Sulu Roots, Aussie Dreams

Huling Isla ng Perlas

Sa dulo ng dagat, may islang may pangalan,
Huling Isla ng Perlas — paraiso ng kahapon.
Ngunit ngayo’y tinakpan ng ulap ng kasakiman,
Dito, ang batas ay dugo, ang hustisya’y libingan.

Sa bawat sangay ng pamahalaan,
Dugo’t apelyido ang pamantayan.
Mula taas hanggang ilalim, iisa ang kulay,
Pamilya sa trono, bayan ang alay.

Lupa ng mga ninuno, binuo ng pawis,
Ngayo’y pinipilas ng mga palad na malupit.
Kapag tumanggi ka, dilim ang huling tanawin,
At ang katahimikan mo’y binibili ng takot para sa pamilya mo.

Tahimik ang mamamayan, hindi dahil payapa,
Kundi dahil sa pangamba’t tanikala.
Paano na ang mga bata,
Kung paglaki nila’y abo na lang ng alaala?

Sa eleksyon, may halalan daw,
Ngunit nanalo na ang makapangyarihang politiko bago pa bumilang.
Panukala nila’y asenso, tulong, pag-angat,
Ngunit ang umangat lang ay kanilang mga palasyo at k**ag-anak.

Huling Isla ng Perlas,
Bawat alon mo’y sigaw ng nasasakal.
Hanggang kailan matutulog ang bayan,
Habang ninanakaw ang kinabukasan?

⸻

“Kaibigang Pumatay”

Ikaw ang lihim kong kanlungan,
Tinig sa gabi kong walang laman.
Sa hirap at lungkot, ikaw ang sandigan,
Paano mo nagawang ako’y saktan?

Tinawag kitang tunay na kaibigan,
Walang alinlangan, buong tiwala ang inalay.
Ngunit sa likod ng bawat yakap mo,
Pala’y may patalim kang dala sa puso ko.

Hindi ko nakita ang dumi sa ngiti,
Na sa iyong halakhak, may bangungot na nakatago.
Ako’y bulag sa damdaming totoo—
Na ako pala’y bangkay sa iyong mundo.

Isang saksak na walang salita,
Isang pagtataksil na ubod ng sakit.
Hindi ako pinatay ng kaaway sa labas,
Kundi ng kaibigang sa akin ay pinak**alapit.

Anong galit ang nagbukal sa ‘yong dibdib?
Anong inggit ang sumira sa pag-ibig?
Kung minahal mo rin ako kahit saglit,
Bakit mo ‘ko nilibing sa gitna ng init?

Ngayon, nasa libingan ang ating alaala,
Na sana’y naging kwento ng tunay na pagsasama.
Ngunit ikaw ang tumapos sa kabanata—
Kaibigan kong naging berdugo ng aking diwata.

“Sa Lilim ng Alaala”

Sa katahimikan ng gabing malamig,
May lihim na sigaw na di marinig.
Isang matalik, pusong tapat,
Ngunit sa dilim, siya’y lumisan, walang salat.

Ang kanyang tawa, musika sa araw,
Ngunit sa loob, may unos na kumakaway.
Hindi namin nakita ang kanyang pagod,
Sa likod ng ngiti, may sugat na di naabot.

“Paalam,” sabi niya sa huling sulat,
Kaibigang mahal, sa iyo’y hindi sapat
Ang aming mga yakap, ang aming tinig—
Dahil ang sakit mo, sa amin ay lihim na tahimik.

Bakit di mo kami kinausap, kaibigan?
Bakit sa dilim mo kami iniwan?
Kung alam lang namin ang bigat ng iyong dibdib,
Sana’y nagtagal pa ang iyong mga saglit.

Ngayo’y alaala ka na lang sa hangin,
Isang tanong sa puso naming kay sakit damhin.
Ngunit sa langit, sana’y payapa ka na,
Sa dulo ng luha, kami’y umaasang magkikita pa.

“Ang Alingawngaw sa Banyo”

Tuwing alas-dos ng madaling araw, laging nagigising si Ella sa tunog ng gripo sa banyo. Tik-tik-tik… paulit-ulit, kahit ilang beses na niyang pinahigpitan ang gripo.

Isang gabi, napuno na siya. Bumangon siya, dala ang flashlight, at dahan-dahang binuksan ang pinto ng banyo. Nanginginig ang ilaw sa kisame. Basang-basa ang sahig, pero sarado ang gripo. Walang tumutulo. Tahimik.

Lilingon na sana siya palabas nang may narinig siyang bulong.

“Ako ang tumatawag sa’yo…”

Napalingon siya sa salamin. Sa loob ng salamin, may isang babae—basang-basa ang buhok, duguan ang mata, at ngumiti ng malalim habang dahan-dahang iniangat ang k**ay.

“Halika na, Ella…”

Biglang humigpit ang hawak ng malamig na k**ay sa balikat niya. Napasigaw siya.

Pagmulat niya, nasa k**a na ulit siya. Pawis na pawis. Panaginip lang.

Pero pagtingin niya sa banyo, nakabukas ang pinto.

At basa ang sahig.