Jura Wellnes

DLACZEGO TRUDNO POZBYĆ SIĘ BORELIOZY
Gdy kleszcz przenosi Borelię do organizmu, krętki początkowo mogą krążyć we krwi i chłonce. Jednak bardzo szybko mają zdolność do przenikania przez ściany naczyń krwionośnych i osiedlania się w strukturach poza krwią. To właśnie oznacza „życie w tkankach”.
W praktyce Borrelia może lokalizować się między innymi w:
• skórze (stąd rumień wędrujący i zmiany skórne),
• stawach i chrząstce (co tłumaczy bóle i zapalenie stawów),
• mięśniach i powięziach (ból, sztywność),
• tkance nerwowej, w tym w nerwach obwodowych i ośrodkowym układzie nerwowym (objawy neurologiczne),
• tkance łącznej oraz w narządach wewnętrznych.

Nie oznacza to, że bakteria „mieszka” w komórkach jak pasożyt, ale że przemieszcza się i przetrwa w przestrzeniach międzykomórkowych oraz w strukturach tkankowych, często w miejscach o słabszym ukrwieniu. Ma to trzy ważne konsekwencje:
1. Antybiotyki docierają do różnych tkanek z różną skutecznością. Niektóre miejsca, jak stawy czy układ nerwowy, są dla leków trudniej dostępne.
2. W tkankach Borrelia może być mniej widoczna dla układu odpornościowego, co sprzyja jej przetrwaniu.
3. Uszkodzenia i stan zapalny mogą utrzymywać się w tkankach nawet po zabiciu bakterii, co tłumaczy, dlaczego objawy czasem trwają dłużej niż sama infekcja.
4. Można pozbyć się borelii, jednak nie zawsze objawów dlatego, że uszkodzenia narządów mogą być już głębokie i trwałe.

Borelia „żyje w tkankach” oznacza, że Borelia nie ogranicza się do krwi, lecz rozprzestrzenia się w głąb organizmu i osiedla w różnych strukturach ciała. Jeśli chcesz, mogę to wytłumaczyć jeszcze prostszą analogią.

Po leczeniu antybiotykiem lub terapii biorezonansem, jeśli w organizmie przetrwa niewielka liczba żywych krętków Borrelia, ich populacja może z czasem ponownie wzrosnąć i po roku być liczniejsza niż wcześniej. Nie jest to jednak reguła, lecz potencjalny scenariusz zależny od kilku czynników.

Kluczową kwestią jest to, czy antybiotyk rzeczywiście wyeliminował wszystkie aktywne bakterie. Jeżeli leczenie było w pełni skuteczne i nie przetrwały żadne żywe formy Borrelia, wówczas nie ma biologicznej możliwości, aby doszło do ponownego namnażania i wzrostu ich liczby. W takiej sytuacji późniejsze objawy, jeśli się pojawią, mają zwykle inne podłoże, na przykład pozapalne lub neurologiczne, a nie wynikające z aktywnej infekcji.

Jeżeli jednak niewielka część bakterii przeżyła terapię plazmową lub antybiotykową, może dojść do ich stopniowego namnażania. Borrelia dzieli się przez podział komórki, a nawet bardzo mała liczba przetrwałych krętków może z czasem odbudować populację, ponieważ każdy podział prowadzi do podwojenia liczby bakterii. Proces ten może być powolny, ale w perspektywie miesięcy lub roku może doprowadzić do znaczącego wzrostu ich ilości.
Istotną rolę odgrywa również układ odpornościowy gospodarza. U osoby z dobrze funkcjonującą odpornością nawet niewielka liczba przetrwałych bakterii może być utrzymywana pod kontrolą i nie powodować nawrotu choroby. Natomiast w sytuacjach osłabienia odporności, przewlekłego stresu, innych infekcji lub chorób współistniejących, warunki mogą sprzyjać ponownemu namnażaniu się krętków.
W praktyce po leczeniu boreliozy obserwuje się trzy główne scenariusze. 1.) Całkowite wyleczenie bez nawrotu infekcji.
2.) Utrzymujące się objawy pomimo braku aktywnych bakterii, określane jako zespół poboreliozowy.
3.) Rzadszym, ale możliwym scenariuszem jest prawdziwy nawrót lub przewlekła aktywna infekcja wynikająca z przetrwania części bakterii po leczeniu.

Czy badania standartowe na przeciwciał w krwi wykryją borelie?

1.) BADANIA KRWI :
Badania krwi na przeciwciała przeciwko Borrelia mogą nie wykryć zakażenia, nawet jeśli ono występuje.
Wynika to z kilku przyczyn:
• We wczesnej fazie choroby przeciwciała mogą jeszcze nie być wytworzone (okno serologiczne).
• U części chorych odpowiedź immunologiczna jest słaba lub nietypowa, co daje wyniki fałszywie ujemne.
• W przewlekłej boreliozie miano przeciwciał może spadać poniżej progu wykrywalności.
• Testy (ELISA, Western Blot) mają ograniczoną czułość i specyficzność.

Punkcja lędźwiowa może nie wykryć boreliozy ani jej koinfekcji.

2.) BADANIA W PŁYNIE MÓZGOWO - RDZENIOWYM

Wynika to z tego, że Borrelia burgdorferi nie zawsze obecna jest w płynie mózgowo-rdzeniowym, zwłaszcza w postaciach pozaneurologicznych lub przewlekłych. Czułość badań z płynu (przeciwciała, wskaźnik intratekalny, PCR) jest ograniczona, a wynik ujemny nie wyklucza zakażenia.

Ponadto koinfekcje odkleszczowe (np. Babesia, Bartonella, Anaplasma) standardowo nie są diagnozowane na podstawie punkcji lędźwiowej.

Punkcja ma największą wartość diagnostyczną wyłącznie przy uzasadnionym podejrzeniu neuroboreliozy.

