, z telefonem w dłoni. Czasem nawet nie zauważamy, co naprawdę mamy na talerzu.

A przecież smak to nie tylko to, co czujemy na języku.

To zapach unoszący się nad jedzeniem.
To temperatura.
To konsystencja.
To chwila zatrzymania.

Kiedy zwalniamy, nasze zmysły zaczynają pracować inaczej. Zauważamy subtelne różnice, które wcześniej ginęły w pośpiechu i nadmiarze bodźców.

Spróbuj dziś prostego ćwiczenia uważności:

Zaparz herbatę.

Zatrzymaj się na chwilę.
Poczuj ciepło kubka w dłoniach.
Zauważ aromat unoszący się nad napojem.
Weź pierwszy łyk powoli i sprawdź, jakie smaki odkrywasz.

Czy jest delikatna czy mocniej zaparzona? słodka? Czy wyczuwasz jakąś charakterystyczną nutę?

Czasem nie potrzebujemy więcej doznań. Potrzebujemy tylko zwolnić i naprawdę ich doświadczyć.

Kiedy ostatnio jadłeś lub piłeś coś z pełną uważnością?

SŁUCH.

Słuch pamięta naturę, choć my o niej zapominamy.

Zanim ujrzeliśmy świat to poznawaliśmy go dzięki dźwiękom i odgłosom.
Teraz stery przejął wzrok, bo wpatrujemy się godzinami w urządzenia ekranowe, słuch schodzi na drugi plan. Obecnie, mam wrażenie, że częściej odbieramy dźwięki niż ich słuchamy. Dochodzą one do nas zewsząd, otoczeni jesteśmy jesteśmy nimi, ale są one w większości nienaturalne. A nasze ucho od razu rozpoznaje ich mechaniczne pochodzenie. Urządzenia domowe: pralki, suszarki, odkurzacze, ruch uliczny: samochody, tramwaje, pociągi. Domofony, telefony, czujniki, alarmy, syreny i wiele więcej.
Nadmiar tych sygnałów mocno nas obciąża i przebodźcowuje.

Dobra wiadomość jest taka, że ten ciężar nagromadzonych stuków, puków i hałasu możemy bezkarnie zdeponować w lesie i nasycić się łagodnymi odgłosami natury. Niektórzy mówią, że tam jest cisza, a ja myślę, że tam jest HARMONIA dźwięków.
Tam słychać: szmer, szum, śpiew, szelest....
Tam można usłyszeć prawdziwy świat i siebie.

Kiedy ostatnio słuchałeś natury?
Słyszysz świat, czy jesteś tylko odbiornikiem dźwięków?

WZROK.

Ekran czy rzeczywistość – co częściej przyciąga Twój wzrok?

Dla wielu osób dzień zaczyna się od sięgnięcia po telefon. Oczy zaraz po przebudzeniu narażone są na sztuczne światło, a mózg od pierwszych chwil otrzymuje lawinę bodźców – wiadomości, powiadomienia, media społecznościowe, nagłówki.

To nie jest najlepszy początek dnia ani dla wzroku, ani dla układu nerwowego.

Przez wiele godzin patrzymy z bliska – w ekran komputera, nasze oczy wykonują powtarzalną pracę, a mózg nieustannie filtruje ogromną liczbę informacji. Nic dziwnego, że pod koniec dnia odczuwamy zmęczenie, ból głowy czy trudności z koncentracją.

Las, natomiast, oferuje naszym oczom coś, czego nie da żaden ekran.

Podczas kąpieli leśnych wzrok wraca do swojego naturalnego rytmu. Oczy nie są przyklejone do jednego punktu.

Raz skupiają się na szczególe, za chwilę obejmują szerokim spojrzeniem całe otoczenie, dostrzegając przestrzeń, światło i ruch. Naturalnie zmienia się ostrość widzenia, a mięśnie oczu wykonują pracę, do której zostały stworzone.

Ta zmienność – patrzenie blisko i daleko, skupianie uwagi na detalu, a następnie obejmowanie wzrokiem całego krajobrazu – pozwala odpocząć nie tylko oczom, ale także mózgowi. Badania pokazują, że kontakt z naturą sprzyja regeneracji uwagi, zmniejsza zmęczenie psychiczne i pomaga wyciszyć układ nerwowy.

Może więc jutro, zanim sięgniesz po telefon, podejdź do okna. Popatrz na niebo. Na drzewa. Na przestrzeń za oknem lub wokół Ciebie.

