Fisun Su Türedi / Ma Akademi

Şarjımı fişten çekip kendi telefonunu takmana✨

Yüzyıllık telefonunu ısrarla hâlâ hâlâ kullanmaya devam edip en olmadık acil yerde bizi yarı yolda bırakmasına ve benim telefonumu istemene✨

Her yıldönümümüzü (bence unuttuğun için) “aaa 1 Eylül mü biz 12 Eylül düğün günümüzü kutluyoruz sanıyorum, o güne ayarladım kendimi” demene✨

Çocuklarımızın tüm kötü huylarını benden alıp, güzel yaptığı her şeyde sen olmasına✨

Tüm bu ve bunun gibi şeylere delicesine kızarken seninle yaşlanmak istemekmiş evlilik.

Şükür etmeyle küfür etme arasında anlık değişen duygu durumuymuş seninle evlilik.

Yüzyılda bir başa gelebilecek pandemiyi bile aynı evin içinde hasarsız atlatabilmekmiş seninle evlilik. 🌟

Mete’nin doğumgününde, onsuzluğu anlamayacağım 2 günlük uzaklara kaçma arzumu konuşmadan anlayıp, sessiz çığlıklarıma yol arkadaşlığı etmenmiş, en sadesinden en anlamlı “seni seviyorum” demenmiş…

İstifalar, iş değişiklikleri, doğumlar, en acı kaybım, adres değişiklikleri, pandemi, gençliğin özgür asi ruhlarından aile olma hallerine… neler geçirmişken birlikte… hayat akıp giderken durup, yokluyorsun üzerini başını… ceplerde, birbirimize ait ve bize ait ne kalmış diye bakıyorsun.

Benim ceplerim doludur sana karşı; aşk doludur, sevgi doludur, birlikte yaşlanmaya niyet doludur, sana yine şarjımı çekip bencillik yapınca sinir olucam ve kızlarla dedikodunu yapıcam… ama hep biz olmak için uğraştığımız tabloya ve kurduğumuz bu aileye hayran kalıcam… 💫

Oğuzhan’a çok küçükken “Hoşça kal.” demişsin. Dolayısıyla biz de birbirimize hiç “Merhaba.” diyemedik sanırlar… Ne zaman senden bahsedilse iyi yürekliliğinle, vicdanınla ve adın gibi hakkaniyetli oluşunla anılırsın. Ben seni tanımadan sevdim. Acaba tanısan sen de sever miydin beni? Nişanlılık dönemindeyiz, hazırlıklar devam ediyor. Oğuzhan da yeni işi için maddi manevi zorlu bir eğitim sürecinden geçiyor. Bir gün harika bir yüzükle geldi karşıma ve dedi ki: “Sana özel bir düğün hediyesi almak istedim. Umarım severek bir ömür takarsın.” Gözlerim doldu ve ben de ona şöyle dedim: “Bu yüzüğü sen değil, Hakkı Baba bana gönderdi.” Sanki yıllar öncesinden her şeyi ayarlamış gibiydin… Oğlunun eğitim masraflarını karşılamış, gelinine de düğün hediyesini göndermiştin. 🌠 Bir baba, uzaktan ve hiç büyütemediği oğluna daha nasıl “Merhaba, ben buradayım.” diyebilirdi ki? Biliyorum, birçok kişi bu hikâyenin ruhani boyutunu ve bendeki önemini anlayamayacak. Hakkı Baba, sen bana yalnızca bir yüzük hediye etmedin. O yüzükle bana birçok şey söyledin… Onlar da bana kalsın. Emanetlerine gözüm gibi bakıyorum. Yüzüğünü yedi yıldır parmağımdan hiç çıkarmadım. Oğlun, torunun ve Sema Anne kalbimin en büyük hazinelerinden. Oğlunun bazen uyuzlukları tutabiliyor, asla benim değil tabii. 😊 Ara sıra didişebiliyoruz. Sen o anları görmezden gel olur mu? Yarım saat sonra paytak paytak yürüyüp birbirimize “Kahve içer misin?” dediğimiz barışma anlarını gör ve rahatla. 🧡 Bugün onun doğum günü. Oralarda da doğum günü var mı bilmiyorum. Gururla bakıp “Bu benim oğlum.” diye gösteriyor musun? Davranışlarıyla, başarılarıyla ve düşünce yapısıyla gurur duyulacak bir oğlun var. Bazen düşünüyorum; hangi yollar, hangi dualar, hangi iyilikler, hangi kayan yıldızlar birleştirdi bizi? Belki de cevabı yıllar önce yazılmış bir şiirdedir: “Beni bulamazsan üzülme. Eşyalarımı bulacaksın. Kestiğim taşları, açtığım yolları, işlediğim heykelleri bulacaksın ve göreceksin ki binlerce yıl ö

Şarjımı fişten çekip kendi telefonunu takmana✨

Yüzyıllık telefonunu ısrarla hâlâ hâlâ kullanmaya devam edip en olmadık acil yerde bizi yarı yolda bırakmasına ve benim telefonumu istemene✨

Her yıldönümümüzü (bence unuttuğun için) “aaa 1 Eylül mü biz 12 Eylül düğün günümüzü kutluyoruz sanıyorum, o güne ayarladım kendimi” demene✨

Çocuklarımızın tüm kötü huylarını benden alıp, güzel yaptığı her şeyde sen olmasına✨

Tüm bu ve bunun gibi şeylere delicesine kızarken seninle yaşlanmak istemekmiş evlilik.