ŹLE SIĘ CZUJESZ PO TERAPII ?
Osoby po terapii doświadczają tzw.herksów.
To reakcja Jarischa–Herxheimera, potocznie określana jako „herks”, jest ostrą, ogólnoustrojową odpowiedzią zapalną występującą w przebiegu skutecznej eliminacji patogenów, w szczególności krętków z rodzaju Borrelia (borrelie), ale również innych drobnoustrojów wewnątrzkomórkowych, pasożytów oraz struktur biofilmowych. Zjawisko to nie stanowi reakcji alergicznej ani toksycznego działania leków, lecz jest bezpośrednim następstwem masywnej lizy komórek patogennych, która prowadzi do uwolnienia dużych ilości prozapalnych komponentów drobnoustrojowych do krążenia ogólnoustrojowego.
W trakcie leczenia przeciwinfekcyjnego i przeciwpasozytniczego dochodzi do gwałtownego rozpadu patogenów, w wyniku czego do krwiobiegu przedostają się lipoproteiny błonowe, endotoksyny, egzotoksyny, fragmenty materiału genetycznego oraz kompleksy polisacharydowo-białkowe biofilmu. Substancje te są rozpoznawane przez receptory wrodzonej odpowiedzi immunologicznej, w szczególności receptory Toll-like (TLR-2 i TLR-4), co inicjuje kaskadę zapalną prowadzącą do intensywnej sekrecji cytokin prozapalnych, takich jak TNF-α, IL-1β, IL-6 oraz IL-8. Następstwem tego procesu jest przejściowa, ale wyraźna „burza cytokinowa”, która odpowiada za pojawienie się objawów ogólnoustrojowego stanu zapalnego.
Klinicznie reakcja Herxheimera manifestuje się zmęczeniem, poczuciem słabości gorączką, dreszczami, nasilonymi potami nocnymi, bólami mięśni i stawów, bólami głowy, światłowstrętem oraz objawami grypopodobnymi. Często obserwuje się również przejściowe zaostrzenie dolegliwości neurologicznych, takich jak zaburzenia koncentracji, uczucie „mgły mózgowej”, parestezje, lęk czy objawy derealizacji, a także objawy ze strony układu sercowo-naczyniowego, w tym kołatanie serca i wahania ciśnienia tętniczego. Objawy te pojawiają się zazwyczaj od kilku godzin do trzech dób po rozpoczęciu skutecznej terapii i mogą utrzymywać się od kilku dni do kilku tygodni, w zależności od całkowitego obciążenia patogenami oraz wydolności mechanizmów detoksykacyjnych organizmu.
Z punktu widzenia klinicznego reakcja Jarischa–Herxheimera jest traktowana jako biologiczny marker skutecznego niszczenia drobnoustrojów. Jej wystąpienie świadczy o aktywnej lizie patogenów, intensywnej odpowiedzi immunologicznej oraz uruchomieniu procesów detoksykacyjnych. Nie stanowi ona pogorszenia choroby w sensie progresji infekcji, lecz jest przejściowym nasileniem objawów wynikającym z toksycznego przeciążenia organizmu produktami rozpadu drobnoustrojów.
Prawidłowo rozpoznana reakcja Jarischa–Herxheimera stanowi fizjologiczny etap zdrowienia, który przy odpowiednim postępowaniu wspomagającym ulega stopniowemu samoistnemu wygaszeniu.

Aby ograniczyć nasilenie objawów:
• intensywne nawodnienie (woda + elektrolity),
• wsparcie pracy wątroby (np. sylimaryna, NAC),
• wiązanie toksyn w jelitach (węgiel aktywowany, bentonit, cholestyramina),
• regularne wypróżnienia (kluczowe – bo 70% toksyn wychodzi przez jelita),
• ciepłe kąpiele, sauna (jeśli brak przeciwwskazań).

