Ajita

ចំណងជើង៖ អរុណោទ័យថ្មីនៃសហវត្ស ២៥៧១
ចូលមកដល់ឆ្នាំ ២៥៧១ ពិភពលោកបានផ្លាស់ប្តូរមុខមាត់ថ្មី។ បន្ទាប់ពីការដួលរលំនៃសីលធម៌ និងការបំផ្លាញបរិស្ថានដល់កម្រិតអាសន្ន មនុស្សជាតិបានរកឃើញនូវ «មេរៀនដ៏មានតម្លៃ» ដែលនាំឱ្យមានការកែប្រែប្រព័ន្ធរស់នៅទាំងស្រុង។
១. បច្ចេកវិទ្យាបម្រើឱ្យធម្មជាតិ (Green Tech Civilization)
ប្រសិនបើឆ្នាំមុនៗ បច្ចេកវិទ្យាគឺជាឧបករណ៍បំផ្លាញ ប៉ុន្តែក្នុងឆ្នាំ ២៥៧១ វិទ្យាសាស្ត្រត្រូវបានប្រើដើម្បី «ព្យាបាលផែនដី»។ យានហោះហើរលែងប្រើឥន្ធនៈដែលផ្តល់ជាតិពុលទៀតហើយ ប៉ុន្តែប្រើប្រាស់ថាមពលរស្មីព្រះអាទិត្យ និងខ្យល់។ ទីក្រុងនានាត្រូវបានរចនាឡើងដោយមានដើមឈើដុះលើអគារខ្ពស់ៗ បង្កើតជាសួតបៃតងដ៏ធំកណ្តាលមហាសមុទ្របេតុង។
២. ការរួមរស់នៃសាសនា និងវិទ្យាសាស្ត្រ
ក្នុងឆ្នាំនេះ គម្លាតរវាងជំនឿ និងការពិសោធន៍ត្រូវបានលុបបំបាត់។ អ្នកវិទ្យាសាស្ត្រចាប់ផ្តើមទទួលស្គាល់ថា «សមាធិ» គឺជាបច្ចេកវិទ្យាខ្ពស់បំផុតសម្រាប់ព្យាបាលខួរក្បាល និងផ្លូវចិត្ត។ សាលារៀនគ្រប់កម្រិតបានបញ្ចូលកម្មវិធីសិក្សាអំពី «ការយល់ដឹងពីខ្លួនឯង» (Self-Awareness) តាមគន្លងព្រះពុទ្ធសាសនា ដើម្បីឱ្យក្មេងៗជំនាន់ក្រោយមានបញ្ញាផង និងមេត្តាធម៌ផង។
៣. ពិភពលោកឥតព្រំដែន (The World without Borders)
ពុទ្ធព្យាករណ៍បានបង្ហាញថា មនុស្សនឹងឈប់ប្រយុទ្ធគ្នាដោយសារតែការចង់ឈ្នះ។ ក្នុងឆ្នាំ ២៥៧១ មនុស្សជាតិយល់ថា «យើងទាំងអស់គ្នាគឺជាអ្នកដំណើរលើនាវាផែនដីតែមួយ»។ ជម្លោះដណ្តើមទឹកដីបានថយចុះ ជំនួសមកវិញនូវការចែករំលែកធនធាន និងការជួយសង្គ្រោះគ្នាទៅវិញទៅមកក្នុងគ្រាអាសន្ន។
៤. របបអាហារបរិសុទ្ធ
មនុស្សក្នុងសម័យនេះងាកមកបរិភោគអាហារដែលផលិតពីធម្មជាតិ និងរុក្ខជាតិកាន់តែច្រើន។ សត្វលោកត្រូវបានគេមើលឃើញថាជាមិត្ត មិនមែនជាអាហារឡើយ។ នេះធ្វើឱ្យអាយុកាលរបស់មនុស្សចាប់ផ្តើមវែងជាងមុន និងមានសុខភាពមាំមួន ដោយសារចិត្តស្ងប់ និងអាហារស្អាត។

