Yoga Mama ,the healing path

Κάποιες φορές όλα γύρω μας αλλάζουν,
απλά και μόνο για να επιστρέψουμε σε εμάς.
😉🫶

Muladhara Chakra — η ρίζα μας.
Η αρχή του φετινού μας ταξιδιού προς τα μέσα.

Καθε βδομάδα στο VEDIC HOME

How it started Vs How it’s going…
Life’s contrast 😉

🌴☀️🌞⛱️

Κατακαλόκαιρο…
Μετά από μια ολόκληρη μέρα στην παραλία, κι ένα ολόκληρο απόγευμα στην παιδική χαρά και στο γήπεδο, γεμάτο παιχνίδι, αποφάσισα να κλείσουμε τη μέρα με λίγη ηρεμία δίπλα στη θάλασσα.

Πήρα λοιπόν τον εξάχρονο γιο μου και πήγαμε να συναντήσουμε τους φίλους μας σε ένα πολύ όμορφο παραθαλάσσιο μαγαζί.
Εκεί υπήρχε μια κούνια κρεμασμένη ανάμεσα σε δύο πολύ ψηλούς φοίνικες.
Ο μικρός μού ζήτησε να τον κάνω λίγη κούνια.

Λίγο αργότερα, μια εργαζόμενη μού είπε:
«Η κούνια αυτή δεν είναι για να την κουνάμε. Δεν είναι παιδική χαρά».
Σταμάτησα αμέσως.
Μου έμεινε, όμως, ένας μεγάλος προβληματισμός.
Ίσως η κούνια να ήταν διακοσμητική. Ίσως να μην ήταν ασφαλής για χρήση. Και πολύ καλά έκανε και μας το είπε…Δεν είναι αυτό το θέμα…

Αυτό που με απασχολεί είναι κάτι βαθύτερο.

Μήπως έχουμε αρχίσει να θεωρούμε φυσιολογικό ότι τα παιδιά πρέπει να είναι σχεδόν... αόρατα; Να μη γελούν δυνατά, να μη τρέχουν, να μη ζητούν να παίξουν, να μη θυμίζουν ότι είναι παιδιά.🧐
Και μαζί με αυτά, μήπως ζητάμε και από τους γονείς να βρίσκονται διαρκώς σε θέση απολογίας; Σαν ο «καλός» γονιός να είναι εκείνος του οποίου το παιδί δεν ακούγεται, δεν φαίνεται και δεν διεκδικεί χώρο.

Αναρωτιέμαι, λοιπόν...
είμαστε πραγματικά μια κοινωνία που χωράει τα παιδιά και στηρίζει τους γονείς ή, συνεχίζουμε να θεωρούμε ιδανικό το παιδί και μεταγενέστερα ο ενήλικας είναι αυτός που δεν κάνει ποτέ θόρυβο. 🤫🤐….

(Η ερώτηση είναι ρητορική).

Λίγο πριν γυρίσει η σελίδα...

Αυτή η φωτογραφία τραβήχτηκε τη στιγμή που ένας ξαφνικός αέρας σήκωσε τη σελίδα του βιβλίου μου.

Για μια στιγμή πίστεψα ότι θα τη χάσω. Ότι ο αέρας θα παρέσυρε και τις υπόλοιπες σελίδες και δε θα μπορούσα να ξαναβρώ τη σελίδα μου.
Κι όμως... η σελίδα έμεινε εκεί…

Και τότε θυμήθηκα το Sandhi.
Στη γιογκική παράδοση, έτσι ονομάζεται η ιερή παύση. Ο χώρος ανάμεσα στο πριν και το μετά. Ανάμεσα στη νύχτα και την αυγή. Ανάμεσα στην εισπνοή και την εκπνοή.
Εκεί όπου δεν είμαστε πια αυτοί που ήμασταν και δεν έχουμε ακόμη συναντήσει αυτό που προοριζόμαστε να γίνουμε.
Αυτές οι στιγμές μας θυμίζουν ότι όλα θα γίνουν στην ώρα τους.

Και αν μπορέσουμε να μείνουμε για λίγο στην παύση, ίσως ακούσουμε τη ζωή να μας ψιθυρίζει το επόμενο βήμα.

Summer in the city 🍉🕶️☀️⛱️

Life lately 🌼🌺☀️🤸🏼‍♀️🏖️🎈🧹💖

Happy Mother’s Day 🌼🩷🥰

You can be both 🔥

You don’t have to choose—you can be both. The calm, nurturing softness of Parvati and the fierce, unapologetic power of Kali can exist within you at the same time. You can love deeply and still set boundaries. Be gentle and still be strong. Your duality is your power.

Embrace every version of yourself—the soft and the wild, the healer and the warrior. 💫

Ανάσταση.🪻
Η πιο όμορφη ιδέα… και η πιο βολική ψευδαίσθηση.

Από την αρχαία Αίγυπτο μέχρι τους Αζτέκους,
από μύθους μέχρι θρησκείες —
η ιδέα της επιστροφής ήταν πάντα εκεί.

Από τον Χριστό μέχρι τον Jon Snow η ιστορία επαναλαμβάνεται.

Στον Βουδισμό και τον Ινδουισμό, αυτή η ιδέα εκφράζεται μέσα από τη μετενσάρκωση — το ταξίδι της ψυχής μέσα στη Σαμσάρα, μέχρι την απελευθέρωσή της.

☝️Σε κάθε της μορφή, όμως, η “ανάσταση” κουβαλάει κάτι κοινό:
την υπόσχεση μιας δεύτερης ευκαιρίας.
Και μαζί της, τη δυνατότητα της μεταμόρφωσης.🦋

Εδώ όμως υπάρχει ένα πρόβλημα.
Η πραγματική μεταμόρφωση δεν έρχεται μετά τον θάνατο.
Έρχεται πριν!
Και κοστίζει…

Κοστίζει να αφήσεις συνήθειες.
Να σπάσεις μοτίβα.
Να αποχωριστείς τον άνθρωπο που έχεις συνηθίσει να είσαι.

Και γι’ αυτό δεν το κάνουμε.
Μένουμε σε μια ενδιάμεση κατάσταση:ούτε ζωντανοί, ούτε νεκροί.Απλώς… βολεμένοι.
Περιμένοντας μια “ανάσταση” να μας σώσει.

Αλλά αν δεν αλλάξουμε τώρα;
Δεν θα αλλάξουμε ούτε τότε.
Θα πάρουμε τα ίδια μαζί! Ξανά.

Η ζωή μας δίνει ευκαιρίες κάθε μέρα.
Αλλά δεν μοιάζουν με θαύμα.
Μοιάζουν με δύσκολες αποφάσεις.

Αν κοιτάξουμε γύρω μας τη φύση θα δούμε πως κάθε άνοιξη έρχεται μετά το χειμώνα όπου όλα έχουν πεθάνει.

Θα αφήσουμε κάτι να πεθάνει σήμερα;
Ή θα συνεχίσουμε να περιμένουμε ένα θαύμα
που ίσως δεν έρθει ποτέ;

Ίσως, τελικά, η Ανάσταση να μην είναι κάτι που περιμένουμε.

Ίσως είναι κάτι που επιλέγουμε — κάθε φορά που αφήνουμε ένα κομμάτι του εαυτού μας να πεθάνει, για να γεννηθεί κάτι πιο αληθινό.