Purebymie

Niet in de pure betekenis van het werkwoord natuurlijk 😉
Maar ik neem je wel graag even mee in een bedenking die ik kreeg, al rustend in mijn hangmat gisteren:
we rennen onze voeten vanonder onze benen, voor meer winst, meer verdienen, meer snelheid, meer bezit, altijd op zoek, naar meer, beter groter.

Alsof daar ergens het geluk op ons ligt te wachten.
Ondertussen hebben we misschien wel meer dan ooit en tegelijkertijd voelen zoveel mensen zich leeg.

We zijn constant geconnecteerd, maar missen echte verbinding. Met onszelf. Met elkaar.

We leven langer. Maar langer leven is niet automatisch gezonder leven. En meer gezondheid op papier betekent niet altijd dat je je ook beter voelt.

Want wat heb je aan een leven waarin alles lukt, als je zelf nauwelijks nog aanwezig bent?

Ik geloof niet dat gezondheid betekent dat je altijd rustig, mindfull of zen moet zijn.

Het leven beweegt.
Soms zacht. Soms stormachtig.

En misschien is gezondheid wel dat je mee kunt bewegen met die golven. Dat je kunt rusten wanneer het nodig is, genieten wanneer het kan, en jezelf niet verliest wanneer het leven even anders loopt dan gepland.

Niet streven naar een leven zonder golven, wel leren surfen. 🌊

En soms lukt dat even niet alleen.
In mijn praktijk ontmoet ik mensen die al een hele tijd veel dragen. Die hard hun best doen, maar voelen dat hun lichaam moe is, dat ze leeg zijn. Ze verlangen naar rust, verbinding en opnieuw wat ruimte.

Hoe zou het voor jou voelen dat er gewoon eens iemand naast je staat.
Vanuit zachtheid, ruimte en verbinding?

Herken je jezelf hierin?
Wwaar verlang je naar?

Je mag het hieronder delen. Laat ons mekaar inspireren. Want je bent niet alleen, geloof me!
Je mag me ook altijd een PM sturen als je voelt dat je graag eens samen wilt kijken naar wat jouw lichaam vertelt.
Je bent welkom!
Liefs,
Mie 🍀

Oordelen over jezelf.
We doen het allemaal, in meer of minder mate misschien, toch?

Dat stemmetje dat zegt:
Je had dit al lang moeten kunnen.
Waarom doe je nu weer zo?
Je bent echt niet goed bezig.

En we weten met z'n allen dat het niet helpt om streng te zijn voor onszelf, dat het allemaal wat milder mag. Dat je jezelf mag accepteren zoals je bent.

Maar weten waarom je jezelf veroordeelt, maakt het oordeel nog niet zachter.
Want onder dat oordeel ligt vaak iets veel fundamentelers.
Iets wat misschien al heel lang met je meegaat.

Als ik dit niet goed doe, ben ik dan nog oké?
Als ik niet presteer, ben ik dan nog waardevol?
Als ik fouten maak, blijf ik er dan bij horen?

En net daar kan het pijnlijk worden.
Want wanneer dat oordeel te veel raakt, kan je lichaam op slot gaan.

Dat resulteert in uitstelgedrag, vermijding....
Je krijgt jezelf niet in beweging, ook al weet je perfect wat je zou willen doen.

En dan komt er vaak nog een oordeel bovenop: zie je wel. Ik kan het weer niet.

En wat als dat op slot gaan niet betekent dat je lui bent, ongemotiveerd of niet genoeg je best doet?

Wat als het een beschermingsmechanisme is?
Een manier om je even te verschuilen voor iets wat te pijnlijk voelt.

Zolang je niets doet, hoef je misschien ook niet te voelen dat je tekortschiet.

Dat maakt uitstelgedrag niet zomaar een kwestie van discipline.
Er kan iets veel diepers onder liggen.
En jezelf daaruit unjudgen?

Dat vraagt tijd. Oefening. Veeeeeeeel oefening.
En vaak ook een ruimte waarin je mag ontdekken wat er onder dat oordeel leeft. Samen met iemand die geen oordeel heeft. Waar jij kan delen en opmerken: het is niet echt gevaarlijk, alleen mijn lichaam "denkt" dat het wel zo is.

Ook daar kan somatische therapie een plek krijgen.

Niet door het oordeel weg te duwen.
Wel door nieuwsgierig te worden naar wat je lichaam doet wanneer dat oordeel opduikt.

Zodat er stilaan weer wat ruimte komt.

Voor keuze. Voor beweging. Voor jezelf.
Zou jij hier nood aan hebben?
Je bent welkom!

Liefs, Mie 🍀

Smashed potatoes in the making!

Na een (heftige) werk- week verdient je lichaam comfort, rust en de juiste bouwstoffen om weer helemaal te herstellen. Deze eenvoudige ovenschotel staat nu in de oven te garen en zit vól goede vitamines en mineralen:

Witte kool: Boordevol vitamine C en K voor je weerstand en herstel.

Aardappelen: Leveren complexe koolhydraten, kalium (goed voor de bloeddruk) en vitamine B6 voor je energieniveau.

Look (knoflook): Een natuurlijke booster rijk aan antioxidanten, bevat zwavelverbindingen en mangaan.

Olijfolie: Gezonde vetten die helpen bij de opname van vitamine E.

Tijm: Bevat aromatische plantenstoffen zoals thymol.
Levert antioxidanten en geeft veel smaak aan je maaltijd.

