Anke Daemen Qhht practitioner op pad naar binnen

De aanvaarding weegt zwaar door, ook op mijn symptomen. Ik ben nu bijna 1 jaar verder sinds de eerste symptomen en 4 maanden na diagnose. Nog steeds betrap ik mezelf op de push trough, doorduwen en ik word wel weer gewoon om opnieuw alles zoals ervoor te kunnen doen. Dankzij somatic experience therapie en een super kine besef ik dat ik heeeel ver verwijderd was van een gezonde ik. Zowel fysiek, mentaal als emotioneel respecteerde ik mijn eigen grenzen niet. Zeker het voelde goed, vluchten in men werk waar ik ook me geapprecieerd voelde. En de andere zorgtaken waren gewoon nodig dus deed ik die erbovenop, en sociaal leven ja ook dat was leuk dus moe, pijn...nu even niet dacht ik of nam een pijnstiller. Overload was mijn baseline. Ik had fibromyalgie onder controle, b12 deficiency ook. En mensen leken me nodig te hebben...dus voelde ik me gezien op een positieve manier. Tot men kaartenhuisje ineenstortte. En ik dus van alles naar niet eens stappen zonder een hoop ondersteuning en hulpmiddelen kon. Van een probleemoplossende creatieve duizendpoot naar een zorgpost... ik ben er nog niet, verlang nog steeds naar mijn vroegere ik. Maar nu ben ik opnieuw aan het bouwen...geen kaartenhuisje deze keer. Maar een solide ik met "echte grenzen" die ik mag en kan respecteren. Ik leer men lichaam als kompas te zien. Welke route wel of niet bij mij past. Het is gewoon niet gemakkelijk om afscheid van de ik die ik was en kende te nemen. Ik wordt niet uitgeveegd...ik ben als een rups die zonder te willen in een cocon veranderd en geen idee heeft dat er een prachtige vlinder op komst is. En ja vlinders zijn fragiel maar ook prachtig en maken mensen blij door er te zijn...dus leer ik stilstaan/zitten en nee zeggen. Ook als er om gelachen wordt of ik me aangevallen voel. Ik weet het zijn momentopnames. Ik zeg al heel men leven ik wordt 108 dus wat zijn die paar maanden heropbouw en transformatie dan....

De impact van het onzichtbare gooide me omver, alsof ik werd meegetrokken in onderwaterkolken van een ogenschijnlijk rustige rivier.
Niet meer wist of ik nog lucht zou krijgen, tot ik plots op het keerpunt hing.
Wilde ik nog wel lucht , wilde ik nog verder zwemmen in deze verraderlijke rivier.
Toen, in die moment nee, ik wilde niet meer. Geen zorgen, geen verwijten, geen angst, geen last en geen belasting op anderen.
Mij ego, mijn ziel, mijn lichaam in een oerstrijd om mijn leven.
In men lichaam gingen weer alle alarmen af schudden, schokken, huilen, snikken
Mijn ego gaf toe dat het misschien wel anders kon, niet meer in de rol die jaren wel werkte voor mij en mijn omgeving
En mijn ziel zag in de verte een klein lichtje aangaan, kleine beetjes informatie sijpelde binnen in mijn bewustzijn en ik kon weer in men lichaam en deze wereld landen
Deze keer zit ik aan de ontvangende kant, leer dat liefde inderdaad ook voor mij is weggelegd.
Zelfliefde en liefde leren ontvangen in al zijn vormen.
Ik heb een groot hart voor mens en dier maar die grote kamer int midden mag ik nu zelf inrichten...pfff spannend vind ik het, spannend voel ik het

