My Diary

วันนี้มะลิอารมณ์ดีมั้ง นั่งวาดรูปขึ้นมา 3 รูปติดกันเลย

รูปแรกเป็นรูปตาเดวิด
รูปที่สองเป็นรูปตัวเอง
ส่วนรูปที่สามเป็นรูปยาย

พอวาดเสร็จก็ส่งไปให้ตาเดวิดดู

สักพักตาเดวิดก็ตอบกลับมาเป็นอิโมจิ

รูปตัวเองโดนส่งอิโมจิหน้าโกรธ 😠

รูปมะลิโดนส่งหัวใจ ❤️

ส่วนรูปยาย…

โดนส่งอิโมจิหัวเราะ 😂

ฉันกับมะลิหัวเราะกันใหญ่ เพราะจริง ๆ ก็เดาได้อยู่แล้วว่าผลจะออกมาแบบนี้ 555

แต่เอาจริงนะ พอมองรูปตัวเองแล้วก็ขำเหมือนกัน เพราะช่วงหลัง ๆ หน้าฉันก็ประมาณนั้นแหละ ไม่รู้จะเถียงยังไง 😂

ช่วงนี้สังเกตว่ามะลิชอบวาดรูปมากเลยนะ วาดแทบทุกวัน

ก็เลยแอบคิดอยู่เหมือนกันว่าจะส่งเขาเรียนวาดรูปดีไหม

แต่ฉันไม่ค่อยชอบรีบตัดสินใจแทนเด็ก

เลยลองถามเขาก่อนว่าอยากเรียนไหม

คำตอบที่ได้ก็คือ

“ยังไงก็ได้”

ซึ่งเป็นคำตอบมาตรฐานของเด็กวัยนี้เลย 😂

ฉันก็เลยคิดว่ารอดูอีกหน่อยดีกว่า ถ้าเขาพูดถึงบ่อย ๆ หรือยังสนใจอยู่ ค่อยถามใหม่ว่าอยากเรียนจริงไหม

อย่างภาษาอังกฤษนี่เคยส่งไปเรียนแล้วนะ

ปรากฏว่าไม่ชอบ

สุดท้ายก็ต้องหาที่ใหม่กันอีก

บางทีหน้าที่ของยายอาจไม่ใช่การหาคำตอบให้หลาน

แต่อาจเป็นการนั่งดูไปเรื่อย ๆ ว่าสุดท้ายแล้วหลานจะค้นเจออะไรที่ตัวเองชอบจริง ๆ มากกว่า

Sometimes the best thing we can do is just watch them grow.

子どもの「好き」は、ゆっくり見守るのが一番かもしれません。

วันก่อนมะลินั่งเล่นอยู่ดี ๆ แล้วสายตาก็ไปหยุดที่ “นิ้วนางข้างซ้าย” ของยาย

ที่มีแหวนอยู่ 💍

นางมองอยู่พักหนึ่ง แล้วก็ถามขึ้นมาว่า

“อันนี้คืออะไรเหรอคะ”

ฉันก็ตอบไปตามปกติ

“แหวนแต่งงานค่ะ”

คิดว่าจบแล้วใช่ไหม

ไม่ค่ะ 😅

นางเงยหน้ามามองแล้วถามต่อว่า

“ถอดออกได้ไหมคะ”

ฉันก็เลยถามกลับ

“ทำไมล่ะ”

คำตอบคือ…

“เพราะยายต้องแต่งงานกับหนู” 😳😂

…

ฉันนิ่งไปแป๊บนึง

ไม่รู้จะขำก่อน หรือเขินก่อนดี

เลยอธิบายต่อไปว่า

ถ้ายายถอดแหวนออก

ก็เหมือนเลิกกับคุณตานะ

นางฟัง…

แล้วเงียบไปนิดนึง

ฉันนึกในใจว่า

โอเค เข้าใจแล้วล่ะ

แต่ไม่ค่ะ 😂

นางเงยหน้าขึ้นมาแล้วถามอีกว่า

“งั้น…เอาออกได้ไหม”

