Worasa

Shopping

หลังจากที่หายไปนาน ทั้งเป็นโควิด,ต่อมทอนซิลอักเสบ
ก็ได้ถึงเวลาหาบ้านกัน เพราะเบื่ออพารท์เมนต์แล้ว อยากย้ายไปอยู่บ้านหรือที่ๆถูกกว่าและมีที่จอดรถ
วันนี้มี inspect บ้านที่ south yarra/toorak
แต่ดันไม่ถูกใจบ้านเท่าไหร่ แต่ถูกใจ area มาก
มองเห็นอนาคตได้ ถ้ามีตัง5555 คงอยู่ที่นี่
และดันหิวขึ้นมาหลังจากเดินๆ ไปเจอร้านไทย khao yum
ข้าวยำ เห้ยมีผัดหน่อไม้เผ็ดๆที่เราอยากกินพอดี
โอโหใครจะอดใจไหว ซัดไปเลย กินไม่หมด ห่อกลับบ้านมากินอีกกกก
ไปอุดหนุนกันเนอะๆนะทุกคนมันอร่อยมาก
น้ำตาจะไหลคถบ้าน😭

หลังจากที่ได้มีโอกาสไปเป็นอาสาสมัครในงาน Melbourne international student conference เป็นอะไรที่เปิดโลกมากๆ ได้พบกับนักเรียนต่างชาติจากหลายๆประเทศที่มาเรียนที่ Melbourne ได้แชร์ประสบการณ์การทำงานในหลายๆที่ และเปิดโอกาสในการหางานในอนาคต แนะนำให้หา volunteer ประสบการณ์ใน Melbourne เยอะๆ จะดีต่อ resume มักๆๆๆ

หลังจากที่โหยหาเย็นตาโฟมานานไปร้านไหนก็ไม่ค่อยเจอจะทำเองก็ยุ่งยากจัง เลยได้มีโอกาสไปลองร้านไทยร้านนึงแถว north Richmond เป็นร้านไทยร้านแรกที่รู้สึกว่ารสชาติเหมือนบ้าน เจ้าของร้านเฟรนลี่ฟิวร้านใต้หอ ละลูกชิ้นปลาระเบิดนี่โอโห ให้ฟิลแบบร้านแถวหมู่บ้าน กะเพราแห้งๆไข่ดาวกรอบๆ
ความอร่อย 11/10
ความเฟรนลี่เจ้าของร้าน 20/10
กลับไปซ้ำแน่นอน

รีวิวไปดูใบไม้ผลิที่ Macedon
ขับรถไปจาก kilmore ประมาน 20นาที
แวะกิน bakery ที่ Lancefield
ปล. Meat pie กับ sausage rolls อร่อยมากและถูกกว่าในเมือง
และขับรถประมาณ15นาที ถึง Macedon
แต่เสียใจไปถึงแล้วน้องไม่ส้มเหมือนในรูป 🥹🥹
น่าจะมาเร็วกว่านี้สักสองอาทิตย์คงส้มๆ
นักท่องเที่ยวเยอะมาก
ปล.อย่าจอดรถผิดที่นะทุกคนนนนโดนปรับ🥹
เพราะตำรวจรู้ว่านักท่องเที่ยวเยอะเค้าก็ดักรอ 🤔
แต่รวมๆ หนาวมาก ควันออกปาก

ไม่รู้ว่าเป็นทุกมหาลัยในเมลเบิร์นไหมแต่ที่มอเราเค้ามีผ้าอนามัย,tampon ให้ฟรีหลายจุดมาก
ตอนที่เรียนมอที่ไทยยังไม่เคยเห็นแบบนี้หรือจำไม่ได้ก็ไม่รู้
แต่อยากให้ที่ไทยเป็นแบบนี้ทั้งมหาลัยและมัธยม
plus these are provided by queer&women’s collective