Ik start maandag met somatic experience therapie. Ik voel me steeds minder in controle. Van men lichaam, keuzes, mogelijkheden en zelfs dromen. Ik ben me bewuster van mijn gebrek aan belichaming en wat ik mijn superkracht vond. Dissociatie. 15 min drama en doorgaan. Even losgaan, doorademen en kop omhoog. Zoek geen zorgen maar oplossingen...nu of ik "genees" het "onder controle" krijg...geen idee. Wel weet ik dat ik en ik alleen mijn hele verhaal ken, mijn lichaam en mijn dromen. Dus doe ik een stapje terug en loop 1 voor 1 de medicatie af die me zou kunnen helpen. Resultaat veel bijwerkingen die overlappen met de symptomen...veel hulp is dat volgens mij niet dan. Dus in overleg gaan afbouwen en alternatieven (spijtig genoeg veeeeel duurder) onderzoeken. Gelukkig heb ik een heeel bekwame apotheker die meekijkt, zoekt en leest. Wat kan je combineren en wat beter niet. Zeg ik nu dat iedereen hetzelfde moet gaan doen? Nee, maar blijf bewust mee aan het stuur staan. Het is niet altijd die met de stempel en naam voor je problemen die je een echte oplossing bieden. Vaak is er overleg nodig voor inzicht aan beide kanten.

Rauw, leeg, op, moe, ...er bestaan veel woorden die oppervlakkig lijken te beschrijven wat iemand kan voelen. En toch raken ze niet eens de rand van mijn gescheurde ziel, mijn bloedend hart. Los van wat men lichaam niet eens elke dag brengt maar soms zelfs elke 10 minuten een nieuwe rariteit...het echte verlies, het totale niets aan energie dat overblijft naast het puzzelen van de gevolgen in men lichaam de taken of kleine dingen die ik wil proberen ( soms enkel eten opwarmen) en dan beseffen dat je die ene telefoon, dat andere berichtje niet kan aanpakken. De pijn en verdriet waarvan je weet dat die zal stromen als je een lief woord hoort of leest geven de laatste duw over de rand, verkramping, vreemde tics of letterlijk geen woorden meer kunnen uitspreken of zelfs typen...sommige zullen het snappen, en sommigen zal ik hiermee verliezen. Vechtend in mijn innerlijke oorlog, vechtend om hem niet te laten overlopen in de wereld van hen die ik lief hebt. Het afscheid van de zelf die ik dacht te kennen. Er blijft niets meer van over...

Ik heb altijd de neiging om dingen te analyseren en patronen te zoeken. Nu ben ik dagboekgewijs men symptomen aan het bijhouden en wat ik eventueel hiermee aan kan. Zoals als ik het zou weten de trigger in dat specifieke geval, en is er eventueel een les die men lichaam op wil wijzen? Bv ik heb dz gewoonte als ik een probleem hoor of zie van mezelf of een ander dat te willen oplossen. Als ik dan weer als symptoom niet praten/stotteren of afasie heb. Is dat misschien een hint dat ik niet alles hoef op te lossen? Bizarre kronkel misschien maar ik wil deze piste gewoon even bekijken en onderzoeken. Heeft iemand intresse om mee te kijken?

Gisteren was een intense dag voor mij. Een afspraak bij de neuroloog, zonder een duidelijke diagnose...weer 9 maanden wachten... wel een doorverwijzing en richting die me zou kunnen helpen. Zoals bij alles heb ik tijd nodig om te verwerken, te voelen wat dit doet met mij...deze info belichaamt invoelen. Ik las dit woord al op veel plaatsen maar toch pas nu mijn lichaam gekke sprongen maakt besef ik hoeveel ik er steeds aan voorbij ben gegaan. Men meest recente inzicht naast wat men gidsen meegaven ( dat ik moet leren ontvangen, dat de liefde ook voor mij beschikbaar is en niet enkel om uit te delen en anderen te helen) zie ik dat men lichaam dit nog als enige uitweg ziet. Gezien ik voor bijna alles wel een oplossing vind, kan rationaliseren heeft het beslist om niets logisch meer te doen. Geen oorzaak gevolg meer voor mij...gewoon een algemeen groot onmogelijk te negeren alarm. Mijn (bijna neurotische) pogingen om patronen, oorzaak gevolg te zoeken of zien ziet het niet. Dus deed ik het enige dat ik kon doen een stap achteruit zetten en even loslaten. Het enige dat ik ontdekte dat mijn systeem ultra getrained is om onmogelijk veel tabbladen op de achtergrond te laten lopen. Elke vraag, zoekopdracht, registratie van feiten was opgeslagen en staat op de achtergrond te wachten om iemand te helpen. Niet enkel voor mij of men directe omgeving maar alles en iedereen en elk feitje of zelfs (mogelijk) probleem activeert een reactie, een (mogelijke) oplossing. Geen enkele computer kan oneindig tabbladen of programma's open laten staan zonder vast te lopen. Het is nog niet helemaal afgelijnd maar ik heb nu een analogie om mee te starten. Herkennen wat een tabblad triggert om te openen. Beseffen dat het niet nodig is en mezelf desensititeren om overal op in te gaan, 1st bewuste activaties en dan de onbewuste. Stap voor stap...dit kan wel eens langer duren dan ik hoopte. Dit besef kwam pas vanmorgen binnen, nadat ik bezig was met het analyseren van een droom van vannacht. Ik liep samen met enkele mensen in een rampgebied, niet duidelijk natuurramp of oorlog maar we waren aan het vluchten kniediep in een modderstroom. Kwamen een prachtige wilg tegen met een abaloneschelp in. Hierin lag een dode vlaamse gaai, donsveren, een amethist en celestien. Allemaal tekenen dat we beschermd worden en begeleid. Dat we door inzicht en intuïtie een nieuw begin zullen vinden...dus ik wil de boosheid over het ziek zijn loslaten. Gaan luisteren en voelen...ik kom er wel...