Podczas leczenia przeciwpasożytniczego wymioty i biegunki bardzo często występują jednocześnie i stanowią element tej samej reakcji fizjologicznej, a nie dwa odrębne problemy kliniczne. Są one wyrazem intensywnej odpowiedzi obronno-detoksykacyjnej organizmu na gwałtowny rozpad pasożytów oraz masowe uwalnianie ich toksycznych metabolitów do przewodu pokarmowego i krążenia ogólnoustrojowego.
W trakcie niszczenia pasożytów dochodzi do lizy ich komórek oraz rozpadu struktur biofilmowych, w wyniku czego do światła jelita uwalniane są neurotoksyny, hemotoksyny, enzymy proteolityczne oraz fragmenty białkowe i lipidowe. Substancje te silnie drażnią błonę śluzową przewodu pokarmowego i pobudzają zarówno sploty nerwowe jelit, jak i ośrodek wymiotny w pniu mózgu. Często pojawia się Odruch wymiotny uruchamiany jest jako szybki mechanizm ochronny, którego celem jest natychmiastowe usunięcie toksyn z górnego odcinka przewodu pokarmowego. Jednocześnie pobudzenie jelit prowadzi do wzmożonej perystaltyki, zwiększonego wydzielania wody i elektrolitów do światła jelita oraz przyspieszonego pasażu treści pokarmowej, co skutkuje biegunką.
Istotną rolę w tym procesie odgrywa również wątroba i drogi żółciowe. Pasożyty oraz ich toksyny są w dużej mierze eliminowane drogą żółciową, dlatego podczas ich masowego rozpadu dochodzi do gwałtownego wyrzutu żółci do dwunastnicy. Żółć działa silnie drażniąco i osmotycznie, co nasila mdłości, wywołuje wymioty o gorzkim charakterze oraz potęguje biegunkę żółciową, często o jasnym, żółtawym zabarwieniu i intensywnym zapachu.
Klinicznie wymioty i biegunki pojawiają się najczęściej w pierwszych dniach leczenia lub po zwiększeniu dawki preparatów przeciwpasożytniczych. Często towarzyszą im skurczowe bóle brzucha, wzdęcia, uczucie przelewania w jamie brzusznej, gorzki smak w ustach oraz wyraźne osłabienie. W typowym przebiegu objawy te mają charakter przejściowy i stopniowo ustępują wraz ze zmniejszeniem obciążenia toksynami oraz poprawą wydolności wątroby i jelit.
Na trzy do pięciu dni przed rozpoczęciem właściwego leczenia zaleca się zwiększenie podaży płynów do co najmniej dwóch–trzech litrów dziennie, najlepiej wody z dodatkiem elektrolitów. W tym czasie wprowadza się regularną suplementację magnezem w dawce 300–400 mg na dobę, witaminą C w dawce 2000 mg na dobę w dawkach podzielonych, N-acetylocysteiną w dawce 1200 mg na dobę oraz sylimaryną w dawce 300 mg na dobę. Wskazane jest także przyjmowanie kompleksu witamin z grupy B oraz probiotyku, a także utrzymywanie codziennego, regularnego wypróżniania, które stanowi kluczowy element usuwania toksyn z organizmu. Co drugi dzień można stosować ciepłe kąpiele lub saunę w celu wspomagania eliminacji toksyn przez skórę.
MOŻNA HAMOWAĆ NADMIERNY STAN ZAPALNY PRZYJMUJĄC:
• kwasy omega-3,
• witamina C,
• kurkumina,
• magnez,
• przy silnych reakcjach — krótkotrwale NLPZ (np. ibuprofen) po konsultacji z lekarzem.
Nie hamuje to leczenia — tylko chroni układ nerwowy i serce przed burzą cytokinową.
Herks jest znakiem, że leczenie działa, ale nie powinien „kłaść na łóżko” na tygodnie.
Dobrze prowadzony herks jest kontrolowany, krótkotrwały i bezpieczny.
Niekontrolowany — może stać się obciążeniem dla serca i mózgu, dlatego w ciężkich reakcjach zawsze należy spowolnić leczenie i wesprzeć detoksykację.
JEŚLI HERKSY SĄ ZBYT MOCNE POWINNO SIĘ SPOWOLNIĆ LECZENIE

PROTOKÓŁ BUHNERA I ZIOŁA SZWEDZKIE
Protokołu Buhnera - to potężne wsparcie w leczeniu boreliozy. Jest polecany po wybiciu większej ilości patogenów, gdy herksy już nie są tak dokuczliwe dla organizmu. Można przyjmować podstawowy poniższy protokół, ale w dokuczliwych dolegliwościach dodajemy do niego pomocnicze zioła, które są wymienione poniżej. W przypadku koinfekcji również rozszerzamy protokuł.
Polecam bardziej nalewki niż kapsułki.

Poniżej link gdzie można nabyć lub proszę szukać gdzie taniej :

https://e-zielarnia.eu/p/protokol-nalewek-wg-buhnera-borelioza-rozszerzony

ZIOŁA PODSTAWOWE –
NA SAME KRĘTKI BORRELIA

Rdest japoński (Polygonum cuspidatum)- to najważniejsze zioło. Rozbija biofilm, zabija krętki, przechodzi barierę krew–mózg, chroni nerwy i naczynia.

Koci pazur (Uncaria tomentosa) - pobudza układ odpornościowy do niszczenia Borrelia.

Andrographis paniculata - działa silnie przeciwbakteryjne, „czyści krew”, wnika do tkanek.

ZIOŁA OCHRONNE
(bez nich leczenie się nie udaje)

Tarczyca bajkalska (Scutellaria baicalensis) - Mózg, nerwy, redukuje stany zapalne.

Szczeć (Dipsacus) -Regeneruje stawy, ścięgna, kręgosłup.

Głóg (Crataegus) - Serce, układ krążenia.

Serdecznik (Leonurus) Arytmie, nerwica serca, kołatania.

Lukrecja (Glycyrrhiza) - Nadnercza, wyczerpanie, odporność.

Ostropest (Silybum) Wątroba (konieczny przy długiej terapii).

ZIOŁA NA UKŁAD NERWOWY I PSYCHIKĘ

Wąkrota azjatycka (Gotu kola) - Regeneracja neuronów, pamięć.

Ashwagandha - Lęk, bezsenność, wyczerpanie.

Męczennica (Passiflora) - Napady paniki, napięcie.

Kozłek (Valeriana) - Sen, układ przywspółczulny.

NA KOINFEKCJE

Bartonella

Houttuynia - Zabija Bartonellę w naczyniach.

Isatis - Infekcje krwi i skóry.

Sida acuta - Nerwy, naczynia, anemia.

Babesia

Cryptolepis - Pasożyty krwi.

Artemisia annua - Napady gorączki, poty, anemia.

Alchornea - Wspiera śledzionę.

DETOKS I BIOFILM

Czystek - Biofilm, metale ciężkie.

Chlorella - Wiąże toksyny.

Węgiel aktywowany - Herxy, jelita.

DLACZEGO TO DZIAŁA

Borrelia:
• chowa się w nerwach, stawach i naczyniach,
• tworzy biofilm,
• wyłącza odporność.

Buhner jednocześnie:
1. Zabija krętki,
2. Odbudowuje odporność,
3. Naprawia układ nerwowy i naczynia,
4. Usuwa toksyny.

JAK DŁUGO STOSUJE SIĘ PROTOKÓŁ BUHNERA

MINIMUM TERAPEUTYCZNE
6 miesięcy – to absolutne minimum, żeby realnie:
• zbić krętki Borrelia,
• wyciszyć stany zapalne,
• rozpocząć regenerację układu nerwowego i naczyń.

Krótsze stosowanie bardzo często kończy się nawrotem.

CZAS OPTYMALNY (najczęstszy)
9–18 miesięcy

To jest najczęściej spotykany zakres czasu przy:
• boreliozie przewlekłej,
• neuroboreliozie,
• współistniejących koinfekcjach (Bartonella, Babesia, Mycoplasma i inne).