ฉันเลยถามอีกรอบ

“ทำไมล่ะ”

คำตอบสุดท้ายคือ…

“เพราะหนูต้องแต่งงานกับยายไง” 🤍

โอเคค่ะ

ตอนนี้สถานการณ์คือ

ฉันมีคนมาขอแต่งงานเพิ่มอีก 1 คน

โดยที่ยังไม่ได้เลิกกับคนเก่าเลย 😂

เอ็นดูไม่ไหวจริง ๆ

บางทีความรักของเด็ก ๆ มันก็ตรงไปตรงมาแบบนี้แหละเนอะ

ไม่ต้องคิดเยอะ

ไม่ต้องมีเหตุผลซับซ้อน

ไม่ต้องคำนวณว่าคุ้มหรือไม่คุ้ม

ไม่ต้องดูว่าคนอื่นจะคิดยังไง

แค่รู้สึกว่าอยากอยู่ด้วยกัน

ก็พูดออกมาตรง ๆ เลย 🤍

และฉันว่าบางที…

ผู้ใหญ่อย่างพวกเราอาจจะลืมความรู้สึกแบบนั้นไปแล้วก็ได้

Love, in a child’s world, is simple and fearless.

子どもの愛って、シンプルでまっすぐだよね。

พูดไปแล้ว…

ฉันไม่น่าตัดสินใจดูซีรีส์เกาหลีเลย 😂

ก่อนหน้านี้ชีวิตกำลังดีนะ

มีไอเดียเต็มหัว

คิดเรื่องโน้น

คิดเรื่องนี้

คิดว่าจะทำอะไรต่อ

สมองกำลังแล่นเลย

แต่พอเปิดซีรีส์เกาหลีเรื่องหนึ่งเท่านั้นแหละ…

ทุกอย่างหายไปหมด 🤣

ตอนนี้ในหัวไม่มีอะไรแล้ว

ไม่มีงาน

ไม่มีแผน

ไม่มีความคิดสร้างสรรค์

มีแต่

“ตอนต่อไปจะเกิดอะไรขึ้น”

“ฆาตกรเป็นใคร”

“คนนี้ดีหรือร้าย”

“เมื่อไหร่พระเอกจะรู้ความจริง”

