Leonora Estetike

Kur linda vajzën time, u përballa me diçka për të cilën shumë njerëz kanë frikë të flasin: Çrregullimin Obsesiv Kompulsiv (OCD) pas lindjes.

Për një periudhë të jetës sime, mendimet e padëshiruara, frika dhe ankthi u bënë pjesë e përditshmërisë sime. Ishte e lodhshme, e frikshme dhe shpesh ndihesha e vetme në atë betejë.

Por sot dua t’ju them diçka të rëndësishme:

Jam shëruar.

Nuk ishte një rrugë e lehtë. Kërkoi punë me veten, mbështetje profesionale, ndihmë psikologjike, metoda holistike, durim dhe shumë dashuri për veten.

Nëse po kalon diçka të ngjashme, dua të dish se nuk je vetëm dhe nuk je i dënuar të jetosh gjithmonë kështu. Ka ndihmë. Ka shpresë. Ka rrugëdalje.

Sot jam e gatshme të ndaj historinë time për t’u dhënë kurajë atyre që po luftojnë në heshtje.

❤️ Nëse ke dëgjuar ndonjëherë për OCD ose e ke përjetuar vetë, lër një zemër në koment. Ndoshta komenti yt do ta bëjë dikë të ndihet më pak vetëm.

Nuk po ia ve emrin verja ti.
Cfare ka re cuditshme kjo vere ?

Nuk ka chatgpt qe e sqaron dot ndjesine time. Une e dija qe jemi budallenj se zgjedhim politikane te kategorise me keq se analfabete eshte kategoria “e lige+ djallzore” Por te te shaje ai qe ne e paguajme te na drejtoje me dhemb pak se verteton qe jemi vertet sic thote ai budallenje.
Komento budalla nese ndihesh edhe ti si une budallaqe qe nuk bej asgje per kete.

🔥 Dogja gishtin dhe kuptova diçka të çuditshme për lumturinë.

Për dy orë mbajta akull mbi të. Kishte dhimbje. Jo ndonjë tragjedi, por mjaftueshëm sa të më merrte gjithë vëmendjen.

Dhe atëherë kuptova:

Para se të digjesha, nuk ndihesha e lumtur.

Ndihesha thjesht normale.

Por vetëm kur erdhi dhimbja, kuptova sa mirë isha më parë.

Në psikologji ekziston një fenomen interesant: ne nuk e vlerësojmë mungesën e dhimbjes, sepse jemi mësuar me të. E konsiderojmë normale.

Vetëm kur e krahasojmë me dhimbjen, kuptojmë sa e mirë ishte gjendja jonë.

Dhe kur dhimbja kalon?

Papritur ajo gjendja “normale” bëhet e mrekullueshme.

I njëjti gisht.
I njëjti trup.
E njëjta jetë.

Por tani të duket sikur ke fituar diçka, kur në fakt vetëm je kthyer aty ku ishe.

Ndoshta edhe në jetë ndodh e njëjta gjë.

Shpesh mendojmë se nuk jemi të lumtur sepse fokusohemi tek ajo që mungon.

Por ndoshta jemi më mirë sesa mendojmë.

Ndoshta do ta kuptojmë vetëm kur ta humbasim për pak kohë.

Mos prit që dhimbja të të tregojë sa mirë je.

Ndal për një moment dhe pyet veten:

Po sikur kjo që sot e quaj “normale”, të jetë në fakt një bekim që ende nuk kam mësuar ta vlerësoj?

❤️ Nëse kjo të bëri të reflektosh, shkruaj “PO” në komente.

Gati për copy-paste:

Para se të mendosh si ta rrisësh biznesin, pyete veten: Kur ishte hera e fundit që krijove diçka vetëm për kënaqësinë tënde?

Shumë gra të forta dhe sipërmarrëse jetojnë në modalitetin “duhet të prodhoj”, “duhet të fitoj”, “duhet të arrij”. Por truri nuk është krijuar për të qenë në performancë 24 orë në ditë.

Një hobi i thjeshtë, si kujdesi për lulet, krijimi i buqetave me lule të thata, piktura, punimet me dorë apo çdo aktivitet që përfshin duart, ka një efekt të jashtëzakonshëm në sistemin nervor.

Kur duart krijojnë, mendja qetësohet.

Kur përqendrohesh tek një petale, një ngjyrë apo një detaj i vogël, truri largohet nga mbingarkesa, nga lista e pafundme e detyrave dhe nga mendimet që vërtiten pa fund.

Jo çdo gjë që krijon duhet të sh*tet.
Jo çdo talent duhet të kthehet në biznes.
Ndonjëherë krijimi është ilaç për shpirtin.

Paradoksalisht, kur i jep vetes leje të krijosh vetëm për kënaqësi, rikthehesh më e qartë, më kreative dhe më e frymëzuar edhe në punën tënde.

Çfarë aktiviteti të ndihmon ty të ndalosh zhurmën e mendimeve dhe të jesh plotësisht prezente në moment?

Askush nuk mendon se do t’i ndodhë atij… derisa të jetë vonë.

Çdo ditë prek detergjentë, dezinfektues, zbardhues dhe dhjetëra produkte kimike.

Një ditë nuk duket problem.

As një javë.

As një vit.

Por shëndeti nuk humbet brenda natës.

Ai ndërtohet ose dëmtohet nga zgjedhjet e vogla që bëjmë çdo ditë.

Lëkura jote është organi më i madh i trupit.

Çdo kontakt i panevojshëm me kimikatet është një ekspozim që trupi yt duhet ta përballojë.

Prandaj pyete veten:

Nëse mund ta mbrosh veten me një palë doreza që kushtojnë rreth 1 euro, pse të marrësh rrezikun?