W tym okresie patogeny przechodzą wszystkie swoje cykle rozwojowe, układ odpornościowy uczy się reagować prawidłowo, a układ nerwowy zaczyna się realnie regenerować.

PRZEWLEKŁE I CIĘŻKIE PRZYPADKI
18–30 miesięcy, a czasami dłużej, jeżeli:
• choroba trwała wiele lat,
• było stosowane wiele antybiotyków,
• występują uszkodzenia neurologiczne, sercowe lub naczyniowe.

KIEDY MOŻNA SCHODZIĆ Z PROTOKOŁU

Nie decyduje sam upływ czasu, tylko spełnienie trzech warunków jednocześnie:
1. Brak objawów przez minimum 8–12 tygodni.
2. Brak reakcji Herxheimera przy pełnych dawkach ziół.
3. Ustabilizowany sen i układ nerwowy.

Dopiero wtedy można zaczynać stopniowe schodzenie z protokołu. Redukcja powinna trwać 2–4 miesiące. Najpierw zmniejsza się zioła przeciwkrętkowe, a ochronne dla nerwów, serca i jelit pozostają najdłużej.

CZEGO NIE ROBIĆ

Nie stosować protokołu tylko przez 2–3 miesiące.
Nie odstawiać wszystkiego nagle.
Nie pomijać detoksu i ochrony jelit ( chlorella, przy herksach węgiel A później ziemia okrzemkowa )

PRZECIWWSKAZANIA I OSTRZEŻENIA

RDZEŃ PROTOKOŁU

RDEST JAPOŃSKI (Polygonum cuspidatum)
Nie stosować gdy:
• bierzesz leki rozrzedzające krew (warfaryna, acenokumarol, NOAC),
• masz bardzo niskie ciśnienie,
• jesteś po świeżym udarze lub operacji,
• jesteś w ciąży.

KOCI PAZUR (Uncaria tomentosa)
Nie stosować gdy:
• masz choroby autoimmunologiczne w fazie ostrej,
• po przeszczepach,
• bierzesz silne leki immunosupresyjne,
• jesteś w ciąży.

ANDROGRAPHIS
Nie stosować gdy:
• jesteś w ciąży,
• masz alergię na rośliny z tej rodziny,
• masz silne uszkodzenie wątroby.
Może powodować bardzo silne herxy.

ZIOŁA OCHRONNE

LUKRECJA
Nie stosować gdy:
• masz nadciśnienie,
• hipokaliemię,
• niewydolność serca,
• przyjmujesz leki moczopędne lub sterydy.

GŁÓG, SERDECZNIK
Uwaga przy:
• lekach kardiologicznych (beta-blokery, digoksyna),
• arytmiach leczonych farmakologicznie.

ZIOŁA NA KOINFEKCJE

CRYPTOLepis
Nie stosować w ciąży i przy ciężkiej anemii.

SIDA ACUTA
Nie stosować w ciąży, przy nadciśnieniu i przy chorobach serca.

ARTEMISIA ANNua
Nie stosować przy padaczce, w ciąży, przy chorobach wątroby.

NEUROZIOŁA

ASHWAGANDHA
Nie stosować przy:
• nadczynności tarczycy,
• chorobach autoimmunologicznych w zaostrzeniu.

GOTU KOLA
Uwaga przy chorobach wątroby.

DETOKS

CHLORELLA
Nie przy fenyloketonurii i nadczynności tarczycy.

NAJWAŻNIEJSZE ZASADY BEZPIECZEŃSTWA
• Zawsze zaczynać od 1/8–1/4 dawki.
• Nowe zioło dodawać co 3–7 dni.
• Herx to nie jest „dobrze”, to jest sygnał że trzeba zwolnić.
• Detoks musi iść równolegle.

DIETA W BORELIOZIE to przede wszystkim unikanie cukru, fruktozy i węglowodanów.

PRODUKTY ZABRONIONE

cukier, słodycze i napoje z cukrem,słodziki: syrop glukozowy, aspartam, pszenica, chleb, makarony, ciasta, mąka pszenna,kasza manna, kuskus, bulgur, krowie mleko i sery, margaryna, oleje roślinne rafinowane żywność przetworzona, fast food, alkohol (zwł. piwo), tytoń

PRODUKTY DOZWOLONE W NIEWIELKICH ILOŚCIACH

kawa, herbata czarna i czerwona, stewia, maltitol, erytrol, ksylitol, wieprzowina, kurczak, jajka, śmietana, maślanka, jogurt, pieczywo i makarony orkiszowe, żytnie, z samopszy, pasurki, bezglutenowe, ryż i amarantus, kasza i płatki: jęczmienne, orkiszowe, gryczane, jaglane, owsiane, żytnie, kukurydziane, orzechy i nasiona, kakao, rośliny strączkowe: fasola (bez szparagowej i grochu), ciecierzyca, soczewica, soja, rośliny psiankowe: ziemniaki (bez batatów), pomidory, papryka, bakłażan,ketchup, majonez

PRODUKTY ZALECANE

woda, woda z cytryną,herbaty ziołowe, zielona i biała, ryby oraz tran, warzywa, owoce, soki naturalne, kiełki, kiszonki, zakwas buraczany, kozie i owcze mleko, sery, smalec, masło,indyk, kaczka, gęś, wołowina, jagnięcina, królik, podroby, kefir, zsiadłe mleko, oliwa z oliwek, olej kokosowy, olej z awokado, lniany, słonecznikowy, z wiesiołka, ogórecznika, dyni, kokos, mleko kokosowe, zioła świeże i suszone (zwł. kurkuma)

