Buddhism

ទោសបិសុណាវាចា(ទោសនូវការពោលពាក្យញុះញង់ស៊កសៀតបំបែកបំបាក់អ្នកដទៃដូចមាននៅក្នុងគម្ពីរធម្មបទ បច្ឆិមភាគ មានសេចក្ដីដំណាលថា កាលសម័យព្រះពុទ្ធព្រះនាមកស្សប មានព្រះថេរៈពីរអង្គជាសម្លាញ់និងគ្នាមានព្រះទ័យស្មើដូចជាបងប្អូនរួមផ្ទៃម្ដាយជាមួយគ្នា ថ្ងៃមួយមានភិក្ខុជាធម្មកថិកមួយរូបទៅពោលពាក្យញុះញង់ព្រះថេរៈទាំងពីរអង្គឲ្យបែកចាកសេចក្ដីរាប់អាន លុះភិក្ខុធម្មកថិកអង្គនោះធ្វើកាលកិរិយាទៅ ក៏ទៅរងទុក្ខក្នុងអវីចីនរកអស់កាលដល់យូររវាងមួយពុទ្ធន្តរ លុះរួចពីនរកមកទៅកើតជាសូរកប្រេតគឺប្រេតមានសណ្ឋានដូចជាជ្រូកមានខ្លួនជាមនុស្សក្បាលជាជ្រូករងទុក្ខលើភ្នំគិជ្ឈកូដក្នុងពុទ្ធកាលនេះ ទោសទាំងនេះជាទោសពោលពាក្យបិសុណាវាចានោះឯង ថ្លែងអំពីព្រះវង្គិសត្ថេរលោកដឹងសេចក្ដីនេះពិតហើយទើបលោកសម្ដែងជាបទគាថា ថា (តមេវ វាធំ ភាសេយ្យ យាយត្តានំ នតាបយេ បរេ ច ន វិហឹសេយ្យ សាវេ វាចា សុភាសិតា)បុគ្គលមិនគប្បីធ្វើខ្លួនឲ្យក្ដៅក្រហាយផង មិនគប្បីបៀតបៀនអ្នកដទៃផងដោយវាចាណា គប្បីពោលតែវាចានោះចុះវាចានោះឯងជាសុភាសិត។