Mijn lichaam is ziek, blijkbaar ernstig ziek. FNS, das al een 1ste diagnose...er zijn nog onderzoeken bezig dus geen idee wat nog volgt...
Maar gisteren kwam ik dus tot een andere ontdekking.
De diagnose die me nu zowat dwingt om in het moment te leven en beleven is niet mijn grootste vijand om te leven zoals ik het wil. Nee ik, ikzelf dus en dat mega actieve hoofd van mij hebben een geweldig patroon ontdekt... ik zit vast door de pijn. Nu doet elk onderdeeltje momenteel PIJN en dat maakt me onhandig, afwezig en traag. Wat kan ik op zulke momenten wel? Vaak wel lezen of een luisterboek horen. Of een serie proberen volgen of wat knutselen met men koper en stenen...maar dan is men geweldige kop daar en HET PATROON. Ik krijg niets uit of in men handen want ik voel me schuldig, dat anderen meer kunnen, meer doen, dat ik niet eerst dat 1ne dat ik toch beloofd had afgewerkt krijg het is maar iets simpel niet? Ik woon samen met het beroemde duracelkonijn dat onwerkelijk veel energie heeft en sind de diagnose de handen uit de mouwen steekt om onze badkamer aan te passen en ik dus met minder bumps mezelf kan behelpen. Naast fultime werken, voor iedereen klaar staat en nu dus ook mijn stuk mee opvangt. En ik kan er niet naastkijken. Ik krijg van verschillende mensen uren per week hulp in het huishouden, rondrijden, winkelen, luisteren naar men hersenspinsels...ik ben niet gewoon om te ontvangen, niet dat ik het bewust afwees maar ik was sterk, zelfstandig, koppig en ( nog steeds) een doorzetter. En nu schaam ik me omdat ik iets zou willen doen gewoon omdat het leuk zou kunnen zijn. Terwijl die oneindige lijst to do blijft groeien... ik herhaal de boodschap van men gidsen. Tijd om te leren ontvangen en genieten. Horen en weten is dus echt wel anders dan voelen en aanvaarden. Dus tijd om dat experimentje maar eens te maken of een nieuw boek uit te zoeken waar ik niets van moet leren. Gewoon relax, het schijnt dat dat ook leuk is, en genezend...want dat wil ik zeker genezen. Dus neem ik nu even een onbekend pad en ga iets doen om te doen en te voelen ipv een doel te dienen....

