Donya Madani

کنار این خانم قشنگه😘

اتفاقی…
تو اتاق نیک…

از نگاه تو 😘

کپنهاگ عزیزم و خوشمزه‌ی من.
تیوولی نازنینم❤️
🫶🏻

کسی چه می‌دونه…
مثل اون چمدون…

اودنسه، دیدار خاله و خانواده بعد از ۱۵ سال!
آدم انگار روزایی که عزیزاشو نمی‌بینه نمی‌شماره، خب حضورشون رو همیشه کنارش احساس می‌کنه. ولی تازه وقتی می‌بینیشون، می‌فهمی چقدر روزای زیادی کنارشون نبودی؛ چه لحظه‌های خوشحالیشون، چه لحظه‌های غمشون و چه لحظه‌های سخت تو.
جغرافیای ما به همه‌مون یه زندگی کنار هم، توی آرامش، بدهکاره. خیلی چیزها به هر کدوممون داده، اما چیزهای باارزش‌تری رو ازمون گرفته.
روزی که داشتم حساب می‌کردم آخرین بار که خاله‌مو دیدم کی بوده و رسیدم به پونزده سال، باورم نمی‌شد. عددش این‌قدر غمگین بود که دلم نمی‌خواست باورش کنم.
این بار وقتی داشتم ازشون خداحافظی می‌کردم، فقط به خودم گفتم: نذار دفعه‌ی بعد دوباره سال‌ها رو بشماری، بذار حداقل در حد ماه باشه. ولی خب، هیچ‌وقت نمی‌دونیم زندگی چی برامون چیده.
اودنسه برای من یه یادآوری بود که هنوز کسایی هستن که با تمام قلبشون دوستم داره و عاشقانه بغلم می‌کنن.
خیلی دوستتون دارم، خانواده‌ی عزیزم🫂❤️

.
آرزو برآورده می‌شود.

نگو که دیر است.
با پای خسته بدو، با چشم‌های گریان بخند.
هیچ‌کس زندگی را به تو پس نخواهد داد.

نگذار هیچ‌کس دستش به تو برسد؛
هیچ‌کس برای تو و به جای تو زندگی نخواهد کرد.
فقط تویی که می‌دانی چقدر زیسته‌ای.

این سی‌و‌اندی سالِ شناسنامه شوخی‌ست؛
تو هزاران سال زیسته‌ای،
چرا که چشیده‌ای، قهقهه زده‌ای، خون گریسته‌ای، زمین خورده‌ای
و فهمیده‌ای که درمان، راه است.

و همین راه است که چاره است.

دور شو؛
که ترس، در از دست دادن است.
و من چه خوب یاد گرفته‌ام دور شوم، گم شوم، بروم؛
بروم جایی که هیچ‌چیزش شبیه من نیست،
اما امانِ من است..
دنیا.