Zwrotnik

W Japonii istnieje sztuka naprawiania pękniętej ceramiki złotem – nazywa się Kintsugi. Dzięki niej naczynie staje się piękniejsze i cenniejsze właśnie dlatego, że było rozbite.
Smutek często sprawia, że czujemy się „pęknięci”. Ale to właśnie przez te szczeliny wpada do środka światło i nowa mądrość. Twoje blizny, Twoje smutne wieczory i Twoja wrażliwość nie są Twoją słabością. Są dowodem na to, jak głęboko potrafisz czuć i jak bardzo jesteś ludzki.
Jeśli czujesz, że Twój świat rozpadł się na kawałki – pomożemy Ci je poskładać. Nie po to, byś był „taki jak dawniej”, ale byś stał się silniejszy i jeszcze bardziej wartościowy w swojej nowej formie.

„Twoje ciało pamięta historię, której Twój umysł nie potrafi opowiedzieć.”
— Mark Wolynn, „Los, który dziedziczysz”

Wiele osób mówi:
„Ja już nie chcę tego robić… ale coś we mnie wciąż do tego wraca”.

To „coś” często nie jest brakiem silnej woli.
To zapis doświadczeń, napięć i emocji, które kiedyś były zbyt trudne, by mogły zostać przeżyte.

Ciało pamięta to, co zostało przemilczane.
Reaguje napięciem, lękiem, impulsem do ucieczki.
I wtedy uzależnienie staje się sposobem na chwilowe ukojenie.

Dlatego w zdrowieniu tak ważne jest zatrzymanie się i łagodne wsłuchanie w siebie:
Co naprawdę czuję?
Czego potrzebuję?
Co we mnie domaga się zauważenia?

To nie jest droga siły.
To jest droga uważności i czułości.

W terapii uczymy, jak wracać do ciała bezpiecznie.
Jak rozpoznawać sygnały, zanim przerodzą się w przymus.
Jak zamiast uciekać — zostać ze sobą.

Bo w tym powrocie zaczyna się prawdziwa zmiana.

Czas zmienić kurs. Odzyskaj ster w swoim życiu w Gabinecie Zwrotnik. 🧭

Czy masz wrażenie, że Twoje życie zaczęło kręcić się wokół czegoś, nad czym tracisz kontrolę? Alkohol, leki, hazard, a może świat cyfrowy stały się ucieczką, która zamiast pomagać – więzi?

Pamiętaj: uzależnienie to nie wybór i nie powód do wstydu. To choroba, którą można i warto leczyć. 🌿
Dlaczego Zwrotnik?
W naszym gabinecie nie oceniamy. Słuchamy. Rozumiemy, że każdy „zwrotnik” w życiu – ten moment, w którym decydujesz się zawrócić ze złej drogi – wymaga odwagi i profesjonalnego wsparcia.

Co oferujemy?
✅ Indywidualne podejście dopasowane do Twojej historii.
✅ Terapię uzależnień behawioralnych i substancjalnych.
✅ Pełną dyskrecję i bezpieczną, pełną empatii atmosferę.
✅ Wsparcie dla bliskich osób uzależnionych (współuzależnienie).
Nie musisz przechodzić przez to sam. Pierwsza rozmowa to nie zobowiązanie – to otwarcie drzwi do wolności, o której być może już zapomniałeś.
💪 Zrób ten krok. Zmień swój kierunek.
📩 Napisz do nas w wiadomości prywatnej.
📞 Zadzwoń i umów się na konsultację: 690333662
📍 Znajdziesz nas tutaj: Gostynin ulica 3 Maja 30