Een heerlijke extra touch: Rond de witte kool-wedges zit deze keer een lekker plakje ham gewikkeld. Deze biologische ham van een Ardense boer geeft de ovenschotel een heerlijke, diepe smaak en levert tegelijkertijd hoogwaardige eiwitten, ijzer, zink en B-vitamines die extra ondersteuning bieden aan onze spieren.

Wij eten thuis flexitarisch en zetten dus heel bewust weinig vlees op het menu. Maar áls we voor vlees kiezen, gaan we voluit voor kwaliteit: altijd biologisch en het liefst Belgisch en lokaal, rechtstreeks van een boer die met passie en respect voor de natuur werkt.

Geen peulvruchten in de ovenschotel deze keer! Die hebben we namelijk al binnen via het voorafje 😉: een verwarmend soepje van rode linzen, kerstomaatjes, gedroogde tomaat, olijven en een beetje feta. Precies het comfort dat ons lichaam nu nodig heeft.

Dit is geen maaltijd om stress of verdriet weg te nemen.
Het is voeding die je lichaam mee kan dragen terwijl het leven volop beweegt.
Aardappelen voor energie. Kool voor vezels. Hesp voor eiwitten. Look en tijm voor de rijkdom van planten. Olijfolie voor gezonde vetten.
Geen perfectie. Wel een maaltijd die iets voor je lichaam doet.
Dat is complementaire zorg: je lichaam voeden én ondersteunen, naast ruimte maken voor wat er emotioneel leeft.
Welkom bij PureByMie

👇 Wat is jouw ultieme comfortfood na een zware week? Deel het in de reacties! Laat ons mekaar inspireren.

Liefs, Mie 🍀

Je verlangt naar rust en merkt dan hoe gespannen je lichaam voelt...

Je hoeft je niet eerst helemaal ontspannen te voelen om meer op je gemak te kunnen zijn.

Sterker nog: soms begint het veel eerder: bij het opmerken van iets kleins.

Je kaak die stevig aangespannen is.
Je schouders die richting je oren zijn gekropen.
Je tong die een brok beton lijkt in je mond.

Dat zijn geen toevallige details.

Je lichaam geeft voortdurend informatie over hoe het op dat moment met je gaat. En juist wanneer je veel moet, veel denkt of voortdurend ‘aan’ staat, kunnen "kleine" spierspanningen zo gewoon worden dat je ze nauwelijks nog opmerkt.

Daarom vind ik bewustwording vaak interessanter dan nóg een oefening die je moet uitvoeren.

Probeer het maar eens.
Terwijl je dit leest:

Hoe voelt je kaak?
What about je schouders?
En geef eens aandacht aan je tong.

Zonder persé de hele spanning te willen wegnemen, kijk alleen eens met nieuwsgierigheid of je lichaam zelf een héél klein beetje ruimte kan vinden door de aandacht die je eraan geeft.

Misschien zakt één schouder een millimeter.
Misschien ontspant je kaak een fractie.
Misschien laat je tong vanzelf wat meer los.

En dát is voor mij de clou.
Niet: ik moet mezelf NU ontspannen, want ik zit toch in de zetel?

WEL: ik merk op wat mijn lichaam doet en geef het de kans om zelf iets te veranderen.

Meer op je gemak voelen begint soms niet bij een grote verandering.
Wel bij een klein moment waarop je lichaam merkt: aha, ik hoef hier even niets te doen...

En misschien is dat precies waar nieuwsgierigheid naar je eigen lichaam kan beginnen.

Ik wens het je van harte toe,
Liefs, Mie 🍀

Risotto. Bonen. Brocolini.

Op dit moment, in een periode waarin er verdriet is en mijn stresssysteem duidelijk meer te dragen heeft, kies ik bewust voor deze eenvoud.

Niet om mijn stress weg te eten.
Niet om mijn verdriet te dempen.
En al helemaal niet omdat ik denk dat voeding alles kan oplossen.

Wel omdat mijn lichaam in tijden van stress méér ondersteuning kan gebruiken.

Voldoende vezels, mineralen en vitaminen, complexe koolhydraten en eiwitten helpen mijn lichaam om energie gelijkmatiger beschikbaar te maken en ondersteunen een stabielere bloedsuikerspiegel. Dat geeft mijn lichaam betere voorwaarden om met de verhoogde stressrespons om te gaan en de stoffen die daarbij vrijkomen weer af te breken en af te voeren.

Geen hocus pocus dus. Wel fysiologie.
Wetenschap die heel gewoon op je bord kan liggen.

En tegelijk mag en kan het verdriet er zijn. Mijn maaltijd helpt alvast om niet nóg meer stress aan mijn al hard werkende lichaam te geven.

Dat is voor mij complementaire zorg: niet proberen weg te nemen wat er is, maar mijn lichaam ondersteunen terwijl ik erdoorheen beweeg.

PureByMie brengt somatische therapie en voedingstherapie samen:
het lichaam leren verstaan én het geven wat het nodig heeft om mee te kunnen bewegen met wat het leven brengt.

Voor wanneer de wereld even te groot, te veel of te boos voelt.
Een plek om opnieuw verbinding te vinden.
Met jezelf. En van daaruit misschien ook weer met de ander.

Puur en eerlijk. 🤍
Ik wens het jou van harte toe.
Liefs, Mie 🍀