Yousefbasharyar

من کجا،باران کجا و راه بی‌پایان کجا
آه این دل‌دل زدن تا منزل جانان کجا
هرچه کویت دورتر،دل تنگ‌تر،مشتاق‌تر
درطریق عشق‌بازان مشکل آسان کجا

بعضی کلمات هم نوشتنشان راحت است
هم خواندنشان اما داشتنش مرد میخواهد
مثل معرفت

زمستان است دیگر
دل زمین به برف گرم است
دل من به تو ...

دنیا به وسعت قفسی تنگ می شود
وقتی دلت برای کسی تنگ می شود

یلدای تان مبارک!

با قبول تمام این‌ واقعیت‌ها؛ مدت‌هاست که لبخند از لب‌های مان کوچیده، سردرگمی هم‌چون ابر سیاه بر روی خوشی‌ها سایه افکنده، ای بسا خانواده‌ها به نان شب محتاجند و حتا هوای آلوده اکسجن صاف را از ما دریغ می‌کند، باید از یلدای ۱۴۰۰ خورشیدی مستانه تجلیل کنیم. در کنار سفره‌های خالی و خانه‌های سرد با شوق و دلگرمی تمام بر روی تمام سختی‌های زندگی و بی‌انصافی‌های روزگار لب‌خند بزنیم. در بلندترین شب سال از عشق و دوستی سخن بگوییم. به قول رند شیراز «از صدای سخن عشق ندیدم خوش‌تر/ یادگار که در این گنبد دوار بماند» با زمزمۀ حافظ شیرین کلام به تمام کرختی‌ها و دلمردگی‌های پیش‌آمده نقطۀ پایان بگذاریم و در مورد روزهای خوش و خندان فردا و پس‌فردا فال بگیریم.

به هیچ رخدادی اجازه ندهیم تا مانع تجلیل از خوشی‌های زندگی مان شود. غم و خوشی دو روی یک ورق است. ما با وضعیت بد حاکم از پای نخواهیم افتاد. مشکلات اقتصادی سرانجام دست از گریبان ما بر می‌دارد ولی آنچه را نباید از یاد برد این‌که هویت ما را ارزش‌های ما شکل می‌دهد. نوروز و یلدا بی‌بدیل‌ترین ارزش‌های دیرپای ما هستند. در کنار وضعیت نابسامان جاری ای بسا گرگ‌ها، لباس میش به تن کرده‌اند و برای از بین بردن ارزش‌های یادشده بی‌وقفه تلاش می‌کنند. کم‌ترین سود تجلیل از یلدا دست‌رسی به خوشی و سرور است. در شرایط فعلی افغانستان هیچ متاعی قیمت‌تر از خنده و خوشی نیست. در حقیقت ما خوشی گم‌کردگانیم. پس این شب را غنیمت دانسته فارغ از تمام کژی‌ها و کوری‌های زندگی جانانه تجلیلش کنیم. از مهر و دوستی سخن بگوییم و با توسل به غزلیات حافظ و دیگر شاه‌کارهای ادبی قلب و روح مان را در گهواره‌ی خیال خوابانده برای یک شب هم که شده کوله‌بار غم و ناخوشی‌ها را از شانه‌های مان دوراندازیم. پیشاپیش یلدای تان مبارک!