รีวิวส้มตำ-หมูกะทะในเมลเบิร์น
อยู่มาก็ได้ครบ1เดือน มีอาการเริ่มหิวตำปลาร้า
ฉบับคนแสบๆ ซนๆ
ได้ยินชื่อเสียงของ nana Thai
ตั้งแต่ก่อนมาออส เหล่าดาราเซเลบ
หรือเพื่อนต่างชาติที่นี่บอกว่าร้านนี้อร่อยมาก
อะนอนฝันถึงปูปลาร้ามาสักพักเลยเปิดใจลอง
เพราะความคิดแรกคิดว่ายังไงก้รสชาติไม่เท่าบ้านเรา
มันต้องไม่แซ่บเหมือนป้ารถเข็นแถวบ้าน
พอได้ลิ้มลองแล้ว ตาตื่นมาก
อร่อยแบบตะคอก ราคาไม่แพงแบบที่คิด
ราคาที่ตั้งไว้ตอนแรกคิดว่ายังไงก็เกิน20-30$
ตำปูปลาร้า 13$ (ปล.อย่ามาเปรียบเทียบเงินไทยอะไรทั้งสิ้น)
ก็เลยพาเพื่อนที่ไม่เคยเห็นหน้าตาของส้มตำ และไม่เคยได้กลิ่นปลาร้าไปชิม
แถมสั่งปลาดุกมา1 เพราะชอบปลาดุกมาก มีตัวเดียวก้อิ่มได้
เพื่อนพูดเปนเสียงเดียวกันว่า ปลาดุกหน้าตาหน้าเกลียดมาก 55555555555
ยังดีที่นี่เค้าตัดหัวออก ลองกินที่ไทยบอกเลยทุเรศกว่าเยอะ
แต่นางบอกกันว่ามันรสชาติดีนะปลาดุก ไม่เคยเห็นมาก่อน
สั่งส้มตำมาสอง ตำไทยเผ็ดน้อย 1 ตำปูปลาร้า1 เผ็ดปกติแบบคนไทยกิน
กินกันสี่คน มีแค่สองคนที่กินปลาร้าได้555555
และอีกสองคนบอกว่าไม่ไหวมันเหม็นๆ เค็มๆ
แต่ใดๆคือรสชาติบ้านเรามาก แบบเออแซ่บตะโกน ตะคอก
มันเผ็ดระดับนึงเลยปูปลาร้าอะ ฝรั่งแบบคำเดียวจอด
บอกไม่ไหวเผ็ด นี่ไงอีหญิงอาหารไทยอะมันต้องจัดจ้าน
เพื่อนอีกสองคนสั่งกะเพราหมูกรอบกะเพราหมูสับ
สีดูจัดจ้านดีฉบับตามสั่งใต้หอ
รวมๆแล้ว 10/10 แต่ยังไม่ลองหมูกะทะ
ให้อารมกินส้มตำแถวบ้านแต่อากาศเย็น
หายคิดถึงอาหารไทยไปเปราะนึง