A jak będziesz w lesie to zobacz jaki piękny taniec wykonują liście z promieniami słońca; to piękne zjawisko ma nawet swoją nazwę w języku japońskim: komorebi 木漏れ日. [światło, które przenika przez drzewa/liście drzew].

Kiedy ostatnio pozwoliłeś swoim oczom odpocząć od ekranu i popatrzeć naprawdę daleko?

WĘCH zwany powonieniem.

Czy Twój nos pamięta jeszcze jak pachnie prawdziwy las?

W ciągu doby spędzamy między 19 a 21 godzin w pomieszczeniach zamkniętych: dom, praca, szkoła, środki transportu, sklepy..

Oddychamy powietrzem wypełnionym zapachami odświeżaczy, detergentów, perfumowanymi produktami codziennego użytku.
Nazwy handlowe tych laboratoryjnie stworzonych kompozycji zapachowych przywołują obrazy natury, elementy krajobrazu czy krainy geograficzne: alpejskie łąki, leśne i morskie bryzy, górskie strumienie to tylko syntetyczna interpretacja natury.

W efekcie oddalamy się od natury i tego, co autentyczne. Oddalamy się nie tylko fizycznie, ale też zmysłowo.

A przecież zmysł węchu to też nasza droga do wspomnień i emocji.

Dlatego warto postawić na prawdziwą naturę, pójść do lasu i przypomnieć sobie jak pachnie las, wiatr, deszcz, ziemia po deszczu czy lato.
Być może dlatego czujemy w lesie taki spokój, bo przywracamy sobie zapach, który człowiek zna od wieków.
To aromaterapia z natury.

A jak korzystanie z natury jest utrudnione to warto skorzystać z naturalnych kompozycji zapachowych, które przypominają, co to autentyczność.

Boso znaczy bliżej natury!

Coraz więcej osób odkrywa korzyści płynące z chodzenia boso lub w obuwiu, które jak najbardziej przypomina ten naturalny sposób poruszania się.

CHODZENIE NA BOSO aktywuje mięśnie stóp i podudza te, które w tradycyjnym obuwiu często pracują mniej intensywnie, ponadto poprawia propriocepcję, czyli świadomość położenia własnego ciała w przestrzeni.

Dlatego coraz większą popularnością cieszą się buty typu **barefoot**. Ich celem jest nie tyle zastąpienie chodzenia boso, ile jak najwierniejsze odtworzenie jego biomechaniki. Szeroki przód pozwala palcom pracować naturalnie, cienka i elastyczna podeszwa zwiększa kontakt z podłożem, a stopa zachowuje większą swobodę ruchu niż w klasycznym obuwiu.

W przestrzeni miejskiej, gdzie chodzenie boso nie zawsze jest możliwe, buty barefoot mogą być kompromisem między ochroną stopy a zachowaniem naturalnego sposobu poruszania się.

Nasz Doktor Las

Jak natura MOŻE wspierać nasze zdrowie?

Coraz częściej mówi się, że do zdrowego trybu życia, potrzebna jest dobrze zbilansowana dieta, ruch, odpowiednia ilość snu i kontakt z przyrodą. Ten ostatni czynnik, kontakt z przyrodą, wg naukowców opisywany jest przez dwie hipotezy: „starych przyjaciół”i hipotezę higieniczną.

Zgodnie z hipotezą higieczną, powinniśmy trenować nasz układ odpornosciowy przez kontakt z mikroorganizmami występującymi w przyrodzie. Okazuje się, że kontakt z naturą to trening dla odporności i utrzymania zdrowia w dobrej kondycji, bowiem pożyteczne bakterie obecne w naturalnym otoczeniu wspierają układ immunologiczny i pomagają utrzymać prawidłowe funkcjonowanie naszego organizmu.

Z kolei hipoteza „starych przyjaciół” zakłada, że wraz z rozwojem cywilizacji, urbanizacją i powszechną sterylnością zostaliśmy odcięci od naturalnego źródła drobnoustrojów. Układ odpornościowy, pozbawiony swoich "starych przyjaciół", może nadmiernie reagować na błahe czynniki, co może skutkować wzrostem zachorowań na niektóre choroby, jak : astma czy alergie.

Natura nie zastąpi medycyny,ale jest świetnym czynnikiem prewencyjnym. Jest na pewno cennym sprzymierzeńcem w dbaniu o zdrowie I dobrostan.

Potraktuj kontakt z przyrodą jako element zdrowego stylu życia.

Idź do lasu! Ulesiaj się! 😊

O czym sobie dzisiaj pomilczymy?