Helal Gıdalar

İSLAM'da ve Kültürümüzde noel, yılbaşı, milli piyango yoktur.

Müslüman, kendisine düşman olanların gayri ahlaki kültürlerini benimsemez. Bu oyuna gelmez.

Ona ;
-"Yumurtaları ne kadara satıyorsun?"
diye sordu."
Yaşlı adam cevap verdi,
-"Tanesi 1 lira hanımefendi" deyince,
-"5 liraya 8 yumurta alacağım, yoksa gideceğim. "
Yaşlı satıcı şöyle cevap verdi:
-"Gel istediğin fiyata al.
Belki de bu iyi bir başlangıç olur çünkü bugün tek bir yumurta bile satamadım"
Yumurtaları aldı ve kazandığını (!) hissederek çekip gitti.

Süslü arabasına bindi ve arkadaşıyla lüks bir restorana gitti.
Orada, o ve arkadaşı, istedikleri her şeyi sipariş ettiler.
Biraz yediler ve sipariş ettikleri birçok şeyi de yemeden bıraktılar.
Sonra hesabı istedi.
Fatura ona 150 TL'ye mal oldu.
200 TL verdi ve üstü kalsın dedi!

▪Mesele şu ki,
Neden her zaman muhtaç olanlardan satın aldığımız zaman güç bizde oluyor?

▪Ve neden biz ihtiyacı olmayan insanlara karşı cömert olduk?

Bir yerde ok*muştum.

▪Babam, ihtiyacı olmasa bile yüksek fiyatlarla fakir insanlardan basit ürünler satın alırdı.
Bazen onlar için gereksiz şeyler alırdı fazladan para öderdi.
Bu rol beni endişelendirdi ve ona,
-"Neden böyle yapıyorsun.?" diye sormuştum
Babam şöyle cevap vermişti :
-" Bu, insanların onurunu kırmadan, yapılan yardımdır.

YOĞURTÇU

Osmanlı’da havanın aşırı soğuk olduğu bir günde, ermiş bir zat dışarıyı seyrediyormuş. Yoğurtçunun sesini duyup, hanımına “kap getir yoğurt alayım” der. Hanım “yoğurt var. İhtiyacımız yok” deyince, Mübarek de “Bizim ihtiyacımız yok ama yoğurtçunun ihtiyacı var ki bu soğukta sokaktan üçüncü geçişi…” der…

**Hayatta; iyi insanlarla, kuldan utanması olan insanlarla karşılaşmanız dileği ile...

Umman’a gittiğim ilk günden beri çölde yaşayan Bedevi bir aile bulup, onların çadırında kalmak istemiştim. Bir haftanın sonunda ona sor buna sor derken doğru kişiyi buldum. Bu arkadaş beni akşam üzeri Bidiyah kasabasından aldı ve jipiyle 40km çölde bir aşağı bir yukarı k*m tepelerinden yolculuk yaparak Bedevi bir ailenin yanına götürdü. Ailenin çadırı bildiğimiz şekilde çadırlardan değil de, kahve rengi ve kare şeklindeydi. Çadırın yanına gidip, o büyük, beyaz jipten indik. Çöle ilk ayak bastığımda bebek pudrası kıvamındaki k*mların ayakkabımın altından kaydığını hissettim. Yürüyüp çadıra girecekken sağ tarafta Bedevi ailenin annesi olan ve belkide doğduğu günden beri hep çölde yaşadığı için yaşını bilmeyen Hafiyye anneyi çöl topraklarının üstünde namaz kılarken gördüm… O anki düşüncelerimi anlatmaya sanırım kelime haznem yetmez. Ama, bugüne kadar onlarca fantastik manzara gördüm, bambaşka hayat hikayelerine şahit oldum, farklı milletlerden insanların fotoğraflarını çektim, ritüellerine katıldım. Hiç biri Hafiyye anneyi ıssızlığın ortasında çöl k*munun üstünde namaz kılarken gördüğüm anki kadar tüylerimi diken diken etmemişti…

Bastığın yerleri 'toprak' diyerek geçme, tanı!
Düşün altındaki binlerce kefensiz yatanı.
Sen şehid oğlusun, incitme, yazıktır, atanı.
Verme, dünyâları alsan da bu cennet vatanı.

Aziz şehitlerimizi rahmetle anıyoruz...