โอ๊ยยยย 🤣

ยิ่งฉันดันชอบพวกแนวสืบสวน ฆาตกรรม ลึกลับ หักมุมอีกนะ

ชีวิตพังเลยค่ะ

เพราะซีรีส์เกาหลีมีอยู่สองแบบ

แบบตลกจนหัวเราะลั่นบ้าน

กับแบบดราม่าจนอยากโทรไปช่วยตัวละคร 🤣

แล้วเรื่องที่ฉันดูอยู่ตอนนี้…

ดันเป็นแบบดราม่าหนักด้วย

เครียดตามไปอีก

เวลานั่งกินข้าวนี่ไม่ใช่การกินข้าวแล้วนะ

มันคือการปฏิบัติภารกิจ

เพราะต้องฟังภาษาเกาหลี

ซึ่งฟังไม่ออก

ก็เลยต้องอ่านซับภาษาญี่ปุ่น

แล้วสมองก็ต้องแปลญี่ปุ่นให้เข้าใจอีกที

สรุปคือ

ข้าวเข้าปาก

ตาอ่านซับ

สมองแปลภาษา

หัวใจลุ้นเนื้อเรื่อง

ทำงานพร้อมกัน 4 อย่าง 🤣

บางคำยังไม่ทันเคี้ยวเลย

ตัวละครร้องไห้แล้ว

ฉันก็ต้องหยุดเคี้ยวก่อน

เดี๋ยวพลาด

จากปกติกินข้าว 5 นาทีเสร็จ

ตอนนี้ใช้เวลาเกือบชั่วโมง

เพราะมัวแต่ตามคดี 🤣

ที่หนักกว่านั้นคือ

ปวดฉี่ก็ยังไม่ลุก

ปวดหลังก็ยังไม่ลุก

ปวดไหล่ก็ยังไม่ลุก

คือเหมือนร่างกายส่งสัญญาณเตือนมาแล้ว

แต่สมองตอบกลับไปว่า

“รอก่อน…ขอดูอีกตอน” 😂

สรุปแล้ว

นี่คือหนึ่งในการตัดสินใจที่ผิดพลาดที่สุดของฉันในช่วงนี้

เพราะตอนแรกคิดว่าจะเปิดดูแค่ตอนเดียว

ตอนนี้ชีวิตทั้งชีวิตถูกจับเป็นตัวประกันโดยซีรีส์เกาหลีไปแล้ว 🤣

Just one episode… that was a lie. 😂

あと1話だけのつもりだったのに、もう戻れません。🤣

ช่วงนี้ของใช้ในบ้านเริ่มหมดแล้วโดยเฉพาะพวกผงซักฟอก น้ำยาปรับผ้านุ่ม น้ำยาต่าง ๆ

ตอนแรกก็กะว่าจะออกไปซื้อที่ร้านเหมือนเดิมนั่นแหละ

แต่พอมานั่งคิดดูแล้ว…

ไม่ไหว 😅

เพราะซื้อเสร็จต้องหอบกลับบ้านอีก

ช่วงนี้หลังของฉันไม่ค่อยร่วมมือกับเจ้าของร่างเท่าไหร่ หลังจากกลับไปเมืองไทยเมื่อไม่กี่อาทิตย์ก่อน ฉันดันแบกของกลับญี่ปุ่นมาประมาณ 46 กิโล

ใช่…

46 กิโล 😆

ตอนแบกก็รู้สึกว่าตัวเองแข็งแรงเหมือนนักกีฬายกน้ำหนัก

แต่หลังกลับคิดไม่เหมือนกัน

ตอนนี้เลยต้องถนอมหลังไว้ก่อน เพราะอีกไม่นานก็ต้องเดินทางอีกแล้ว

สุดท้ายก็เลยจบที่ Amazon เหมือนเดิม

ข้อดีคือสั่งวันนี้ บางทีพรุ่งนี้มาถึงเลย

นี่แหละที่ฉันชอบ

หลายคนบอกให้ไปซื้อผ่าน Rakuten จะได้สะสมแต้ม

ซึ่งก็จริงนะ

แต่บางทีของกว่าจะมาถึงก็เป็นอาทิตย์

ส่วนฉันเป็น Amazon Prime อยู่แล้ว

ชีวิตเลยติดนิสัยแบบ

“สั่งวันนี้ เอาพรุ่งนี้”

จนเคยตัวไปแล้ว

ทุกครั้งที่ของมาถึงก็จะเป็นกองกล่องแบบในรูปนี่แหละ

แปลกนะ

ทั้งที่รู้ว่าข้างในเป็นผงซักฟอกกับน้ำยาปรับผ้านุ่ม

แต่ตอนเปิดกล่องก็ยังรู้สึกเหมือนกำลังลุ้นของขวัญอยู่ดี

เมื่อก่อนให้พนักงานมากดกริ่งหน้าบ้าน

เดี๋ยวนี้กดในแอปเลยว่า

“วางไว้หน้าประตูได้เลย”

เพราะบางวันฉันก็อยู่บ้านตัวเอง

บางวันก็ไปบ้านลูกสาว

บางวันก็วิ่งไปวิ่งมาระหว่างสองบ้าน

แต่ก็ต้องบอกว่าญี่ปุ่นนี่ดีจริง

ของวางหน้าบ้านก็ยังไม่เคยหายสักครั้ง

ส่วนปัญหาใหญ่ของการสั่งออนไลน์ไม่ใช่เรื่องเงินนะ

แต่เป็น…

กล่อง!

