Mr&Mrs Green Events

"Είν’ η αγάπη μου σαν ένα πορφυρένιο ρόδο
Που μόλις ξεπετάχτηκε τον πρώτο μήνα του καλοκαιριού:
Είν’ η αγάπη μου σαν τη μελωδία
Που παίζεται γλυκά σ’ ένα ρυθμό αρμονικού συντονισμού."

"Ένα κόκκινο κόκκινο Ρόδο", Ρόμπερτ Μπερνς

"Για νάρθουν

Ένα κερί αρκεί. Το φως του το αμυδρό

αρμόζει πιο καλά, θάναι πιο συμπαθές

σαν έρθουν της Aγάπης, σαν έρθουν η Σκιές.

Ένα κερί αρκεί. Η κάμαρη απόψι

να μη έχει φως πολύ. Μέσα στην ρέμβην όλως

και την υποβολή, και με το λίγο φως —

μέσα στην ρέμβην έτσι θα οραματισθώ

για νάρθουν της Aγάπης, για νάρθουν η Σκιές."

"Επέστρεφε", Κωσταντίνος Καβάφης

"οι φωταψίες του έρωτα
σαν άνεμος ωτακουστής σε σύννεφο διαβατικό
λες και το κρύσταλλο των τραγικών ματιών σου
τα μακρυά μαλλιά σου μέχρι τα κύματα της ακρογιαλιάς
τα δέσαν άστρα σε βράχια αρμονικά
οπτασίες στην προσευχή που δέονται τα φύκια
στο γαλάζιο κοντύλι τ’ ουρανού
μέχρι κει κάτω στων ζωντανών χειλιών σου το χάδι
πετούν τα πουλιά σε τραγούδια υακίνθων
τα άμφια της οροσειράς νυχτώνουν υποσχέσεις
υποσχέσεις ζωής και χαράς και ζωής και χαράς"

"Το έβδομο τραγούδι της αγάπης", Νίκος Εγγονόπουλος

"Ξάφνου ντύθηκαν τα νέφη με χρυσάφι και κοράλλι

Και ο ήλιος το ξανθό του,το περήφανο κεφάλι, Ξεπροβάλλει πριν να δύσει της γης τ'άστρο να θαυμάσει, Που με μια γλυκιά τ'αχτίδα ξαναστόλισε την πλάση.

Τριαντάφυλλα βλαστήσαν στου ουρανού τ' άπειρα πλάτεια.

Κ΄ύψωσεν ο λογισμός μου ολοφώτεινα παλάτια, Με τις ίνες της καρδιάς μου με τους πόθους μου χτισμένα."

"Μια δύσης ηλίου", Μαρίκα Φιλιππίδου

Νίκος & Αιμιλία🤍

"Της τραγουδάω συχνά. Τραγούδια αυτοσχέδια

κι άλλα που τα θυμήθηκα ποιος ξέρει πώς,

κι άλλα που δεν το γνώριζα κι ο ίδιος πως τα ξέρω.

Μαζί της γίνομ’ εύστροφος, επινοητικός,

μαζί της γίνομαι Ορφέας, Αρίωνας, Μελωδός,

ερωτωδός μαζί βαθύλαλος και βάρδος.

Της τραγουδάω συχνά κι αυτή

με τις κραυγούλες της

με σιγοντάρει."

Κώστας Κουτσουρέλης, "Η κόρη μου"

"Ευλογημένο να ’ναι, ελιά, το χώμα που σε τρέφει,
κι ευλογημένο το νερό που πίνεις απ’ τα νέφη,
κι ευλογημένος τρεις φορές αυτός που σ’ έχει στείλει
για το λυχνάρι του φτωχού, για τ’ άγιου το καντήλι.
Δεν είσαι συ περήφανη σαν τ’ άλλα καρποφόρα,
που βιαστικά, ανυπόμονα, δεν βλέπουνε την ώρα
πότε με τ’ ανθολούλουδα τους κλώνους να σκεπάσουν
και με μια πρόσκαιρη ομορφιά τα μάτια να ξιπάσουν.
Εσύ ’σαι πάντα ταπεινή· πάντα δουλεύτρα, σκύβεις,
μ’ όλα τα πλούτη που κρατείς, μ’ όλο το βιο που κρύβεις.
Γι’ αυτό απ’ τα πρώτα νιάτα σου, που τα φιλούν οι ανέμοι,
ως τα βαθιά γεράματα, που το κορμί σου τρέμει,
και γέρνει κάθε σου κλαδί και κάθε παρακλάδι,
μέσα στον κούφιο σου κορμό δεν σου ’λειψε το λάδι."

Ιωάννης Πολέμης, "Η ελιά "

"Σ’ αγαπώ μη γνωρίζοντας πώς, από πού και πότε,
σ’ αγαπώ στα ίσια δίχως πρόβλημα ή περηφάνια:
σ’ αγαπώ έτσι γιατί δεν ξέρω μ’ άλλον τρόπο,
παρά μ’ ετούτον όπου δεν είμαι μήτε είσαι,
που το χέρι σου πάνω μου το νιώθω σαν δικό μου,
που όταν κοιμάμαι κλείνουν και τα δικά σου μάτια."

Pablo Neruda, "Soneto XVII"

"Πώς σ’ αγαπώ; Άσε με να μετρήσω τρόπους.
Σε αγαπώ στο βάθος και στο πλάτος και στο ύψος
Που η ψυχή μου μπορεί να κατακτήσει, όταν νιώθει αμήχανη
Για τους σκοπούς της ύπαρξης και της γοητείας της ιδεατής.
Σε αγαπώ στο επίπεδο της καθημερινής
Της πλέον ήρεμης ανάγκης, στο φως του ήλιου και του κεριού."

Ελίζαμπεθ Μπάρετ Μπράουνινγκ, "XLII"

"Του μέλλοντος η μέρες στέκοντ’ εμπροστά μας
σα μια σειρά κεράκια αναμένα —
χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια."

"Τα κεριά", Κωσταντίνος Καβάφης