Het boek over FNS triggert heel veel bij mij. Ik kan het zelfs niet in 1 keer uitlezen. Zoveel dat ik wel weet met men hoofd. Maar net dat hoofd hoe slim en doortastend ook heeft me hier gebracht. Alle technieken die ik kende en die ik bij velen hielp toepassen en dragen. Waaruit zelfs mooie vriendschappen zijn gegroeid. Velen waarbij ik mijzelf als een waarde kon beschouwen, meerwaarde in onze vriendschap in elkaars leven. Iemand waar je spontaan belt als er iets is. En nu? Ik was grenzeloos, altijd beschikbaar en mijn lichaam bewijst me nu dat ik dat niet ben. Ik had keuze om af te bakenen, om niet over te nemen, om niet voor anderen te dragen. Kloeg passief wel eens dat ik er even geen zin in had maar voelde me nodig. Dus gezien en dat was onbewust waarnaar ik altijd verlangde. Als kind al. Maar daar was geen ruimte voor. Ik leek altijd in de rij te moeten staan na de volgende is het aan jou dus doe nu maar gewoon, geen drama alsjeblieft. Hooggevoelig zonder uitlaatklep, zonder veilige landing.

Hier zit ik dan. Weer oncontroleerbare bibbers in men armen en benen. Men hoofd dat om de zoveel tellen wegtrekt. Ik durf de kraan niet opendraaien. Druppel per druppel wilde ik bestuderen, klasseren en weer verder want een emotie benoemd is klaar dacht ik. Dan die oefening om te landen.... ik mediteer dagelijks dus dacht dit gaat vanzelf....golf na golf verdriet, woede, angst passeren. De kraan moet weer even dicht...ook dat is ok schrijft Carola Sluijk ...dankjewel vanuit mijn hart daarvoor.

Ik blijf mediteren, en mijn gidsen bieden me inzichten die ik zelfs met mijn kennis en medemensen niet zou gevoeld hebben. Ik weet dat dit mij zal sterker maken dan ooit, ook al is dat misschien nooit op een zichtbare manier. Maar ik weet en voel nu wel ik zal de weg niet via theorie en een navigatiesysteem kunnen bekijken...ik zal elke stap echt moeten zetten, ervaren en doorleven. Soms met hulp en soms alleen en mezelf kennende zal ik ze in men gevoel ook wel anders ervaren dan dat de hulp bedoeld is...maar ik stap, bibberend, met of zonder hulp op men eigen tempo.

Rauw, het woord dat nog het dichtste komt bij wat ik nu door mezelf voel razen...ik las een stuk uit "de weg terug naar mij" van carola sluijk. Herkenning, en besef druppelen binnen. Sterk zijn, doorbijten, overeind blijven zijn mijn wapens en nu totaal onbruikbaar tegen mijn onzichtbare, zichtbare vijand. Iets dat ik met men hoofd probeer te begrijpen om het dan even op te lossen. Ik moet en zal die enkele zijn die weer hersteld en door kan gaan...voel meer dan ik zie hoe er afstand komt tussen mij en mensen die ik altijd veilig beschouwde...is het mijn angst en dus ikzelf die ze wegduwt? Of hebben ze er al genoeg van? Is het echt zo dat ze afstand nemen? De frustratie als ik weer dezelfde vragen krijg ist nu nog ni beter? Wa gade eraan doen? Denk maar wa positief...ik kan mijn ziekte niet wegdenken. Mijn lichaam beslist nu voor mij aangezien ikzelf geen grenzen kan vastleggen en respecteren. De bizarre wendingen die van moment op moment opdagen. De.onrust die dat meebrengt, de onveiligheid die nu niet enkel mijn lichaam ervaart maar ik helemaal doorvoel. Alle angsten verlaten worden, niet gezien worden, minderwaardig zijn, de sociale ongesproken etiquette die ik nooit begrepen heb 1 voor een doen ze een dansje in men borstkas. De verteller op de achtergrond zegt zachtjes: tijd om je archief op te kuisen. Alle dozen en kastjes openen en opruimen. De angsten zijn wegwijzers, geen eindpunten. Er bestaan geen binnenwegen hier. Je moet nu voor jezelf de tijd nemen en weer in vertrouwen en veiligheid gaan samenwerken met je lichaam. Ja sommige zullen niet meer mee wandelen, maar je angst zal.je niet zeggen wie wel en wie niet dat zal de tijd uitwijzen