Şükür etmeyle küfür etme arasında anlık değişen duygu durumuymuş seninle evlilik.

Yüzyılda bir başa gelebilecek pandemiyi bile aynı evin içinde hasarsız atlatabilmekmiş seninle evlilik. 🌟

Mete’nin doğumgününde, onsuzluğu anlamayacağım 2 günlük uzaklara kaçma arzumu konuşmadan anlayıp, sessiz çığlıklarıma yol arkadaşlığı etmenmiş, en sadesinden en anlamlı “seni seviyorum” demenmiş…

İstifalar, iş değişiklikleri, doğumlar, en acı kaybım, adres değişiklikleri, pandemi, gençliğin özgür asi ruhlarından aile olma hallerine… neler geçirmişken birlikte… hayat akıp giderken durup, yokluyorsun üzerini başını… ceplerde, birbirimize ait ve bize ait ne kalmış diye bakıyorsun.

Benim ceplerim doludur sana karşı; aşk doludur, sevgi doludur, birlikte yaşlanmaya niyet doludur, sana yine şarjımı çekip bencillik yapınca sinir olucam ve kızlarla dedikodunu yapıcam… ama hep biz olmak için uğraştığımız tabloya ve kurduğumuz bu aileye hayran kalıcam… 💫İyi ki doğdun🤍

Bir zamanlar elini biz tutuyorduk… Şimdi o, kardeşinin elini bırakmıyor. 🤍

Bazıları “20 kişi aynı evde nasıl oluyor?” diye soruyor…

Aslında çok basit.

Kim neyi iyi yapıyorsa onu yapıyor.
Birimiz sofrayı kuruyor.
Birimiz mangalı yakıyor.
Birimiz çocuklarla oynuyor.
Birimiz bulaşığı topluyor.

Ve kimse tek başına yük taşımıyor.

Sonra bir bakıyorsun…
Klasik müzikten Erik Dalı’na, oradan Tarkan’a geçmişiz. 😄

Biraz kalabalık…
Biraz gürültü…
Ama bolca kahkaha.

Her yaz bu buluşmayı dört gözle beklememizin sebebi de tam olarak bu. ❤️

Bazı anılar planlanmaz…
Birlikte geçirilen zamanın içinde büyür. 🤍

Her yaz eşimin kuzenleriyle mutlaka bir araya geliyoruz.
Bu yıl otel yerine Urla’da, kuzenlerden birinin evinde toplandık.

20 yetişkin, çocuklar, kalabalık sofralar, mangal, oyunlar ve bolca kahkaha…

Evet, biraz gürültülüydü.
Ama insanın kendini ait hissettiği insanların yanında olduğu gibi var olabilmesi de çok kıymetli.

Yıllar sonra belki ne yediğimizi, hangi oyunu oynadığımızı hatırlamayacağız.
Ama o evin içindeki neşeyi ve birlikte nasıl hissettiğimizi hatırlayacağız.

Çocuklara bırakabileceğimiz en değerli miras bazen bir ev ya da eşya değil…
“Ben bir yere aitim.” duygusuyla büyüyebilecekleri güzel anılar.

İşte bu yüzden böyle gelenekleri çok seviyorum. 🤍

Sizin ailenizde de her yıl tekrarlanan bir gelenek var mı?

Berlin’in tek bir repliği beni fizik kitaplarına götürdü.

İlk başta sadece romantik bir benzetme sandım.

Ama “iletişim halindeki kaplar” gerçekten de fizikte var olan bir prensipmiş.

Ve ilginç olan şu:

Fizik, bir kabın sürekli boşalıp diğerinin dolmasını anlatmıyor.

Sistemin yeniden dengeye ulaşmasını anlatıyor.

Sonra aklıma Brené Brown’ın eşiyle her akşam birbirine sorduğu o soru geldi:

“Bugün yüzde kaçsın?”

Çünkü bazı günler sen %20’sindir.

Bazı günler o.

Sağlıklı ilişki, her gün iki kişinin de eşit güçte olması değil…

İhtiyaç olduğunda birbirini taşıyabilmesi.

Ama bu yükün zamanla yer değiştirmesi.

Çünkü hep aynı kişi veriyorsa…

Hep aynı kişi yoruluyorsa…

Orada sevgi olabilir.

Ama denge yoktur.

Belki de gerçek aşk, birbirini tüketmek değil; birlikte yeniden dengeye gelebilmektir.