SZCZEGÓLNIE POLECANE W BORELIOZIE
• Wyciąg z pestek grejpfruta – 15–20 kropli, 2–3x dziennie
• Magnez – 300–500 mg dziennie
• Witamina D3 – 4–10 tys. IU + K2 MK7
• Krzem – ziemia okrzemkowa 1–2x dziennie
• Jod – jodyna/Lugol wg dawek
• Selen – 200 mcg dziennie
• Cynk – 30 mg dziennie
• witaminy z grupy B
• Witamina C – 3 g dziennie
DETOKSYKACJA
• Chlorella,, węgiel aktywowany, ziemia okrzemkowa

DETOKS PO TERAPII :

Przede wszystkim pij dużą ilość wody w celu usunięcia toksyn.
W detoksykacji używa się kilku grup substancji. Różnią się one siłą działania, bezpieczeństwem oraz wpływem na florę jelitową .
1. Węgiel aktywny
To najsilniejszy pochłaniacz toksyn. Jego struktura posiada bardzo dużą powierzchnię, na której mogą osadzać się toksyny, bakterie, gazy czy chemikalia. Węgiel działa szybko i skutecznie, ale także pochłania witaminy, minerały oraz dobre bakterie, dlatego nie nadaje się do codziennego stosowania. Można go używać wyłącznie doraźnie, na przykład przy zatruciu lub reakcji Herxheimer w celu szybkiego usunięcia toksyn.

2. Chlorella
To alga, która wiąże metale ciężkie i toksyny grzybów. Jest łagodna dla jelit i nie usuwa dobrych bakterii. Dobrze nadaje się do długotrwałego stosowania.

3. Ziemia okrzemkowa Działa bardziej mechanicznie niż chemicznie. Może pomagać w usuwaniu pasożytów i oczyszczaniu jelit. Należy pić dużą ilość wody gdyż przy małej ilości wody może podrażniać śluzówkę.
Stosować przez 5 dni po terapii.

JAK STOSOWAĆ
Węgiel aktywny : 500–1000 mg, lub 1 płaska łyżeczka w proszku rozpuścić w ½ szklanki wody. PO LUB W TRAKCIE TERAPII . Nie stosujemy cały czas tylko w razie potrzeby.

Ziemia okrzemkowa ( Yango lub Św Franciszka ) : 1 łyżeczka dziennie rozpuścić w szklance wody zacząć od ½ łyżeczki . Nie pić dwie godziny przed i 2 godziny po przyjęciu leków.

Chlorelle zażywać każdego dnia od 10-15 tabletek , pół godziny przed posiłkiem

BORELIOZA A PASOŻYTY
Borelioza bardzo rzadko występuje jako „samotna” infekcja. W praktyce niemal zawsze współistotnieje z obecnością pasożytów, które tworzą dla bakterii boreliozy idealne środowisko do przetrwania. Pasożyty nie są tylko „dodatkowym obciążeniem” organizmu – one realnie blokują skuteczność terapii i są jedną z głównych przyczyn, dla których wiele osób latami nie może wyjść z choroby.

Pasożyty stanowią dla krętków boreliozy rodzaj biologicznego schronienia. W ich strukturach Borrelia może się ukrywać przed układem odpornościowym oraz przed działaniem leków i terapii naturalnych. Nawet jeśli część bakterii zostanie zniszczona, te ukryte w pasożytach pozostają nienaruszone i po pewnym czasie ponownie „zasiedlają” organizm, powodując nawroty objawów.

Dodatkowo obecność pasożytów znacząco osłabia odporność. Wydzielają one toksyny, które przewlekle pobudzają układ immunologiczny, doprowadzając do jego wyczerpania. Organizm funkcjonuje w stanie ciągłego stanu zapalnego, wątroba i jelita są przeciążone, a mechanizmy detoksykacji działają coraz słabiej. W takiej sytuacji ciało nie ma realnej możliwości skutecznie walczyć z boreliozą, nawet przy intensywnej terapii.

Pasożyty uczestniczą również w tworzeniu biofilmu, czyli ochronnej struktury biologicznej, w której Borrelia łączy się z grzybami i innymi drobnoustrojami. Biofilm działa jak tarcza – ogranicza dostęp leków, ziół i komórek odpornościowych do bakterii. Dopóki biofilm istnieje, borelioza pozostaje praktycznie niewrażliwa na leczenie.

Nie bez znaczenia jest także fakt, że pasożyty nieustannie produkują toksyny. To one w dużej mierze odpowiadają za mgłę mózgową, przewlekłe zmęczenie, bóle mięśni i stawów, problemy skórne, wahania nastroju oraz zaburzenia snu. Objawy te są często przypisywane samej boreliozie, podczas gdy ich głównym źródłem są właśnie pasożyty.