Mam w głowie trzy sytuacje, kiedy moja odpowiedzialność za własną seksualność może wspierać mnie i moje relacje.
1. Decydując się z kimś na wspólny seks, to dalej ja jestem odpowiedzialna za własną satysfakcję. Za to, że wiem, czego chcę i czego potrzebuję, żeby było mi dobrze. Za to, że pokażę i wytłumaczę drugiej osobie, co to jest. Za to, z kim decyduję się na seks. Za swoje bezpieczeństwo i komfort, i za to, że decyduję się na seks i rozmawiam o tym, na jakich warunkach. Jeśli nie jest mi dobrze, to nie oczekuję, że druga strona domyśli się i zgadnie, czego mi trzeba. Nie czekam na księcia na białym koniu, który będzie znał moje ciało i potrzeby lepiej niż ja.
2. Kiedy widzę kogoś, kto jest dla mnie atrakcyjny, wiem, że to nie ta osoba mnie pobudza, tylko to moje emocje i potrzeby się odzywają. Traktuję swoje pobudzenie i pożądanie jako sygnał tego, co dzieje się we mnie, a nie czegoś co mnie kontroluje z zewnątrz. Tak samo jak przy złości odróżniam wyzwalacz od przyczyny złości, tak tutaj odróżniam swoje potrzeby od osoby, przy której je poczułam. Dzięki temu mogę zrobić ze swoim pobudzeniem, podnieceniem i pożądaniem to, co będzie mi służyć. Mogę za nim pójść, jeśli druga osoba poczuła coś podobnego i razem mamy na to zgodę. Mogę po prostu być w kontakcie z moim pożądaniem i się nim cieszyć. Mogę też zdecydować się użyć go w jakiś inny sposób. Na przykład wtedy, kiedy jestem w relacji z inną osobą i umówiliśmy się, że mamy seks tylko ze sobą, mogę świadomie wybierać, że nie wchodzę w seksualną relację z kimś innym, kto mi się spodobał. Albo kiedy wiem, że ta druga osoba kogoś ma. Albo nie jest mną zainteresowana.
3. To ja mogę korzystać ze swojej seksualności dla budowania ważnej dla mnie relacji. Mogę więc świadomie czerpać ze swojej seksualności, żeby pogłębiać relacje z drugą osobą, budować bliskość, obdarowywać sobą drugiego, ważnego dla mnie człowieka. Autorka książki „Sex That Works” Wendy Strgar pisze o tym, że pary, które mają długotrwałe mocne relacje, wyróżniają się między innymi tym, że nie czekają z seksem na spontaniczność, tylko podejmują świadomą decyzję, że seks będzie ważną aktywnością, rytuałem, którym będą wspólnie cementować i celebrować swoją relację. Nie zmuszają się do seksu, tylko robią na niego świadomie przestrzeń w swojej relacji i nie zostawiają tego działaniu przypadku.