ของใช้ข้างในหมดเร็ว

แต่กล่องอยู่กับเราเป็นเดือน

เมื่อก่อนฉันนั่งตัดทีละกล่อง พับทีละชิ้น ยัดใส่ถุงขยะเผาไหม้ได้

ทำอยู่พักหนึ่งก็เริ่มรู้สึกว่า

ชีวิตคนเรามันมีค่าเกินกว่าจะนั่งตัดกล่อง Amazon ทุกวัน

ตอนนี้เลยใช้วิธีสะสมไว้

แล้วฝากลูกสาวเอาไปทิ้งแถวบ้านเขาทีเดียว

กว่าลูกจะมาแต่ละครั้ง

กล่องก็เพิ่มจำนวนขึ้นเหมือนมีการขยายพันธุ์เอง

พรุ่งนี้ฝนก็ตกอีก

แถมคืนนี้ฉันต้องไปนอนบ้านลูกสาว เพราะต้องไปดูหนูน้อยมะลิ

เลยกะว่าจะรีบซักผ้าก่อน

ตากในบ้านก็ยังดี

เพราะช่วงนี้แทบไม่มีเวลาจัดบ้านตัวเองเลย

วัน ๆ วิ่งระหว่างบ้านตัวเองกับบ้านลูกสาว

แล้วก็เริ่มเตรียมตัวสำหรับทริปถัดไปอีก

บางทีฉันก็แอบคิดนะ

ชีวิตหลังเกษียณที่เคยจินตนาการไว้

มันควรจะเป็นการนั่งจิบกาแฟสบาย ๆ ใช่ไหม

แต่ของจริงกลับกลายเป็น

วิ่งรับพัสดุ ซักผ้า เลี้ยงหลาน จัดกระเป๋า และเตรียมเดินทางรอบต่อไป

แต่เอาเถอะ…

ถึงจะเหนื่อย

ถึงจะยุ่ง

ถึงจะปวดหลัง

แต่พอได้ยินเสียงมะลิเรียก “ยาย”

ก็หายบ่นไปได้ครึ่งหนึ่งแล้ว ❤️

Life lately feels like a mix of deliveries, laundry, travel plans, and grandma duties.

最近の私は、
荷物と洗濯と旅行準備と孫のお世話で毎日大忙しです。😆

อยู่ดี ๆ ก็กลายเป็นคนติดอาหารอินเดีย

หลังจากกลับมาจากอินเดีย

ฉันดันไปติดใจเมนูหนึ่งเข้าให้

มันเป็นข้าวอะไรสักอย่างนี่แหละ

ฟีลคล้ายข้าวผัดบ้านเรา

แต่เผ็ดกว่า

หอมเครื่องเทศกว่า

แล้วก็มีกลิ่นแบบ…

“สวัสดี ฉันคือเครื่องเทศอินเดีย” 😂

ตอนอยู่ที่อินเดียก็กินนะ

แล้วก็คิดแค่ว่า

“อืม…อร่อยดี”

จบ

ไม่ได้คิดเลยว่ากลับมาญี่ปุ่นแล้วจะยังนึกถึงมันอยู่

แต่ปรากฏว่า…

นึกถึงค่ะ 🤣

จนเริ่มสงสัยว่าตัวเองเป็นอะไร

แค่ข้าวจานเดียวเองนะ

ไม่ใช่แฟนเก่า! 🤣

สุดท้ายเลยต้องพยายามนั่งนึกชื่อเมนู

แล้วก็ไปไล่หาร้านอินเดียแถวบ้าน

ด้วยความหวังลึก ๆ ว่า

“เผื่อจะมี…”

