Virak Yuth & Sum Sitha

ត្រូវលក់ក្ដីសុខជូនអតិថិជន កុំលក់ក្ដីទុក្ខជូនអតិថិជន។

លាក់គោលបំណងឲ្យជិត សំងំធ្វើរហូតដល់ទទួលបានសមទ្ធិផល ក៏មិនយឺតពេលក្នុងការបង្ហាញដែរ មិនមែនព្រោះខ្លាចគេដឹងថាយើងរីកលូតលាស់ ឬក៏ដំក្បាលចុះក្រោមទេ ប៉ុន្តែការថែរក្សាផ្លូវចិត្ដឲ្យមានភាពស្ងប់ស្ងាត់ អាចផ្ដោត អាចបន្តដំណើរតទៅមុខយ៉ាងកក់ក្ដៅ ដោយពុំមានសំលេងរំខានតាមផ្លូវដែលយើងបានដើរ។

ប្រហែលជាជីវិតរាងសោះកក្រោះបន្តិច ប្រហែលជាមិនមានអ្នកយល់ចិត្ដទេ តែរូបភាពរំកិលយឺតនៃដំណើរជីវិតរបស់យើងគឺបានទៅមុខ បើទោះបីមិនមានភាពរលូនឥតខ្ចោះ ក៏មិនមានអ្នកពេបជ្រាយ ចំអក់ឡកឡឺយ នាំតែបាត់បង់អារម្មណ៍ល្អៗអស់។

ជីវិតមិនបាច់បង្ហាញរាល់ជំហានដ៏លំបាក ឬរូបភាពអន់ៗក្នុងផ្លូវជីវិតរបស់យើងទេ រៀនបង្កើតភាពរឹងមាំជាងមុន អាចគ្មានអ្នកចាប់អារម្មណ៍ អាចគ្មានអ្នកយល់ចិត្ដ តែសមត្ថភាពពិតប្រាកដ គឺមិនចាំបាច់ឆ្លងកាត់ការរអិលដួលច្រើនលើកច្រើនសារ។

រៀនបិតមាត់ឲ្យជិត រៀនសំងំធ្វើឲ្យខ្លាំងក្លា ដាក់វិន័យមួយដ៏សែនតឹងតែង ហើយចេះកំដរខ្លួនឯងក្នុងទុក្ខលំបាកទាំងនោះ ឆាកជីវិតយូរៗទៅវាគង់តែសមទេ ល្មមដល់ថ្ងៃយើងរីកលូតលាស់ពេញលេញ លេចធ្លោមានមុខមាត់ ចាំបើកបង្ហាញក៏មិនយឺតពេល គ្រប់គ្នានឹងជឿលើពាក្យសម្ដីដែលអ្នកអធិប្បាយគ្រប់ពាក្យទាំងអស់៕
_____________
ភូមិគំនិត

នារីអនាថាដើរបណ្ដើររអ៊ូបណ្ដើរ
“ពុកម៉ែមិនដែលឲ្យអីខ្ញុំទេ ជីវិតស្អីក៏គ្មាន ផ្ទះក៏គ្មាននៅ បាយក៏គ្មានហូប ការងារក៏គ្មានធ្វើ ហេតុអីបានខ្ញុំកើតមកសំណាងអាក្រក់ខុសគេម្ល៉េះ?”
សេដ្ឋី៖ “ឥលូវអីចេះចុះ! លក់ដៃឲ្យខ្ញុំ ខ្ញុំឲ្យម្ខាង ២០លាន”។
ជនអនាថា៖ “ឆ្កួតទេហ្អី! មានលុយហើយអត់មានដៃ ទៅធ្វើអីកើត?”
សេដ្ឋី៖ “ជើងក៏បាន ខ្ញុំឲ្យដូចគ្នា ម្ខាង ២០លាន”។
ជនអនាថា៖ “កាន់តែឆ្កួតហើយលោក មានលុយហើយអត់មានជើង ចង់ទៅណាមកណាម៉េចនឹងកើត?”
សេដ្ឋី៖ “កែវភ្នែកក៏បាន ខ្ញុំឲ្យម្ខាង ២០លានដូចគ្នា”។
ជនអនាថា៖ “ណាស់អ្ហើយ! ស្អីក៏មិនលក់ដែរ អវៈយវៈជាប់ខ្លួនបើខ្វះខាតណាមួយទៅ ឲ្យរស់នៅយ៉ាងម៉េច?”
សេដ្ឋី៖ “ស្អីក៏មិនលក់ៗ ហើយឯងមកនិយាយថាម៉ែឪមិនដែលឲ្យអី? បើឯងលក់គ្រប់យ៉ាងជាប់ខ្លួនរបស់ឯងនេះ គឺបានរាប់រយលាន។ អ្នកខ្លះគេមានតិចជាងឯងទៅទៀត តែខ្លួនឯងនេះហើយដែលមិនចេះយករបស់ដែលខ្លួនមាន មកប្រើជាប្រយោជន៍ មានដៃមិនចេះធ្វើការ មានជើងមិនចេះឈានទៅមុខ មានខួរក្បាលមិនចេះគិត។ ជីវិតឯងគ្មានអ្វីសោះក៏ដោយសារឯងខ្លួនឯង កុំទៅបន្ទោសឪពុកម្ដាយ ចង់បន្ទោសគឺត្រូវបន្ទោសខ្លួនឯង!"

គ្រោះថ្នាក់ធំបំផុតរបស់មនុស្ស គឺដឹងច្រលំ ច្រលំដឹង ដឹងខុស យល់ខុស…!

ជំងឺដែលពិបាកផ្សំថ្នាំបំផុត គឺជំងឺតួឯក…!