Agnieszka Stein, „Nowe wychowanie seksualne”
fot Toa Heftiba

1. Zdrowe dziecko potrafi samo regulować ilość tego co je i bilansować proporcje składników odżywczych; jedyne, co jest mu do tego potrzebne, to dostęp do zdrowego, urozmaiconego jedzenia.
2. Każde, nawet bardzo małe dziecko ma określone preferencje smakowe i zapachowe, ma też określone preferencje sensoryczne związane z konsystencją jedzenia i tym, jak bardzo może być ono wymieszane.
3. Dzieci intuicyjnie mogą unikać jedzenia tego, co im z różnych przyczyn nie służy.
4. Jeżeli dziecko przeżywa stres, źle się czuje, może jeść mniej – to naturalna ochrona organizmu przed problemami z trawieniem i przyswajaniem pokarmów.
5. Wywieranie jakiejkolwiek presji na dziecko, żeby jadło to, czego nie chce jeść (wszyscy muszą zjeść zupę, zjedz całe mięsko, musisz spróbować), kontynuowało jedzenie, kiedy czuje się już najedzone (nie można zostawiać nic na talerzu, jeszcze jedna kanapka), itp. jest przemocą.
6. Przemocą jest także skłanianie dzieci do jedzenia poprzez zawstydzanie (grzeczne dzieci zjadają wszystko z talerza, jesteś niejadkiem), straszenie (będziesz tu siedział, aż zjesz, jak nie zjesz, to ubierzemy cię w pieluszkę i zaprowadzimy do maluchów), oferowanie nagrody (tylko dzieci, które zjedzą, będą mogły się z nami bawić, dostaną serduszko, nalepkę, ciastko na deser).
7. Dzieci, które są namawiane do jedzenia, nie zawsze są w stanie się przeciwstawić autorytetowi dorosłych, zwłaszcza kiedy mają jakieś doświadczenie naruszania ich granic; dlatego najlepiej zrezygnować z wszelkich form namawiania typu: jeszcze łyżeczka, ale spróbuj, zobacz, jakie to smaczne.
8. Warto też unikać wszelkiego pomagania dzieciom przy jedzeniu, niedopuszczalne jest wpychanie łyżki do buzi, przytrzymywanie przy tym dziecka, dokarmianie go, żeby jadło szybciej i więcej niż może zjeść; dlatego lepiej, kiedy dziecko poradzi sobie z jedzeniem samo, nawet rękami, niż gdy dorosły mu „pomaga”.
9. Odwoływanie się do argumentów związanych z poczuciem winy i wstydem typu: pani się tak napracowała, rodzice płacą za twoje jedzenie, mamusia będzie smutna, jest dla dzieci destrukcyjne; tak samo źle może działać nagradzanie dzieci za zjedzenie posiłku, ponieważ zwykle jest ktoś, kto nagrody nie dostanie.
10. Profesjonaliści pracujący z dziećmi mają pełne prawo konsekwentnie odmawiać prośbom rodziców o „dopilnowanie”, aby dziecko wszystko zjadło, tak samo jak odmówiliby uderzenia dziecka albo słownej agresji.
11. Ciągłe dopytywanie się rodziców o to, ile dziecko zjadło, może być sygnałem tego, że sami rodzice nie radzą sobie z tym, jak ich dziecko się odżywia, i potrzebują pomocy specjalisty – psychologa – ponieważ w wielu sytuacjach odmawianie posiłków przez dziecko może stać się dla niego polem walki o niezależność i autonomię.

Agnieszka Stein, "Czy moje dziecko zjadło?- niebezpieczna troska"
fot Kelly Sikkema

"Niektórzy pacjenci troskę odbierają jako zagrażającą duszy pokusę albo obawiają się, że wzbudzona przez nią tęsknota za czymś, czego im brakowało w dzieciństwie, spowoduje stan regresji, albo też wiedzą, że ich poczucie własnej wartości legnie w gruzach, gdy obudzą się w nich pragnienia zależności. W związku z tym, mimo, iż ciepła postawa terapeuty ma dobry wpływ na większość klientów, będą oni uważać podejmowane przez niego próby empatycznej reakcji za zwodzące, usidlające i pochłaniające – a więc za zagrożenie dla ich odrębności. Dynamika ta jest często spotykana u osób, które przeżyły traumę, wobec których trudno jest nie okazywać współczucia. Zazwyczaj udaje im się pokazać, że wolą, by dzielił nas pełen szacunku dystans, potem jednak, poddając nas nieświadomej próbie, swoim zachowaniem zachęcają, byśmy uratowali ich naszą miłością.”