Dlatego w skutecznej, głębokiej terapii boreliozy kluczowym etapem jest wcześniejsze lub równoległe usuwanie pasożytów oraz oczyszczanie organizmu. Dopiero po odciążeniu ciała, rozbiciu biofilmu i przywróceniu pracy układu odpornościowego możliwe jest realne, trwałe wychodzenie z boreliozy, a nie jedynie chwilowe tłumienie objawów.
Pasożyty nie są rzadkością ani zjawiskiem marginalnym. Są jednym z najstarszych i najbardziej powszechnych elementów ekosystemu człowieka. Szacuje się, że w populacjach europejskich od kilkunastu do kilkudziesięciu procent ludzi jest nosicielami przynajmniej jednego pasożyta, często przez wiele lat nie zdając sobie z tego sprawy. W Polsce zakażenia pasożytnicze należą do jednych z najczęściej niedodiagnozowanych problemów przewlekłego zdrowia.
Pasożyty nie bytują wyłącznie w jelitach. Mogą zasiedlać mózg, płuca, serce, wątrobę, mięśnie, stawy, oczy i układ limfatyczny. Przemieszczają się z krwią i limfą, wnikają do komórek, wydzielają toksyczne metabolity, wysysają mikroelementy i stopniowo osłabiają organizm. Ich obecność prowadzi do przewlekłego zmęczenia, mgły mózgowej, zaburzeń snu, wahań nastroju, alergii, bólów mięśni i stawów, problemów jelitowych, częstych infekcji oraz spadku odporności.
Jedną z ich największych broni jest zdolność ukrywania się przed układem odpornościowym. Zmieniają białka powierzchniowe, chowają się w tkankach słabo penetrowanych przez mechanizmy obronne, potrafią wnikać do komórek odpornościowych i bytować w organizmie latami, zanim dadzą wyraźne objawy. Ich potencjał namnażania jest ogromny — pojedyncze osobniki mogą produkować dziesiątki tysięcy jaj, przez co zakażenie stopniowo narasta.
W polskich warunkach klimatycznych i sanitarnych najczęściej spotyka się następujące pasożyty:
Najpowszechniejszym pasożytem jest owsik ludzki (Enterobius vermicularis), szczególnie u dzieci. Odpowiada on za nocny świąd odbytu, niepokój, zaburzenia snu i nawracające infekcje.
Bardzo częsta jest także lamblia (Giardia intestinalis), która uszkadza jelita, powoduje wzdęcia, biegunkę, nietolerancje pokarmowe, niedobory i przewlekłe zmęczenie.
Często występuje glista ludzka (Ascaris lumbricoides), mogąca wędrować przez płuca i wątrobę, powodując kaszel, duszności, bóle brzucha i stany zapalne.
Spotyka się również włosogłówkę (Trichuris trichiura), odpowiedzialną za przewlekłe biegunki, anemię i osłabienie.
Wśród pasożytów przenoszonych przez mięso i ryby występują włosienie, tasiemce — szczególnie Taenia saginata (tasiemiec nieuzbrojony) oraz Diphyllobothrium latum (tasiemiec rybi), które mogą bytować w organizmie przez wiele lat i prowadzić do głębokich niedoborów oraz uszkodzeń jelit.
Coraz częściej rozpoznaje się także toxocara (glistę psów i kotów), która nie dojrzewa w ciele człowieka, ale wędrujące larwy mogą uszkadzać oczy, mózg i wątrobę.
Pasożyty są wszechobecne — w wodzie, glebie, na nieumytych warzywach, w mięsie, rybach, na dłoniach, zabawkach i powierzchniach publicznych. Jedyną realną ochroną jest sprawny układ odpornościowy i świadomość profilaktyki. Gdy odporność słabnie, pasożyty wykorzystują to i stopniowo przejmują zasoby organizmu, często latami pozostając nierozpoznane.

W walce z pasożytami polecamy nalewkę VERNICADIS a po kuracji Vernicadisem w celu utrzymania formy bez pasożytniczej na dłuższa metę polecam zioła szweckie. Poniżej opis

VERNICADIS - (wrotycz + piołun) ziołowy preparat przeciwpasożytniczo-przeciwgrzybiczy + silnie trawienny.
DZIAŁANIE PRZECIWPASOŻYTNICZE: Zabija i osłabia: owsiki. glisty (stadia jelitowe), lamblie, ameby, wiciowce, larwy pasożytów, jaja pasożytów, robaki nitkowat
2. DZIAŁANIE PRZECIWGRZYBICZE, hamuje Candidę, zmniejsza fermentację, likwiduje „burczenie”, ogranicza słodkie zachciank, zmniejsza gazy
3. DZIAŁANIE NA WĄTROBĘ I ŻÓŁĆ silnie żółciopędny, czyści drogi żółciowe, poprawia trawienie tłuszczu, odciąża wątrobę, zmniejsza refluks żółciowy
4. DZIAŁANIE NA JELITA poprawia perystaltykę, reguluje wypróżnienia, uszczelnia jelita, zmniejsza śluz i stany zapalne, poprawia wchłanianie
KIEDY JEST NAJLEPSZY ; wzdęcia, burczenie, słodkie zachcianki, zmęczenie po jedzeniu, śluz w stolcu, podejrzenie pasożytów, nawracające infekcje , „mgła mózgowa” przy kandydozie
Przeciwskazania : Nie w ciąży, nie przy chorej wątrobie., Nie brać dłużej niż 3–4 tygodnie bez przerwy.
Powtórzyć po czasie zalecanym na opakowaniu.
——————-
ZIOŁA SZWEDZKIE - polecane również przy usuwaniu pasożytów, pomagają na wiele dolegliwości żołądkowych i wspierają walkę z boreliozą.
Zioła szwedzkie, znane jako Swedish Bitters (Amara Suecica), są alkoholowym wyciągiem z silnie gorzkich roślin leczniczych, których działanie obejmuje cały układ metaboliczny człowieka. Ich podstawowym mechanizzmem jest pobudzenie nerwu błędnego, co powoduje zwiększone wydzielanie kwasu żołądkowego, żółci oraz enzymów trzustkowych. Dzięki temu poprawia się trawienie, perystaltyka jelit i wchłanianie składników odżywczych, a wątroba szybciej usuwa toksyny z krwi.
W terapii pasożytów zioła szwedzkie działają wielotorowo. Zawarte w nich gorycze, olejki eteryczne i antrachinony tworzą środowisko niekorzystne dla robaków jelitowych, pierwotniaków i drożdżaków. Mieszanka paraliżuje formy dorosłe pasożytów, ogranicza ich rozmnażanie oraz ułatwia mechaniczne usuwanie z jelit poprzez pobudzenie perystaltyki. Jednocześnie regeneruje błonę śluzową jelit, co zmniejsza wzdęcia, reakcje alergiczne, przewlekłe zmęczenie i „mgłę mózgową”, typowe dla długotrwałych zakażeń pasożytniczych.
W przypadku boreliozy zioła szwedzkie nie są lekiem przyczynowym, ale stanowią bardzo silne wsparcie terapeutyczne. Działają jak naturalny antybiotyk o szerokim spektrum, hamując namnażanie bakterii Borrelia, zmniejszając stan zapalny i oczyszczając krew z toksyn bakteryjnych. Jednocześnie silnie regenerują wątrobę i układ nerwowy, co ma kluczowe znaczenie w boreliozie, ponieważ to właśnie wątroba i nerwy są najbardziej obciążone przewlekłą infekcją i leczeniem farmakologicznym. Regularne stosowanie poprawia koncentrację, zmniejsza bóle wędrujące, reguluje sen i stopniowo przywraca poziom energii.
W kuracji przeciwpasożytniczej zioła szwedzkie przyjmuje się w dawce jednej łyżki stołowej rozcieńczonej w połowie szklanki wody, trzy razy dziennie, około dwadzieścia minut przed posiłkami, przez czternaście dni. W terapii wspomagającej boreliozę stosuje się jedną łyżkę dwa razy dziennie – rano na czczo i wieczorem przed snem – przez minimum sześć tygodni.
UWAGA !!! NAJLEPSZA METODA OCZYSZCZENIA ORGANIZMU TO WPIERW KURACJA VERNICADIS A POTEM ZIOŁA SZWEDZKIE . JEŚLI CHCEMY PRZYJMOWAĆ ZIOŁA SZWEDZKIE Z PROTOKOŁEM BUHNERA TO WPIERW PRZYJMUJEMY ZIOŁA SZWEDZKIE przez 2-3 tygodnie a dopiero potem włączamy stopniowo Buhnera