เปิดประสบการณ์เป็น กะเพราะปัสสาวะอักเสบ ที่ออส!!
ตอนตื่นเช้าขึ้นมามีอาการหน่อยๆว่าเป็นแน่
ไม่จกตาเป็นจริง หลังจากนั้นไม่นานก็พยายามกินน้ำ
กินยาแก้ปวดก็ไม่ดีขึ้น เริ่มมีทรงว่าปวดหลัง
เอาหล่ะ!! ไม่ไหวละไปโรงพยาบาลเหอะพสสสส
เรียกอูเบอร์ไปรพ.สภาพเดินหลังงอๆ
พอถึงรพ ก็ต้องไปคุยกะเคาท์เตอร์ก่อน
ไม่เหมือนไทยนะจ้ะ!! จะมาเดินขึ้นเตียงนั่งรถเข็น
โนนนนนนน reception ก็บอกว่าพูดตรงๆนะ
ถ้าจะหาหมอค่าใช้จ่ายสูงมากสำหรับนักเรียนต่างชาติ
ค่าพบหมอ 580$ ถ้าต้องตรวจฉี่เพิ่ม ให้ใบออกยา
ราคาก็บวกไปอีกนะ พอได้ยินราคาก็อาการหายทันที
รพ.แนะนำให้นัดคุยกับ GP
(GP ในทีนี้คือหมอทั่วไป เป็นคลินิคนอกรพ.ซึ่งครอบคลุมในประกัน)
ก็ได้โทรถาม GP ที่ใกล้บ้านว่าเร็วสุดได้กี่โมง เค้าบอกบ่ายครึ่ง โอเคอีกครึ่งชม. รอได้ก็ไป
พอไปถึงก็เจอหมอซักถามอาการกันว่าเป็นมายังไง
หมอก็บอกว่าถ้าเคยเป็นแล้วมันจะมาแบบสุ่มๆได้
ไปซื้อน้ำ cranberry มาดื่ม ยาใน chemist wearhouse ที่ไม่ต้องใช้ prescription ก็ซื้อได้
และหมอก็เก็บฉี่ไปตรวจ และจะส่งเมล์ตามมาให้
และจ่ายยา antibiotic เบ็ดเสร็จ 82$ รู้สึกหายใจคล่องกว่า500กว่าดอล และทำรีฟันได้คืน 32กว่าดอล
แต่ในทีนี้เทียบกับการที่เคยเป็นที่ไทยยอมรับว่าเร็วกว่า
อาจจะรอนานแต่ขึ้นเตียงปึ้ปก็ได้น้ำเกลือ+ยาแก้ปวด
แต่ถามพลเมืองที่นี่ก็พูดเสียงเดียวกันว่า พวกเค้ามีประกันจริงครอบคลุมยันจิตแพทย์ แต่ถ้าไปฉุกเฉินไม่ใกล้ตายก็ต้องรอ ถ้าปวดท้องนิดหน่อย โอดโอยไปรพ รอนะ ทุกคนรอเหมือนกัน เพราะมันมีคนที่หนักกว่านั้น
เค้าเลยไม่นิยมว่าถ้าป่วยไม่หนักเค้าจะไม่ไปโรงพยาบาลกัน เพราะอย่างเพื่อนจะผ่าทอมซิลในคอไม่หนักมากแค่รำคาน รอสองสามเดือนกว่าจะได้ผ่า
บอกได้คำเดียว stay strong อย่าคิดป่วยเด็ดขาด!!!
ปล.ต้องขอชื่นชมที่พนักงานที่รพแนะนำและถามว่าเราโอเคที่จะจ่ายไหม เราจ่ายไหวไหม และขอโทษเราที่ทางเค้าทำอะไรไม่ได้เพราะนี่คือระบบของเค้า
จิบน้ำแครนเบอร์รี่ต่อไป 🥹🥹🥹

Day ที่เท่าไหร่ไม่รู้
เปิดวันดีๆด้วย bagel ชื่อร้านก็ตรงตัวว่าขาย bagel
The bagel shop ตรงข้าม library
Bagel เป็นอะไรที่ใหญ่มากกินคนเดียวไม่ไหว
แต่ชอบความเค็มและมัน เราไม่ย่อท้อ
หลังจากกินเสดก็ไม่ทำอะไรมาก กลับห้องไปนอน
วันดีๆที่ลงตัว แต่ด้วยความที่มันไม่หนาวมาก
อากาศเมลเบิร์นเอาใจยากมาก อยากมีแดดออกหน่อยๆ
อยากหนาว อยากลมแรง อยากฝนตก
ใน 1วัน มี 4ฤดู เลยกลับไปนอนดีกว่า
ตอนเย็นค่อยหาของกิน
ตื่นนอนจากงีบ 1 ก็เลยคิดว่าหาอะไรกินดีกว่า
ด้วยความที่หิวซูชิมากกก
เลยไปร้านหลังอพาร์ตเมนต์
ชอบที่เค้าเอาซอสใส่พลาสติกรูปปลาอันนี้
มันสะดวกต่อการใช้งาน น่ารัก
และขนาดของซูชิที่นี่ใหญ่นะจ่ะ
ไม่เหมือนที่ไทย 1คำหมด
เสร็จจากกินอิ่ม เรามาเดินย่อยที่ victoria market
บรรยากาศดี แต่ไม่มีไรเลย
คงเพราะอิ่มเลยไม่รู้จะกินอะไรต่อ
หมดไป1วัน กับการกินและนอน
🥹🥹🥹