แล้วผลคือ…

มีค่ะ 🤣

แล้วที่พีคกว่านั้นคือ

ร้านนี้ดันเป็นร้านที่ฉันสั่ง Uber Eats ประจำอยู่แล้วด้วย

คือสั่งมาตั้งนาน

แต่ไม่เคยสั่งเมนูนี้เลย

พอกลับมาจากอินเดียถึงเพิ่งสังเกต

เอ้า…

ร้านนี้ขายนี่หว่า 🤣

ก็เลยลองสั่งดู

แล้วก็ช็อกนิดหน่อย

เพราะรสชาติมันเหมือนที่กินที่อินเดียเลย

แบบเหมือนจริง ๆ

จนแอบหันไปมองรอบบ้าน

ว่า Goa ส่งเชฟตามมาหรือเปล่า 😂

ปกติเราจะคิดใช่ไหม

ว่ากินที่ต้นตำรับยังไงก็ต้องอร่อยกว่า

แต่อันนี้คือแทบไม่ต่าง

อย่างน้อยสำหรับฉันนะ

ถือว่าสอบผ่านแบบไม่ต้องแก้ตัวเลย

ตอนนี้เลยกลายเป็นว่า

จากคนที่กินอาหารญี่ปุ่นวนอยู่ไม่กี่อย่าง

อยู่ดี ๆ ก็กลายเป็นคนเปิด Uber แล้วสั่งอาหารอินเดียแทนเฉยเลย 😆

ชีวิตนี่ก็แปลกดีนะ

อุตส่าห์บินไปไกลเป็นพันกิโล

สุดท้ายสิ่งที่ตามกลับมาด้วย

ไม่ใช่เสื้อผ้า

ไม่ใช่ของฝาก

ไม่ใช่แม่เหล็กติดตู้เย็น

แต่เป็นความอยากกินข้าวหนึ่งจาน 🤣

ตอนนี้ก็เลยเริ่มสงสัยเหมือนกัน

ว่าถ้ามีโอกาสได้กลับไปอินเดียอีก

แล้วไปคนละเมือง

รสชาติมันจะยังเป็นแนวนี้ไหม

หรือแต่ละเมืองจะมีสไตล์ของตัวเอง

พูดไปพูดมา

ก็เริ่มอยากกลับไปอีกแล้ว

ทั้งที่ยังไม่รู้เลยว่าจะได้ไปเมื่อไหร่

แต่มีคุย ๆ กันไว้แล้วว่า

อยากกลับไปอินเดียอีกสักรอบ

แค่รอบหน้า…

คงไม่ใช่ Goa แล้วล่ะ 😆

ปล. รอบนี้กลัวไม่เผ็ดเหมือนที่อินเดีย

ก็เลยบอกทางร้านไปว่า

“Very very spicy”

เอาให้เหมือนต้นตำรับไปเลย!

เป็นไงล่ะ…

สะใจไหม?

น้ำตาไหลสิคะ 🤣

ตอนนี้นั่งกินไป

เป่าปากไป

ซับน้ำตาไป

ดื่มน้ำไป

แล้วก็กินต่อ 🤣

โถ… ณัชชา 😂

Sometimes, one dish is enough to bring you back.

一つの味で、また行きたくなることってあるよね。

เสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมา มีคนถามกันใหญ่เลยว่า

“ไป Thai Fair ไหม”

ตอนแรกฉันก็ตอบแบบคนเข้าสังคมว่า

“โอเค ไปก็ได้ค่ะ ☺️”

แต่พอกลับมานั่งคิดเงียบ ๆ คนเดียว…

เอ๊ะ…

ฉันอยากไปจริงเหรอวะ 🤣

ไม่ได้ไม่อยากเจอเพื่อนนะ

แต่แค่คิดถึงขั้นตอนก่อนออกจากบ้านก็เหนื่อยแล้ว 555

ต้องอาบน้ำ
ต้องแต่งตัว
ต้องทำหน้า

(ซึ่งทำไปก็ไม่ได้สวยขึ้นขนาดนั้น 🤣)

แล้วช่วงนี้หัวฉันกำลังคึกมากด้วย

มีไอเดียเต็มหัวไปหมด

อันนั้นก็อยากทำ
อันนี้ก็อยากเขียน
นู่นก็อยากเริ่ม

เลยแอบกลัวว่าถ้าออกไปใช้พลังเยอะ ๆ

กลับมาจะหมดแรงจนไอเดียพากันย้ายออกจากสมองหมด

แต่สุดท้าย…

ฉันก็ไป

เหตุผลง่ายมาก

เพราะฉันไปถามคุณหลานมะลิว่า

“ออกไปเที่ยวกันไหม”

คำตอบมาเร็วมาก

“ไปค่ะ!”

