hedie khakban

.
اولین مژه مصنوعی

در سال 1911 ، توسط  آنا تیلور کانادایی ثبت شد. اختراع او شامل مژه های چسب دار یا مژه های نواری بود که تصور می شد از موی انسان ساخته شده است. چند سال بعد ، آرایشگر آلمانی ، کارل نسلر ، خدمات مژه مصنوعی را در یک سالن زیبایی در شهر نیویورک ارائه داد. به گفته نیویورک تایمز ، نسلر خدمات خود را به عنوان “محافظت چشمها در برابر تابش نور” تبلیغ می کرد.

 در دهه 1920 و 30 ، تبلیغات زنانی با  مژه های بلند و رنگ های روشن در Vogue ظاهر شد.بسیاری از خبرنگاران مرد این روند را به سخره گرفتند. آنها علناً آن را مورد انتقاد قرار دادند . با این حال ، ستارگان سینما پس از این شروع استفاده از مژه مصنوعی  کردند. ستارگانی مانند مرلین مونرو ، جودی گارلند و ریتا هیورث همگی مژه های مصنوعی پر حجم خود را به رخ می کشیدند. البته ، این مد باعث افزایش محبوبیت بیشتر برای استفاده از  مژه مصنوعی شد. در دهه 1950 مژه های مصنوعی به عنوان یکی از نمادهای مد فرهنگ غربی شناخته شد.

تولیدکنندگان لوازم آرایش چشم با افزایش تقاضا در این لاین روبرو شدند.آنها مژه های مصنوعی پلاستیکی را  در دهه 1950 عرضه  کردند.  در دهه 1960 ، چشمهای تیره و چشمگیر ، که با مژه های بلند و پر پشت تشدید می شد ، به مد جدید آرایش تبدیل شد.زنان به دنبال شبیه شدن به سوپر مدل Twiggy بودند که در آن زمان به خاطر چشمان  عروسکی اش معروف بود. سپس ، در دهه های 70 و 80 ، این مد شروع به محو شدن کرد. با این حال ، این محو شدن  مژه های مصنوعی مدت زیادی دوام نیاورد و در دهه 1990 دوباره مد شد.

.

.