Azan moqadas

سلام علیکم بې وسه پښتو ويده شی.😀

موږ هېڅ نه یو لوی شوي. یوازې مو خپل ماشومتوب له لاسه ورکړی. کله چې کوچنيان وو ټولو به مو لمدې سترګې لیدلې؛ خو اوس یې هېڅوک نه ويني. داسې هم نه ده، چې نه ژاړو. کله چې واړه وو د ټولو په مخ کې له ژړا نه وېرېدو خو اوس په پټه او یواځيتوب کې اوښکي تویوو.
په هغه وخت کې مو کوچني څیزونه لویې هیلې وې؛ په اسانۍ مو ترلاسه کولې. خو اوس مو وړې هیلې دومره لویې دي، چې د ترلاسه کولو لپاره باید کلونه خوارۍ وکړو.
په وړکتوب کې مو زړه په آسانۍ نۀ ماتېدۀ؛ خو اوس له شاوخوا خلکو ډېر ژر زړه ماتي کېږو. په ماشومتوب کې مو خپلې وسوسې زر هېرولې، غوسې مو یو ساعت دوام کاوۀ؛ خو اوس مو وړې ستونزې په کينه بدلېږي.
له ټولو حیرانوونکې دا ده، چې غوښتل مو ځوانان/پېغلې شو؛ مګر اوس چې ځوانان/پېغلې یو غواړو ماشومتوب ته ور وګرځو ...