Relax your midlife

Ondertussen woon ik twee jaar alleen. Na mijn scheiding, na mijn gezondheidscrisis, na financiële problemen, na het verlies van een familielid, het verlies van een liefde en het plotselinge verlies van mijn twee hondjes, kan ik je verzekeren dat ik serieus door elkaar geschud ben. En je denkt dan dat het stopt. Je denkt ergens dat als je dat overleeft en plaatst, dat je 'er' bent. Maar het moet dan nog beginnen, je nieuwe leven, met een geüpgrade identiteit.

En dat vind ik soms nog moeilijk. Er vallen veel mensen weg. En je zoekt nieuwe steun. De valkuil is dan weer jezelf te verliezen in die steun. Jezelf weer te verloochenen omdat je vooral niet alleen wilt staan in je proces. En ongetwijfeld komen er helpers op je weg. Ik heb ze ook. Maar je voelt dat je veranderd bent. Door de intensiteit van wat je meemaakte, vind je dikwijls geen aansluiting meer bij mensen die hun gewone leventje verder leven, happy flappy.

En je wilt wel aansluiting vinden. Maar ze verstaan de donkerte die je doorging niet, en ze begrijpen ook niet je nieuwe licht.
Het is een soort existentiële eenzaamheid waar je je ten volle bewust van wordt. En je wilt niks liever dan verbinden. En zelfs dat is zoeken. Want hoe verbind je vanuit een leegte? En dat is spelen, zoeken, experimenteren. In contact met jezelf, en in contact met de ander. Wisselwerking. En vertrouwen. Vertrouwen dat het universum de juiste mensen en mogelijkheden op je pad zal tonen op de juiste momenten.

Met liefde, Vicky

Het is tijd, lieve vrouw, dat jij jezelf op een voetstuk plaatst. Niet om meer te zijn dan iemand anders. Maar om uit te stralen wat je waard bent.

Vechten voor onze waarde is niet meer nodig. We WETEN wie we zijn. We weten wie we toelaten. We zijn klaar met wachten en onderhandelen. We zijn klaar met overtuigen, met de therapeut te spelen, waarin we eigenlijk alleen maar hopen dat een ander onze waarde ziet en upgrade. Maar zolang we onderhandelen, overtuigen, trekken en sleuren aan iemand zodat hij zou handelen naar wat we waard zijn, stellen we ons afhankelijk op, zien we onze eigen waarde niet.

Het is tijd om te stoppen met hopen dat iemand anders je waarde ziet. Het is tijd om je waarde ZELF te voelen. Je te doordringen van dat gevoel. En te handelen naar dat gevoel. Te handelen naar jouw waarheid. Zonder strijd. Zonder overtuigen. Zonder verwijten. Clean cuts. Pijnlijke clean cuts. Beslissen. En het ok vinden dat de ander wegvalt. Het ook ok vinden als hij blijft en upgrade. Mooi. Het gaat niet om afsluiten. Het gaat niet om zachtheid buiten houden. Het gaat om geen genoegen nemen met minder, èn durven toelaten van meer.

Het is tijd dat we stoppen met nodig hebben dat een ander ons naar waarde behandelt. Het is tijd dat wij onszelf naar waarde behandelen en alles koelbloedig links laten liggen wat niet naar onze maatstaf is, en warmhartig durven openstaan voor wat onze waarde reflecteert.

Dit is een moedig proces. Vol zelfeerlijkheid, loslaten van patronen, soms diepe rouw, kwetsbaarheid en ook pure moed en kracht.

Wij vrouwen dragen de wijsheid. We have to stick together en we moeten elkaar helpen dragen in dit proces. En de mannelijke, prestatiegerichte maatschappij, kan enkel uitgebalanceerd worden als wij onze waarheid en waarde gaan leven. Niet door te strijden, wel door niks te verwachten van een ander en te beslissen voor onszelf wat wij nodig hebben, daarnaar handelen, en de keuze te laten aan de ander of hij upgrade of wegvalt.

Het is tijd.

Met liefde, Vicky

So basically.... I stopped feeling ....

De eerste 45 jaar van mijn leven heb ik geleerd niet te voelen. Echt.
Getraumatiseerd als kind.
En dan besluiten: het leven is gewoon makkelijk als je niet voelt.
Ik bouwde een leven op vanuit wat verwacht werd van mij. Vanuit wat de maatschappij voorschreef wat je moest doen.
Maar mijn leven was niet van mij. Ik werd geleefd.

Totdat de dag kwam dat ik overspoeld werd. De dag dat ik mijn anticonceptie stopte en ik daarom in 1 dag postmenopauzaal werd.

Ik wist het niet, ik dacht dat mijn cyclus nog wel opnieuw zou opstarten na de stop van de anticonceptie. Dat dat niet gebeurde besefte ik pas na 2 a 3 maanden, omdat mijn regels nog steeds niet waren teruggekeerd. Ondertussen waren mijn lijf, mijn emoties en mijn leven uit elkaar aan het vallen. Het was een ware dark night of the soul waarvan ik nooit heb beseft hoe donker die kon zijn. Alleen zwemmend in de donkere nacht, leerde ik me vasthouden aan elk stukje wrakhout dat voorbij dobberde. Ik verkocht vastgoed zodat ik mijn drukke praktijk effe op een l***r pitje kon zetten, en ik verdiepte me in de menopauze. Ik volgde elk advies op en volgde emotioneel lichaamswerk. En elk stukje wrakhout was een hulp op mijn weg naar weer land aan mijn voeten. Maar elk stukje verloor ik ook weer als er een nieuwe uitdaging op mijn pad kwam. De dood van een familielid, het verliezen van een liefde, en de dood van mijn twee hondjes. Om nog maar te zwijgen van de talloze slapeloze nachten en de paniekaanvallen omwille van alle veranderingen in mijn leven in een lichaam dat hormonaal in shock was.

Met hulp, zijnde coaching, financiële educatie en nemen van verantwoordelijkheid daarond, hormoonsubstitutie, fitness, aanpassing voeding enz.... kreeg ik mijn leven weer op rails.

En als je dit leest.... plaats dan geen verdrietige emoticon of eentje die medelijden heeft. Dit is geen proces om medelijden mee te hebben. Dit is een proces om een voorbeeld aan te nemen.
Het bewijs.... dat hoe donker de nacht ook is.... jij kan het. En ik kan je helpen. Want ik kon het. Ik deed het. Ik voel het. Ik voel jou.

www.hetrelaxhuisje.be

Met liefde, Vicky