Sence sağlıklı bir ilişkide gerçekten 50/50 diye bir şey var mı?

Yorumlarda konuşalım. 🤍

Kaydetmeyi unutma; belki bir gün bu videoya yeniden ihtiyaç duyarsın.

Bu videoda bir beach’i konuşuyor gibi görünüyorum…

Ama aslında konuştuğum şey çok daha büyük.

Alma verme dengesi.

Hayatta bazen sadece büyük kararlar değil, en küçük davranışlarımız da karakterimizi gösterir.

Bir işletmenin emeğine nasıl baktığımız…

Bir arkadaşlığa nasıl katkı sunduğumuz…

Bir ilişkiye sadece ne aldığımızı mı, yoksa ne kattığımızı mı düşündüğümüz…

Hepsi aynı zihniyetin yansıması olabilir.

Sosyal psikolojide buna Karşılıklılık Normu (Norm of Reciprocity) deniyor.

Araştırmalar, güvenin, iş birliğinin ve güçlü ilişkilerin en önemli yapı taşlarından birinin karşılıklılık olduğunu gösteriyor.

Belki de bu yüzden kendimize bazen şu soruları sormamız gerekiyor:

✨ Neden hep bencil insanlarla karşılaşıyorum?

✨ Neden verdiğim değeri göremiyorum?

✨ Neden paramın bereketini hissedemiyorum?

Belki de cevap sadece dışarıda değildir.

Belki de önce kendi hayatımızdaki alma verme dengesine bakmamız gerekiyordur.

Çünkü bereket…

Sadece kazandığın parayla ilgili değildir.

Bereket; emeğe saygı duyduğunda, katkı sunduğunda ve hayatla dengeli bir ilişki kurduğunda da büyür.

Siz ne düşünüyorsunuz?

Sizce alma verme dengesi, insanın hayatındaki bolluk ve bereketi etkiler mi? 👇💬

Dünya Hafıza Şampiyonları’nın sırrı sandığın gibi “çok güçlü hafıza” değil.

Araştırmalar, hafızanın sadece doğuştan gelen bir yetenek olmadığını; doğru stratejilerle ciddi şekilde geliştirilebileceğini gösteriyor.

İşte bu stratejilerden biri de yaklaşık 2.500 yıldır kullanılan Method of Loci (Metıd ov Lo-say).

Antik Yunan hatiplerinden günümüz hafıza şampiyonlarına kadar uzanan bu teknik, beynin ilginç bir özelliğinden yararlanıyor:

📍 Beyin, soyut bilgileri unutabilir.
🏡 Ama tanıdığı mekânları ve sıra hâlindeki görüntüleri çok daha kolay hatırlar.

Bu yüzden kelimeleri ezberlemek yerine…
Onları zihnindeki bir evin odalarına, bir yürüyüş yoluna ya da her gün gördüğün bir mekâna yerleştiriyorsun.

Bir anda ezber, sıkıcı bir tekrar olmaktan çıkıp görsel bir hikâyeye dönüşüyor.

Bu yöntemi;
✔️ Sunum hazırlarken
✔️ Sınava çalışırken
✔️ Yeni bir dil öğrenirken
✔️ Uzun konuşmaları akılda tutarken deneyebilirsin.

Bazen mesele daha fazla çalışmak değildir.

Bilgiyi, beyninin hatırlamayı sevdiği dile çevirmektir.

🤍 Kaydet. Bir sonraki sunumunda ya da öğrenmek istediğin ilk konuda bunu dene.

Sen bu tekniği daha önce duymuş muydun?

Gece tam uykuya dalmışken bir anda gözünü açıp saatlerce tavana baktığın oldu mu?

İlk refleksimiz genellikle “Hemen uyumalıyım.” oluyor. Ama tam da bu düşünce, beynin uyanıklık sistemini daha fazla harekete geçirebiliyor.

Bu videoda anlattığım Cognitive Shuffle (Kognitiv Şafıl / Bilişsel Karıştırma) tekniği, bazı uyku araştırmacılarının önerdiği zihinsel bir yöntem. Amaç, beyni zorla susturmak değil; onu rastgele ve birbiriyle ilgisiz kelimelerle meşgul ederek problem çözme döngüsünden uzaklaştırmak.

Bu yöntem herkes için kesin çözüm değildir. Özellikle sık sık gece uyanmaları yaşıyorsanız, altta yatan stres, kaygı, uyku apnesi, hormonal değişiklikler veya başka sağlık nedenleri de değerlendirilmelidir.

Ama bazen zihnin “uyumalıyım” baskısından çıkması bile büyük bir fark yaratabiliyor.

Ben yeni öğrendiğimde oldukça ilginç bulmuştum.

Denersen, işe yarayıp yaramadığını yorumlarda benimle paylaşmayı unutma. 🤍

Kaydet. Belki bir sonraki gece 03.00’te ihtiyacın olur.