โอเค จบค่ะ

บ้านนี้ไม่มีประชาธิปไตย

มีแต่คำสั่งจากคุณมะลิ 😌✨

แล้วคนที่มีลูก มีหลาน จะเข้าใจดีว่า

การพาเด็กออกจากบ้านไปงานแบบนี้

มันไม่ได้มีแค่ค่าเดินทางนะ

มันมีค่า…

“อันนี้อยากได้ 🥺”

“อันนั้นน่ารัก 🥺”

“ขออันนี้ได้ไหม 🥺”

แล้วฉันผู้เป็นยาย…

แพ้ค่ะ

แพ้ตั้งแต่ยังไม่เริ่มต่อรอง

คือเสียงอ้อนนี่เป็นอาวุธที่ร้ายแรงมาก

ไม่มีวัสดุกันกระสุนชนิดไหนเอาอยู่

แต่เอาจริงนะ

ถึงเงินจะหายไปบ้าง

ก็ถือว่าคุ้ม

อย่างน้อยมะลิก็ได้เจอคนไทย

ได้ยินภาษาไทย

ได้กินอาหารไทย

ได้สัมผัสวัฒนธรรมไทยบ้าง

เพราะถึงจะมีเลือดไทยอยู่แค่เสี้ยวหนึ่ง

แต่เสี้ยวนั้นก็ต้องรดน้ำพรวนดินกันหน่อย

ส่วนตัวฉันเอง

สิ่งที่ชอบที่สุดของงานกลับไม่ใช่อาหาร

ไม่ใช่การแสดง

แต่เป็นการได้เจอเพื่อนเก่า ๆ

และได้รู้จักเพื่อนใหม่

ยิ่งอายุมากขึ้น ยิ่งรู้สึกว่า

การได้นั่งคุย นั่งหัวเราะ

และบ่นเรื่องปวดเข่าด้วยกัน

นี่แหละคือความบันเทิงระดับพรีเมียม

สรุปแล้ว

Thai Fair ปีนี้ทำให้รู้ว่า

บางทีการออกจากบ้านก็ไม่ได้แย่อย่างที่คิด

ถึงจะเหนื่อย

ถึงจะเสียเงิน

แต่ก็ได้รอยยิ้มกลับมาเยอะเหมือนกัน

Taking kids out = educational trip + surprise expenses. 😂

おでかけは楽しい。でも、お金は消える🤣

สภาพหลังเลิกงานเมื่อคืนคือ energy มาเต็มมากค่ะ 555 🤣

คือทุกคนก็อยู่เมืองเดียวกันนี่แหละ
แต่ใช่ว่าจะได้นัดเจอกันง่ายๆ

เพราะต่างคนต่างมีชีวิต
ต่างคนต่างมีงาน
ต่างคนต่างมีชื่อของตัวเองในสายนี้

พูดง่ายๆ คือ
ถ้าไม่มีงานอะไรดึงพวกเรามารวมกันแบบนี้
โอกาสเจอกันครบทีมคือยากมาก

ยิ่งงานที่รวมล่ามหลายคนแบบนี้นะ…นานๆ ทีจะมี

เพราะฉะนั้นพอได้เจอ = จัดเต็มค่ะ 🤣

เริ่มตั้งแต่ 5 โมงครึ่งเย็น…
ลากยาวไปถึงตี 1

ย้ายร้าน 2 รอบ
และโดนเชิญออกทั้ง 2 ร้านค่ะ 🤣🤣🤣

ไม่ใช่เพราะมีเรื่องนะคะ
แต่เพราะ…

“ร้านปิดแล้วค่ะลูกค้า” 55555

คืออยู่กันจนถึงวินาทีสุดท้าย
แบบถ้าพนักงานปิดไฟไล่ได้ก็คงทำ 🤣