VERNIKADIS → ZIOŁA SZWEDZKIE → dopiero potem terapia właściwa Buhnera.

Buhner jako główna terapia, a zioła szwedzkie jako stała baza detoksykacyjna — bywa prowadzony miesiącami, a nawet około roku, ponieważ jest łagodniejszy dla organizmu i sprzyja stopniowej regeneracji przy przewlekłych infekcjach.
Zioła szwedzkie można łączyć z protokołem Buhnera, jednak wymaga to zachowania określonej kolejności i umiaru. Oba podejścia działają na innych poziomach: zioła szwedzkie przede wszystkim przygotowują organizm poprzez poprawę pracy wątroby, jelit i układu krążenia oraz usprawnienie procesów detoksykacyjnych, natomiast protokół Buhnera jest ukierunkowany na bezpośrednie oddziaływanie przeciwbakteryjne i przeciwzapalne w przebiegu boreliozy.
Z tego względu w praktyce zaleca się, aby najpierw przez kilka tygodni stosować same zioła szwedzkie w celu „otwarcia” dróg wydalania i wzmocnienia narządów detoksykacyjnych, a dopiero później stopniowo włączać elementy protokołu Buhnera. Takie postępowanie zmniejsza ryzyko nadmiernych reakcji detoksykacyjnych i pozwala organizmowi lepiej tolerować terapię. Połączenie tych metod bywa stosowane jako fitoterapia wspomagająca.
Kuracja powinna być połączona z ochroną wątroby (np. ostropest) i uzupełnianiem magnezu oraz witaminy C.
Nie należy stosować ziół szwedzkich w ciąży, w okresie karmienia piersią, przy krwawieniach, marskości wątroby oraz podczas przyjmowania leków przeciwzakrzepowych bez konsultacji z lekarzem.
Zioła szwedzkie od setek lat określane są w Europie mianem panaceum, ponieważ nie działają na jeden narząd, ale regulują całe środowisko wewnętrzne organizmu. W praktyce klinicznej oznacza to, że wpływają jednocześnie na trawienie, wątrobę, krew, układ nerwowy, odporność i gospodarkę hormonalną, a przez to łagodzą i cofają bardzo szerokie spektrum dolegliwości.
Poza pasożytami i boreliozą są one szeroko stosowane w chorobach układu pokarmowego, takich jak refluks przy niedokwasocie, wrzody żołądka i dwunastnicy, przewlekłe zaparcia, biegunki, wzdęcia, zespół jelita drażliwego, SIBO oraz nietolerancje pokarmowe. Poprawiają pracę wątroby przy jej stłuszczeniu, podwyższonych enzymach wątrobowych, kamicy żółciowej i po zatruciach lekami lub alkoholem.
W układzie krążenia wykorzystuje się je przy nadciśnieniu, zaburzeniach rytmu serca, żylakach, pękających naczynkach, zimnych dłoniach i stopach, a także w profilaktyce zawałów i udarów. Dla układu nerwowego są wsparciem przy bezsenności, migrenach, przewlekłym stresie, depresji, lękach, zaburzeniach koncentracji oraz zespołach bólowych pochodzenia nerwowego.
Zioła szwedzkie mają także duże znaczenie w chorobach reumatycznych i zwyrodnieniowych, takich jak reumatyzm, artretyzm, dna moczanowa, rwa kulszowa, bóle kręgosłupa i sztywność stawów. W dermatologii wykorzystuje się je w leczeniu trądziku, grzybic, egzemy, łuszczycy, opryszczki, brodawek, ran przewlekłych i oparzeń, ponieważ przyspieszają gojenie i hamują infekcje.
Ze względu na wpływ na gospodarkę hormonalną i metabolizm są pomocne przy niedoczynności tarczycy, PMS, bolesnych miesiączkach, objawach menopauzy, spadku libido, insulinooporności i podwyższonym poziomie cukru. Wzmacniają również odporność przy częstych infekcjach, nawracających anginach, zapaleniach oskrzeli i przewlekłych stanach zapalnych zatok.
Właśnie ta zdolność do jednoczesnego oczyszczania, regeneracji i regulacji organizmu sprawiła, że zioła szwedzkie zyskały miano „panaceum” – nie dlatego, że są cudownym lekiem na wszystko, lecz dlatego, że przywracają organizm do stanu, w którym potrafi on sam skutecznie się leczyć.
Przy długotrwałym, „na stałe” stosowaniu zioła szwedzkie nie są brane jak lek doraźny, ale jak regulator metabolizmu i profilaktyka zdrowia. Chodzi o to, by delikatnie, lecz ciągle utrzymywać wątro­bę, jelita i krew w stanie czystości i równowagi.
Stosuje się je w małej, stabilnej dawce. Najczęściej przyjmuje się jedną łyżeczkę ziół szwedzkich rozcieńczoną w połowie szklanki letniej wody raz dziennie, najlepiej wieczorem przed snem lub rano na czczo. Taka ilość wystarcza, by stale pobudzać wydzielanie żółci, usprawniać trawienie, oczyszczać krew i zapobiegać zastojom wątroby, a jednocześnie nie przeciąża organizmu.
Po sześciu do ośmiu tygodniach codziennego stosowania zaleca się zrobić przerwę trwającą dwa tygodnie. Następnie kurację można powtarzać w cyklach. Ten rytm – kilka tygodni stosowania i krótka przerwa – pozwala utrzymywać efekt „wewnętrznego porządku” w organizmie bez ryzyka podrażnienia śluzówek czy nadmiernego pobudzenia jelit.
Przy długotrwałym stosowaniu bardzo często obserwuje się stabilizację trawienia, spokojniejszy sen, mniejszą podatność na infekcje, poprawę skóry oraz stopniowy wzrost energii życiowej. Zioła szwedzkie działają wtedy nie jak lek, lecz jak stały „strażnik” równowagi metabolicznej.
Nie powinny być stosowane na stałe przez kobiety w ciąży i karmiące, osoby z krwawieniami, marskością wątroby oraz osoby przyjmujące leki przeciwzakrzepowe bez kontroli lekarskiej.
Mówi się, że zioła szwedzkie są „dla stulatków”, ponieważ od wieków towarzyszą ludziom, którzy zachowywali sprawność i jasność umysłu aż do bardzo późnego wieku. Ich receptura pochodzi z XVII wieku i była znana już Paracelsusowi oraz szwedzkim lekarzom wojskowym. Najsłynniejsza historia opowiada o szwedzkim medyku, który dożył ponad stu lat, a w jego notatkach odnaleziono dokładną recepturę tych ziół. W XX wieku Maria Treben opisała setki przypadków ludzi w podeszłym wieku, u których po regularnym stosowaniu ziół cofały się dolegliwości starcze, poprawiała się pamięć, sen, trawienie i ogólna sprawność.
Zioła szwedzkie nie działają jedynie objawowo, lecz wpływają na główne mechanizmy starzenia organizmu. Oczyszczają i regenerują wątrobę, odbudowują jelita i florę bakteryjną, poprawiają jakość krwi i mikrokrążenie oraz wzmacniają i wyciszają układ nerwowy. To właśnie te cztery układy w największym stopniu decydują o tempie starzenia się człowieka. Dzięki usuwaniu wieloletnich toksyn, poprawie produkcji żółci i lepszemu wchłanianiu witamin organizm zaczyna funkcjonować sprawniej — pojawia się więcej energii, poprawia się koncentracja, skóra wygląda młodziej, a bóle stawów i problemy ze snem często słabną.
Dlatego w medycynie ludowej mówi się, że są to „zioła dla stulatków” — bo można je stosować długotrwale, nie są agresywne dla organizmu i wspierają nie tylko leczenie pojedynczych dolegliwości, ale całe procesy odpowiedzialne za długowieczność i zachowanie dobrej jakości życia aż do późnej starości.

