Pooja Yadav Vlogs

एक नवीन जन्म... एक नवा हट्ट... आई

एक बँकेचा आवाज, "मुलींनो, तुम्ही मला या पैशांनी भरणार का?" मी एका ७१ वर्षांच्या आईला असं विचारताना पाहिलं...
मी तिची पावती भरायला सुरुवात करताच, त्या थकलेल्या आईच्या चेहऱ्यावर एक गोड, निरागस स्मित पाहिलं आणि मला खूप आनंद झाला. पण थोडी उत्सुकताही होती, हे काय आहे? तिला थांबवता आलं नाही, म्हणून मी सहजच त्या आईला विचारलं, "या गोड हास्यामागे काय कारण आहे?"
उत्तर ऐकल्यावर आणि पासबुक पाहिल्यावर माझ्या हातातून पेन सरळ होत नव्हतं... माझ्या डोळ्यात पाणी आलं... आई या नावाने सोसण्याची किती विलक्षण ताकद असते, तिचं तेजस्वी उदाहरण माझ्या डोळ्यासमोर उभं राहिलं...
या आईचं नाव आशाताई आहे... अनेक वर्षांपूर्वी, त्यांच्या एकुलत्या एक मुलीचं लग्न मोठ्या आनंदाने पार पडलं होतं... काही वर्षांनी आशाताईंचा आधार असलेला त्यांचा जावई निधन पावला आणि आशाताईंची आर्थिक आणि शारीरिक स्थिती ढासळली. आशाताईंना मरणापर्यंत भांडी घासावी लागली... एकट्याच सावरत असताना, दुर्दैवाने त्यांना आणखी एक धक्का बसला, तो म्हणजे त्यांच्या एकुलत्या एक लाडक्या मुलीचा... जावई गेल्याचं ऐकून त्यांच्या मुलीनेही अचानक या जगाचा निरोप घेतला... पण हा आणखी एक धक्का होता. आशाताईंना काहीतरी पचनी पडलं होतं त्या धक्क्यामुळे त्यांच्या मुलीच्या मेंदूला रक्तपुरवठा ९०% हून कमी झाला होता आणि त्यांची मुलगी आता बोलताना आणि विचार करताना धडपडत होती. तिचं शरीर लहान मुलासारखं तडफडत होतं...
एकाकी आईच्या उतारवयात स्वतःची काळजी घेणारी मुलगी जेव्हा दुर्दैवाने लहान बाळ होऊन आईसमोर येते, तेव्हा त्या आईच्या काळजाला काय वाटलं असेल, हे फक्त तीच आई जाणते...
खरं तर, या आईच्या डोळ्यासमोर भयाण अंधार पसरला होता, पण त्याचवेळी आपल्या काळजाच्या तुकड्याची महत्त्वाची जबाबदारीही स्पष्ट दिसत होती...
या सुन्न झालेल्या आईच्या काही क्षणांत एक दैवी विचार आला की, "आज आपल्या मुलीने जन्म घेतला आहे आणि आजपासून आपल्याला तिचे माता-पिता होण्याची भावना झाली आहे आणि अशा परिस्थितीत मुलांनी, असहाय्य आणि निराधार मुलीने कसे असहाय्य असावं? चला आता तिला पूर्णपणे ठीक करण्याचा प्रयत्न करूया, याच हट्टाने या आईचा प्रवास सुरू झाला आहे.
"आता जगण्याची एक नवीन आशा मिळाली आहे," असं या आईने पुढे सांगितलं... या आईला माझं नमन.
आणि त्या क्षणापासून, दोन महिन्यांत एकदाही न चुकता, २०००/- रुपये कमावणारी ती आई, मुलीच्या नावावर ५०/- रुपये बँकेत जमा करते... "माझी मुलगी उद्या बरी होईल आणि हे पैसे तिच्या कामी येतील," अशी तिची प्रचंड इच्छाशक्ती आहे...
म्हणूनच, जेव्हा कोणी तिच्या मुलीची पावती भरतं, तेव्हा तिला खूप आनंद होतो... आणि २ वर्षांत एका मुलीच्या खात्यात फक्त १७०० रुपये जमा झाले असले तरी, आपल्यासाठी ते काही नसेल, पण या आईसाठी तिने महिन्याचे वेतन वसूल केल्यासारखं होतं आणि हे खूप काही शिकवून गेलं... इतका आनंद, इतकं समाधान... ना भूक, ना इच्छा, ना जीवनाबद्दल तक्रार...
या आईच्या चेहऱ्यावरचा हा अद्भुत आनंद आणि समाधान त्या लोकांचे आभार मानण्यासाठी आहे, ज्यांनी मला आणि माझ्यासारख्या अनेकांना भरभरून दिलं...
शालेय पुस्तकांच्या परीक्षेत निरक्षर असली तरी, जीवनाच्या खऱ्या परीक्षेत ही आई नक्कीच उत्तीर्ण होईल... मुलीला त्रास न देता, दृढ निश्चय आणि समाधानाने जगण्याचा प्रयत्न करत आहे ही आई...
पडता-पडता आईने जगणं खूप काही नवं शिकवलं...
पत्रकार - अस्मिता पुराणिक