คนเมาก็เมาไปตามลำดับขั้น 🍷🍺

เริ่มจากเบียร์เบาๆ
แล้วไต่ระดับไปไวน์

ความเมากับระดับเสียงพูด
เพิ่มขึ้นแบบกราฟเส้นขาขึ้น 📈🤣

บางคนตอนแรกพูดเพราะมาก

ผ่านไป 2 แก้ว = เริ่มเสียงดัง

ผ่านไปอีกแก้ว = หัวเราะก่อนพูด

ผ่านไปอีกนิด = พูดพร้อมกันหมดทุกคน 🤣

ส่วนฉัน…ผู้ไม่ดื่ม 🥤

วนอยู่กับโค้กและน้ำชาอย่างมั่นคง 555

เป็นเหมือนผู้สังเกตการณ์ National Geographic
นั่งดูมนุษย์เปลี่ยนร่างจาก professional mode
ไปเป็น happy chaos mode 🤣

แต่บอกเลย…สนุกมากกกก

คือไม่จำเป็นต้องเมาก็สนุกได้
แค่นั่งฟัง นั่งขำไปกับพวกเขาก็เพลินแล้ว

บางทีความสุขของวัยนี้มันก็แค่นี้เองนะ 💛

ได้เจอคนที่คุยภาษาเดียวกัน
(ทั้งภาษางาน…และภาษาคนเมา 🤣)

ได้หัวเราะดังๆ แบบไม่ต้องดูเวลา

ถึงสุดท้ายจะโดนร้านเชิญออกก็ตาม 555

I came sober, but left emotionally drunk. 🤣

楽しい夜って、こういうことですね 😂

วันนี้ไปทำงานล่ามมา แล้วมีแต่คนถาม

“เธอไม่ทำงานแล้วเหรอ?” 😂

โอ๊ย ทำค่าาาา 555
แค่… นาน ๆ ที 🤣

เพราะบางช่วงต้องไปปฏิบัติหน้าที่สำคัญของชีวิตก่อน

การเป็นภรรยาที่ดีของสามี 😌✨

ก็สามีเป็นคนขี้เหงานี่คะ 555

ต้องการเมียสุดสวยไปอยู่ข้าง ๆ

ไปช่วยคุย
ไปช่วยกิน
ไปช่วยทะเลาะนิดหน่อย 🤣
แล้วก็ไปช่วยกันอ้วน 💕

ชีวิตคู่ quality time มากค่ะ 555

แต่ขอแจ้งว่า ฉันเปลี่ยนไปเยอะมากนะ 😂

เมื่อก่อนนี่รักสุขภาพมาก…
(อย่างน้อยก็ในความทรงจำตัวเอง 🤣)

สามีก็จะมีนิสัยน่ารัก ๆ แบบ

“อันนี้อร่อยนะ ลองสิ”
“อันนั้นก็ดีนะ กินมั้ย”
“เดี๋ยวซื้อให้”

ห้ามทุกอย่างค่ะ…

ยกเว้นห้ามกิน 🤣

อันนั้นเปิดเสรีเต็มระบบ 555

ผลลัพธ์ตอนนี้คือ

เมียแทบจะกลิ้งได้แล้ว 🤣

จากภรรยาสุดสวย กำลังจะอัปเกรดเป็น

ภรรยาทรงลูกชิ้น 🍡😂

แต่ก็ต้องยอมรับนะ
เป็นเมียที่โชคดีมากค่ะ 💛

เพราะมีคนคอยเลี้ยงดูดีเกินไป…

ดีจนกางเกงเริ่มประท้วงแล้ว 😂

⸻

Marriage is basically eating with your favorite person. 🤣

夫婦って、一緒に太るプロジェクトです😂