Nancy McWilliams, “Psychoterapia psychoanalityczna”
fot Mrika Selimi

"Jak wygląda świat, kiedy życie staje się tęsknotą? Wygląda papierowo, kruszy się w palcach, rozpada. Każdy ruch przygląda się sobie, każda myśl przygląda się sobie, każde uczucie zaczyna się i nie kończy, i w końcu sam przedmiot tęsknoty robi się papierowy i nierzeczywisty. Tylko tęsknienie jest prawdziwe, uzależnia. Być tam, gdzie się nie jest, mieć to, czego się nie posiada, dotykać kogoś, kto nie istnieje. Ten stan ma naturę falującą i sprzeczną w sobie. Jest kwintesencją życia i jest przeciwko życiu. Przenika przez skórę do mięśni i kości, które zaczynają odtąd istnieć boleśnie. Nie boleć. Istnieć boleśnie - to znaczy, że podstawą ich istnienia był ból. Toteż nie ma od takiej tęsknoty ucieczki. Trzeba by było uciec poza własne ciało, a nawet poza siebie. Upijać się? Spać całe tygodnie? Zapamiętywać się w aktywności aż do amoku? Modlić się nieustannie?"

Olga Tokarczuk, Dom dzienny, dom nocny
fot Kamila Maciejewska

Samotnych ludzi żyjących w związku jest dużo dlatego, że po pierwsze: część naszych potrzeb nie jest zaspokojona, bo mają charakter wczesnodziecięcy, czyli w dorosłym życiu niemożliwy do zaspokojenia, albo wybór partnera był jednak jakoś chybiony, opierał się raczej na naszych fantazjach lub tzw. przymusie powtarzania – wyborze osoby przypominającej pod jakimś względem wcześniejszych ważnych dla nas ludzi.

Wreszcie, w dzisiejszych czasach para – jako pewna struktura społeczna – jest bardziej obciążona oczekiwaniami obojga, ma znacznie więcej zadań psychologicznych do spełnienia, niż to było choćby sto lat temu.

Dzieje się tak z rozmaitych powodów. Taki najprostszy to znacznie większa mobilność społeczna, co oznacza, że ludzie często są bardzo daleko od swoich pierwotnych układów odniesienia. Rodzina, miejscowość, z której się wywodzą, wartości z tym związane. Dwie osoby w parze muszą dla siebie wzajemnie pełnić funkcje, jakie wcześniej pełniło duże środowisko.

W rodzinie wielopokoleniowej było dużo wymiany i kontaktu rozłożonego na wiele osób. Innymi słowy, dziś oczekiwania i energia psychiczna są kierowane przede wszystkim na partnera, małżonka czy na związek jako taki. A związek nie zawsze jest w stanie to udźwignąć.

Zofia Milska-Wrzosińska w rozmowie z Adamem Puchejdą, Kultura Liberalna
Fot: ARCHIWUM MUZEUM RZEMIOSŁA W KROŚNIE

Wolałem...
Puścić muzykę, zamiast z Tobą tańczyć.
Włączyć nudny film, zamiast wziąć Cię do kina.
Narzekać na pogodę, zamiast przebiec się z Tobą w deszczu.
Zamknąć Cię w domu, zamiast porwać Cię za miasto.

Iść na noże, zamiast iść na miłość.
Udać, że nie widzę, zamiast dostrzec.
Przemilczeć, zamiast wyjaśnić.
Nie słyszeć, zamiast obetrzeć twoje łzy.

Obrócić się na bok, zamiast Cię przytulić.
Patrzeć w telefon, zamiast spojrzeć w twoje oczy.
Zasnąć, zamiast przegadać z Tobą całą noc.
Pi****yć, zamiast kochać.

Wszystko wolałem robić JAKOŚ,
zamiast robić JAK NALEŻY.

Dziś wiem, że nic nie zrobi Ci tak dobrze jak miłość.
Dziś wiem co powinienem WOLEĆ,

aby Cię nie stracić.

Kobus / wiecej w książkach. Link na dole 👇

Warsztaty umiejętności wychowawczych dla rodziców Drodzy Rodzice, pandemia COVID-19 spowodowała, że izolacja i zamknięcie w domach wywołały pojawienie się w rodzinach nowych problemów, kryzysów, lub takich sytuacji czy emocji u dziecka, których do tej pory nie zauważaliście. Wiemy, że zderzenie się z taką sytuacją oraz połącze