Louter Vrou

Die Skêr van Selfrespek: Om Los te Sny wat Beskadig
​Ons d**k dikwels om mense uit jou lewe te sny is ’n daad van woede. Maar op hierdie stadium van die lewe weet ons: dit is eintlik ’n daad van diep selfliefde.
​"Toxic" mense kom in baie gedaantes. Soms is dit die vriendin wat net bel as sy drama het, maar nooit daar is vir jou nie. Soms is dit ’n familielid wat elke kuier laat voel soos ’n eksamen waarin jy druip. Dit is die mense wat jou lig laat verdof, wat jou heeltyd laat twyfel aan jou eie waarde, en wat jou emosionele tenk skoonleeg tap.
​Op vyftig besef jy jou tyd en jou energie is kosbare kommoditeite. Jy het nie meer die weelde van jare om te mors op verhoudings wat eensydig is nie.
​Wanneer jy besluit om grense te stel en sekere mense te laat gaan:
​Jy hoef nie ’n groot geveg te d**k of ’n lang verduideliking te gee nie.
​Jy hoef nie toestemming te vra om jouself te beskerm nie.
​Jy mag bloot sê: "Ek het nie meer die kapasiteit vir hierdie energie in my lewe nie."
​Om toxic mense uit te sny beteken nie jy haat hulle nie; dit beteken net jy het jouself méér lief. Dit is die oomblik wanneer jy kies dat jou innerlike vrede belangriker is as ander mense se opinies of die skuldgevoel van "vriendelik wees."
​Laat jou sirkel kleiner word, sodat dit suiwerder kan wees. Jy skuld niemand ’n plek in jou lewe as hulle nie weet hoe om jou spasie te respekteer nie.

Daar is 'n spesifieke wind wat oor die vlaktes waai wat nie stof bring nie, maar herinneringe.
​Vir 'n vrou wat al 'n pad gestap het, is heimwee nie altyd 'n begeerte om terug te gaan na 'n plek toe nie, maar 'n verlange na 'n tyd. Dit is die wind wat ruik na die reën op die warm teer van jou kinderdae, of die reuk van 'n ma se kombuis wat lankal reeds stil geword het.
​Die wind van heimwee waai die stof af van die dinge wat ons probeer vergeet het of die dinge wat ons te diep weggebêre het. Dit herinner ons aan:
​Die mense wat saam met ons die pad begin het, maar reeds vooruit gegaan het.
​Die drome wat ons soos vlieërs in die lug gehou het, net om die toue later te laat gaan.
​Die plekke waar ons voete geloop het voordat die lewe se loutering ons leer stilsit het.
​Op vyftig leer jy dat heimwee nie 'n vyand is nie. Dit is die bewys dat jy diep liefgehad het en dat jy voluit gelewe het. Wanneer die wind vandag om die hoeke van jou huis huil, moenie jou hart toesluit nie. Laat die wind deurwaai. Laat dit die verlang uitwaai sodat daar plek is vir die nuwe vrede van vandag.

Op vyftig verander jou kyk na jou huis. Jy soek nie meer die nuutste trends of die perfekte meubels om ander te beïndruk nie. Jy soek sielrus.

​Tevredenheid by die huis is daardie oomblik wanneer jy die deur agter jou toetrek en voel hoe die gewig van die wêreld van jou skouers afgly. Dit is die vrede van ’n bekende kombuis waar die ketel fluit, die sagtheid van ’n kussing wat presies reg gevorm is na jou kop, en die stilte wat nie leeg voel nie, maar vol herinneringe.

​Jou huis is die plek waar jy nie hoef "aan" te wees nie. Dit is waar jy in jou oudste klere kan rondloop, waar jou mure jou geheime ken, en waar elke hoekie vertel van die lewe wat jy met soveel loutering gebou het.

​Om tevrede te wees by jou huis beteken jy het gevind wat werklik saak maak: Dit gaan nie oor die grootte van die vertrekke nie, maar oor die vrede wat daarin woon. Dit is jou eie klein koninkryk van stilte en veiligheid.

​Geseënd is die vrou wat by haarself tuisgekom het, nog voor sy by haar voordeur ingestap het.

Die Grys Skaduwee: Depressie na Vyftig

​Op vyftig verwag mense dat jy "gesetelde" moet wees. Hulle d**k jy het al die antwoorde en dat jou pad nou gelyk loop. Maar vir baie van ons is daar 'n grys skaduwee wat ongenooid by die agterdeur inkom.
​Dit is nie net "hartseer" nie. Dit is 'n moegheid in die murg.
Dit is die gevoel dat die wêreld vinniger beweeg as wat jy kan byhou. Dit is die verlies van identiteit wanneer die kinders uit die huis is of wanneer jou liggaam nie meer voel soos jou eie nie. Soms is dit chemies, soms is dit die gewig van al die jare se opgekropte trane wat uiteindelik oopbreek.

​As jy vandag daar sit en voel asof jy deur dik mis loop: Jy is nie alleen nie, en jy is nie swak nie.

​Depressie op hierdie ouderdom vra nie vir "bytvas" nie. Dit vra vir sagtheid. Dit vra dat jy jou eie hand vat en sê: "Dit is nou swaar, en dit is oukei om hulp te vra." Daar is geen skande daarin om met 'n dokter te praat of om te erken dat die las te swaar geword het om alleen te dra nie.

​Selfs in die diepste winter van die siel, is die wortels nog daar. Jy rus net. Die lig sal weer deur die mis breek, maar tot dan, wees net sag met jouself.

Herfs is nie die dood van die somer nie; dit is die voorbereiding vir 'n nuwe begin. Vir 'n vrou bo vyftig is herfs die seisoen waar die kleur die diepste en die mooiste word, juis voordat die blare val.
Herfs leer ons van loutering. Dit stroop die oortollige weg sodat die kern van wie ons is, kan oorbly. Moenie treur oor die somer wat verby is nie. Kyk na die goud in jou eie blare. Jy is nou op jou rykste, jou diepste en jou waardevolste.
​Geniet die ritsel van die blare onder jou voete. Dit is die klank van vryheid.

Wanneer die Enjin gaan staan

​Wanneer ons moeg word, is ons eerste reaksie dikwels skuldgevoelens. Ons d**k ons moet harder probeer, meer vitamiene drink, of net "bytvas." Maar op vyftig begin jou liggaam en jou siel vir jou sê: Die tyd van bytvas is verby.
​Wanneer daardie diep moegheid kom, is dit ’n uitnodiging. Dit is jou siel wat vra vir ’n breek van die geraas.
​Dit is okay om nie vandag die antwoorde te hê nie.
​Dit is okay as die skottelgoed tot môre staan.
​Dit is okay om die foon op "silent" te sit en vir die wêreld te sê: "Ek is nou eers besig om my eie tenk vol te maak."

​Loutering beteken dat ons leer om te onderskei tussen "besig wees" en "vrugbaar wees." Soms is die vrugbaarste ding wat jy kan doen, om absoluut niks te doen nie. Om net te sit en te laat begaan.

​Moenie veg teen die moegheid nie. Rus daarin. Die wêreld gaan nie uitmekaar val as jy vir ’n oomblik jou hande van die stuurwiel afhaal nie.