Nasir Walizada

سیلی به دو روی زندگانی زده ام
بر چهر نقاب شادمانی زده ام
این ظاهر شاداب فریبت ندهد
من پیرم و خود را بع جوانی زده ام

از پیله بیرون آمدن.
گاهی ،رهایی نیست
درباغ هم پروانه ای غمگین گرفتار است
این کشور آن کشور ندارد حس دلتنگی
دیوار با هر طرح نقشی،
باز دیوار است

مرا رازیست اندر دل به خون دیده پرورده
ولیکن با که گویم راز چون محرم نمی بینم
قناعت میکنم با درد چون درمان نمی یابم
تحمل می کنم با زخم چون مرهیم نمی بینم
دلبخته

افغانستان جهان
‌
به جای آنکه فرصتی داشته باشیم برای یادگرفتن و پیشرفت، باید افق دیدمان را به نمودار تورم بدوزیم تا مبادا از روزِ بعد عقب بمانیم!
به جای آنکه با خیال راحت، ایده هایمان را عملی کنیم و دست به کار شویم، باید از هر اتفاق نیفتاده و جنگ ناگزیر و انگشت روی ماشه ها و هزار مسئله‌ی کوچک و بزرگ که زندگی‌مان را به خودش گره می‌زند، در هراس باشیم!

به جای آنکه در امنیتِ آزادی به فکر پروازِ ذهن و روح باشیم، باید از در قفس ماندنِ جسم و تن در هراس باشیم!

به جای آنکه برای اهدافمان برنامه بریزیم و پیش پا افتاده ترین ها را تحقق بخشیم، باید برای سطحی ترین نیازهای اولیه‌مان در جنگ و جدال باشیم!
به جای سلامتِ جسم، از فرطِ خستگیِ روح، ناچاریم تا در دسترس ترین تسکین دهنده ها را زهرِ جان کنیم!

ما می دویم،
نه برای زندگی،
که برای زنده ماندن!
تلاش می کنیم...
نه برای آرزوها،
که برای نیازمندی ها!
اینجا واژه ها همان واژه ها هستند، اما با کمی جا به جایی:

آنجا "لذت" است اینجا "ذلت" است!
آنجا "تلاش" است، اینجا "معاش" است!
آنجا "نفس" است، اینجا "قفس"، است!
آنجا "زندگی" است، اینجا "زنده ای؟"
آنجا "تفکر" است، اینجا "تحجر"، است.
آنجا "دانش" است، اینجا "مالش" است!
آنجا "فکرِ بکر" است، اینجا "فکر و ذکر" است!
آنجا "کار" است، اینجا "شعار" است!
آنجا "اهداف" است، اینجا "آرزو" ...

از زبان سرمعلم مکتب🥀
دختر رئیس جمهور سردار داود خان
زرلشته داود صنف شش بود یک روز بی بی زرلشته
به مکتب صبح وقت ترآمده بود.
سرمعلم مکتب ازاو پرسید صنف چندهستی.
دخترگفت صنف "شش"
سرمعلم توتهءصافی را داده گفت: برو میزوچوکی هاراپاک کن.
دختر بعدازپاکردن میزها وچوکی ها توتهءصافی رابه سر معلم داد و گفت: محترم سرمعلم صاحب پاک کردم.
سرمعلم پرسید پدرشما کجا کارمیکند.
دخترگفت به ارگ.
سرمعلم گفت پدرت چکاره است ؟
دخترگفت سردار محمد داودخان نام دارد رئیس جمهور است
سرمعلم دوباره پرسيد دختر كي؟
زرلشته دوباره گفت
من دختر سردار محمد داود خان رئيس جمهور افغانستان
معلم به زانو نشست وروي زرلشته را بوسيد.
گفت جانم هوش كني از اين جريان به پدرت شكايت مره نكني
زرلشته گفت ، استاد ببخشيد شما معلم وكلان ما هستيد
پدرم بمن اين تربیه را نداده تا شکایت استادان خود را نزد او کنم.
شهید "زرلشته" دخترمحمدداودخان.
لطفا به خاطرروح زرلشته شیرکنید تا همه شاگردان مکاتب ازاین اخلاق نیکووو وعالی اش باخبرشود . ویک درس عبرت برای همه باشد وهمچنان اگرمیخواهید کشور ما ازهرنگاه امن باشد وهمه با حقوق اولیه خویش برسد پس شریک سازید..
به امید افغانستان عالی

پولدار ترین افراد دنیا شبکه ها را به وجود می آورند.
بقیه ی افراد آموزش می بینند که به دنبال کار بگردند ..