Wibracje Wszechświata

„Jestem wodą”

Nie śniłem o wodzie.
To ja nią byłem.

Nie miałem brzegu,
ani początku.
Nie znałem celu,
a jednak płynąłem
z pewnością, jakby to świat
poruszał się wokół mnie.

Mijałem kamienie —
naznaczone milczeniem czasu.
Czułem, jak kaskady
rozrywają mój spokój
na setki błyszczących luster.

I bolało…
Nie przez ból sam w sobie,
lecz przez to, że
każda fala była mną —
a ja nie chciałem się rozdzielać.

Aż przyszło zrozumienie:
Nie jestem tą, co tonie.
Jestem tą, co płynie.
Zawsze.
Nawet w rozpadzie — jestem ruchem.
Nawet w ciszy — jestem śpiewem.

Nie muszę wracać do źródła.
Źródło nigdy mnie nie opuściło.
To ja je niosę,
w każdej kropli
siebie

Odnalezieni

W mroku, gdzie światło boi się stąpać,
szedł — nieznajomy, bez imienia,
z pamięcią tak starą, że już szeptała tylko w snach.

Każde drzewo znało jego cień.
Każda kropla rosy pamiętała łzy z poprzednich żyć.
Wędrował — nie po to, by uciec,
lecz by w końcu dojść do niej.

I znalazł.

Nie w błysku, nie w huku losu,
lecz w spojrzeniu, które znał od zawsze —
choć widział pierwszy raz.

Ona czekała.
Nie z kwiatami, lecz z duszą otwartą jak księga.
Z sercem, które mówiło:
„Jesteś. A ja już nie muszę szukać.”

I wtedy las rozjaśnił się ciszą.
Niebo odetchnęło.
A czas przestał się liczyć.

Bo miłość nie zna godzin.
Zna tylko powroty.

„Całość”

Nie muszę gonić.
Nie muszę naprawiać.
Nie muszę udowadniać.

Bo jestem.

Nie częścią —
lecz całością.

Nie echem —
lecz głosem źródła.

Cisza we mnie nie jest pustką,
lecz pamięcią Boga,
który postanowił zatańczyć
jako ja.

Jakie wibracje takie jajka 🐣