🧤 Vish dorezat.

Mbro lëkurën.

Mbro duart.

Mbro shëndetin.

Sepse askush nuk mund të të japë një palë duar të reja, një trup të ri apo një jetë të re.

Kujdesu për veten sot, jo kur të shfaqen problemet.

Ti i përdor gjithmonë dorezat gjatë pastrimit?

Sa herë që tërhiqem pak nga zhurma e botës dhe kaloj më shumë kohë vetëm me veten, ndodh diçka interesante…

Mendja qetësohet.
Emocionet bëhen më të qarta.
Idetë fillojnë të vijnë natyrshëm.

Shumë njerëz e ngatërrojnë vetminë me izolimin. Por nuk janë e njëjta gjë.

Ka momente kur të qëndrosh vetëm nuk do të thotë të largohesh nga jeta. Do të thotë të rikthehesh tek vetja.

Kur nuk je vazhdimisht i bombarduar nga mendimet, opinionet dhe pritshmëritë e të tjerëve, fillon të dëgjosh zërin tënd. Dhe shpesh aty lind kreativiteti, qartësia dhe drejtimi.

Kam vënë re se sa më shumë kohë cilësore kaloj me veten, aq më e qetë ndihem, aq më kreative bëhem dhe aq më shumë ndiej se jam në rrugën time.

Ndoshta nuk ke nevojë për më shumë zhurmë.
Ndoshta ke nevojë për pak më shumë qetësi.

Po ti, a të ndihmon koha vetëm të gjesh veten apo të bën të ndihesh në siklet?

📌 Nëse një burrë të bën të luftosh për të, ndoshta nuk po lufton për ty.

Një burrë që të do, të respekton dhe të vlerëson nuk krijon qëllimisht pasiguri në marrëdhënie. Ai nuk të lë të konkurrosh me gra të tjera, nuk të teston vazhdimisht dhe nuk të bën të ndihesh sikur duhet të fitosh vendin tënd në jetën e tij çdo ditë.

Njerëzit që luajnë lojëra emocionale shpesh e ushqejnë egon e tyre duke mbajtur të tjerët në pasiguri. Ata të japin vëmendje sot dhe të largohen nesër. Të afrojnë dhe pastaj të shtyjnë larg. Jo sepse nuk e dinë çfarë duan, por sepse u pëlqen ndjenja që dikush po lufton për ta.

Por dashuria e vërtetë nuk është një garë.

Kur një burrë e di vlerën tënde, ai nuk të vendos në pozicionin e një konkurrenteje. Ai të zgjedh. Ai të respekton. Ai investon kohë, energji dhe përkushtim për ta mbrojtur lidhjen që ka me ty.

Mos ngatërro mungesën e qartësisë me misterin.
Mos ngatërro lojërat me dashurinë.
Dhe mos harro: personi i duhur nuk do të të bëjë të luftosh për një vend që tashmë është i yti.

A ke qenë ndonjëherë në një marrëdhënie ku ndiheshe sikur duhej të luftoje vazhdimisht për vëmendjen e dikujt?

“Kur je në punë, ankohen pse nuk je në shtëpi. Kur je në shtëpi, mezi e vënë re që je aty.”

Të tingëllon e njohur?

Një nga fenomenet më të zakonshme në marrëdhënie është se njerëzit shpesh e vlerësojnë më shumë atë që u mungon sesa atë që kanë pranë çdo ditë.

Kur gruaja është në punë, mungesa e saj bëhet e dukshme. Papritur duken të gjitha gjërat që ajo bën: kujdesi për shtëpinë, organizimi, prania, energjia që sjell në familje.

Por kur është në shtëpi çdo ditë, truri përshtatet me praninë e saj dhe fillon ta konsiderojë si diçka normale. Psikologët e quajnë këtë “adaptim”. Ne mësohemi aq shumë me diçka të vlefshme, sa ndalojmë së vlerësuari atë.

Prandaj, shumë konflikte nuk lindin sepse mungon dashuria, por sepse mungon vlerësimi i përditshëm.

Ndonjëherë nuk kemi nevojë për më shumë sakrifica. Kemi nevojë për më shumë mirënjohje.

Sepse askush nuk duhet të presë të mungojë që të vlerësohet.

A të ka ndodhur ndonjëherë të ndihesh i padukshëm për njerëzit që ke më pranë?

🧠 A të ka ndodhur ndonjëherë të ndihesh sikur po noton në ajër?

Ke shumë gjëra për të bërë. Mendja të shkon nga një detyrë tek tjetra. Fillon diçka, pastaj kalon tek diçka tjetër. Në fund të ditës je i lodhur, por nuk e di saktësisht çfarë ke përfunduar.

Kjo nuk do të thotë se je dembel apo i paaftë.

Kur mendja është e mbingarkuar, ajo humbet aftësinë për të vendosur prioritete. Truri fillon të reagojë ndaj çdo mendimi si urgjencë dhe krijohet ndjesia sikur nuk ke drejtim.

Zgjidhja nuk është të punosh më shumë.

Zgjidhja është të ndalesh për disa minuta dhe të shkruash vetëm 3 gjërat më të rëndësishme që duhet të bësh sot. Jo 20. Vetëm 3.

Qartësia krijon fokus.
Fokusi krijon veprim.
Veprimi krijon rezultate.

Nëse sot ndihesh i humbur mes shumë detyrave, mos u përpiq të kontrollosh gjithçka. Zgjidh hapin e parë dhe fillo prej aty.

Cila është ajo një gjë që do të ndryshonte ditën tënde nëse do ta përfundoje sot?