Ep1 เหยียบออสเตรเลียครั้งแรก!!
หลังจากผลาญเงินพ่อแม่ก้อนใหญ่แต่มันยังไม่จบมันก็ต้องมาผลาญที่เมืองนอกไง เหอๆๆๆ 😑
ทำเรื่องวุ่นวายต่างๆนาๆ รอวีซ่า บลาๆๆๆ
ก็จองตั๋วมาเลยจ้าาาา BKK-MEL
ใช้เวลา8ชม50ในการบิน
แต่เนื่องจากเป็นชะนีเยอะเสื้อผ้าเยอะเครื่องประดับประดา
เราได้กำหนดมาจากสายการบินแค่35กิโล
ซึ่งอีนี่ 40โล
แม่เจ้า! แต่ทำใจกะพี่สาวแล้วว่าต้องจ่ายแน่ๆ
แต่เซอร์ไพรส์เค้าใจดีให้ 😭น้ำตาจะไหลมากช็อตนี้
แต่หนทางมันไม่จบชะนีต้องแบกแครี่ออนไป7โล
ซึ่งไม่ใช่กระเป๋าลาก โง่มาก
แต่เพื่อความ aesthetic ต้องตอแหลไว้ก่อน
ไหล่พังค่อยว่ากัน (แล้วก้ปวดไหล่ไปสองวัน)
หลังจากอำลาอาวรกับที่บ้านและเพื่อนๆพี่ๆ กันหมดแล้ว
ทางเราก็เดินกรีดกรายไปที่ duty free
โดนตกกับสมัครสมาชิก 6000 บาท ได้ส่วนลด 30%
และได้ลดอะไรสักอย่าง10% ก็จัดไปเลยสิคะ
น้ำหอม Tom ford และ ครีมกันแดดที่ใช้หมดไปแล้ว
เดินกรีดกรายต่อดูเวลาต้องไปเกตละ เลยเดินต่อไป
นั่งหน้าเกตร้องไห้อยู่สะอึกนึง เพราะคิดถึงแมวมาก
เปิดดูกล้องคอยเรียกนาง😭 
หลังจากเลิกดราม่าก็ขึ้นเครื่องไปนอน
นอนหลับได้แปปนึง พนักงานก็เสริฟ์ข้าว
แต่ละเมอถือไว้และนอนต่อ
ตื่นมาปวดหัว ปวดตัวเพราะความตอแหลแบกของ7โล
นอนไม่หลับ ดูหนังก็เบื่อ เลยดูว่าตอนนี้เราอยู่ที่ไหนแล้ว
และก็มาถึงงงงงงง เมลเบินแล้ววววววว
ปล.ก่อนลงเค้ามีใบดีแคลร์ให้ติ๊กว่าเราเอาอะไรมาบ้าง
อย่าจุ๊บจิ๊บว่ามีไม่ติ๊กนะจ๊ะ
และก็มาต่อคิวดีแคลร์ของกัน แถวยาวถึงกทม
และแล้วก็มาเจอเบบี๋น้อยยย มารับที่สนามบิน
เพื่อเข้าอพารต์เมนท์และนอน หมดวันละ มาต่อ EP อื่น