Poniżej roczny bezpieczny plan stosowania ziół szwedzkich – jako naturalnego „strażnika zdrowia”.
STYCZEŃ – LUTY
Czas głębokiego oczyszczania po zimie.
Przez 6 tygodni przyjmuj jedną łyżeczkę ziół szwedzkich w połowie szklanki letniej wody, codziennie wieczorem przed snem. W tym okresie zioła intensywnie oczyszczają wątrobę, krew i jelita, wzmacniają odporność i zmniejszają stany zapalne.
Następnie 2 tygodnie przerwy.

MARZEC – KWIECIEŃ
Czas regeneracji i odbudowy.
Przez 4 tygodnie stosuj jedną łyżeczkę co drugi dzień. Organizm wchodzi w fazę stabilizacji, poprawia się trawienie, skóra i poziom energii.
1 tydzień przerwy.

MAJ – CZERWIEC
Profilaktyka przeciwpasożytnicza i boreliozowa.
Przez 4 tygodnie przyjmuj jedną łyżeczkę codziennie rano na czczo. Zioła utrzymują krew w czystości, wzmacniają odporność i chronią przed drobnoustrojami aktywnymi w ciepłych miesiącach.
2 tygodnie przerwy.

LIPIEC – SIERPIEŃ
Okres letniego podtrzymania.
Przez 4 tygodnie bierz jedną łyżeczkę co drugi dzień wieczorem. Wspiera to wątrobę, nawodnienie tkanek i układ nerwowy w czasie upałów.
1–2 tygodnie przerwy.

WRZESIEŃ – PAŹDZIERNIK
Drugie duże oczyszczanie w roku.
Przez 6 tygodni przyjmuj jedną łyżeczkę codziennie wieczorem. To czas usuwania toksyn, metali ciężkich i przygotowania odporności na sezon infekcyjny.
2 tygodnie przerwy.

LISTOPAD – GRUDZIEŃ
Profilaktyka zimowa.
Przez 4 tygodnie przyjmuj jedną łyżeczkę co drugi dzień. Zioła wzmacniają odporność, chronią jelita i nerwy przed zimowym osłabieniem.
Ten rytm sprawia, że organizm jest oczyszczony, zregenerowany i odporny przez cały rok, bez przeciążania wątroby ani śluzówek.
Możesz kupić tutaj : https://natura24.pl/zestaw-oryginalne-ziola-szwedzkie-nalewka-2x1000ml.html