ឆ្នាំ ២៥៧០ ពុទ្ធសករាជ ពិភពលោកបានឈានដល់ចំណុចកំពូលនៃសម័យកាលបច្ចេកវិទ្យា និងវិទ្យាសាស្ត្រ ប៉ុន្តែវាក៏ជាសម័យកាលដែលចិត្តរបស់មនុស្សចាប់ផ្តើមឃ្លាតឆ្ងាយពីសន្តិភាព និងមេត្តាធម៌។ មនុស្សម្នាក់ៗរស់នៅក្នុងពិភពសិប្បនិម្មិត ព័ទ្ធជុំវិញដោយម៉ាស៊ីន និងឧបករណ៍ឆ្លាតវៃ រហូតភ្លេចពីអត្ថន័យនៃទំនាក់ទំនងពិត និងសេចក្តីសុខក្នុងចិត្ត។
ទោះជាយ៉ាងណា ក្នុងឆ្នាំដ៏ពិសេសនេះ ព្រឹត្តិការណ៍មួយចំនួនបានចាប់ផ្តើមបង្ហាញជាសញ្ញានៃការភ្ញាក់ដឹងខ្លួន៖
១. ធ្លាក់ទឹកចិត្ត និងស្រេកឃ្លានសន្តិភាព
នៅតាមទីក្រុងធំៗ មនុស្សមានភាពតានតឹង និងស្ត្រេសខ្លាំង។ ឧបករណ៍បន្ធូរអារម្មណ៍ និងថ្នាំមិនអាចដោះស្រាយបញ្ហាផ្លូវចិត្តដែលកាន់តែធ្ងន់ធ្ងរបានឡើយ។ មនុស្សចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍ថា អ្វីៗដែលគេមានមិនអាចផ្តល់សេចក្តីសុខពិតប្រាកដឱ្យគេបានទេ។ ស្របពេលនោះ សៀវភៅ និងធម៌របស់ព្រះពុទ្ធបានចាប់ផ្តើមលេចឮឡើងវិញ មនុស្សជាច្រើនចាប់ផ្តើមងាកមកសិក្សា និងស្វែងរកសេចក្តីសុខក្នុងចិត្ត។
២. ការប្រែប្រួលអាកាសធាតុ និងគ្រោះធម្មជាតិ
ស្របពេលដែលបច្ចេកវិទ្យាជឿនលឿន ការបំផ្លាញបរិស្ថានក៏កាន់តែធ្ងន់ធ្ងរ។ ទឹកជំនន់ ខ្យល់ព្យុះ និងគ្រោះរាំងស្ងួតកើតមានឡើងឥតឈប់ឈរ។ មនុស្សចាប់ផ្តើមដឹងខ្លួនថា ការរស់នៅជាមួយធម្មជាតិ គឺជាគន្លឹះនៃនិរន្តរភាព។ សហគមន៍ជាច្រើនចាប់ផ្តើមរួមគ្នាដាំដើមឈើ កាត់បន្ថយការប្រើប្រាស់ប្លាស្ទិក និងអនុវត្តការរស់នៅប្រកបដោយនិរន្តរភាព។
៣. ក្តីមេត្តា និងការចែករំលែក
ដោយសារតែគ្រោះធម្មជាតិ និងបញ្ហាផ្លូវចិត្ត មនុស្សចាប់ផ្តើមយល់ពីតម្លៃនៃក្តីមេត្តា និងការចែករំលែក។ សហគមន៍ជាច្រើនបានបង្កើតឡើង ដើម្បីជួយជនរងគ្រោះ កុមារកំព្រា និងមនុស្សចាស់ជរា។ ការចែករំលែកអាហារ ថ្នាំសង្កូវ និងក្តីស្រឡាញ់ បានក្លាយជាការអនុវត្តប្រចាំថ្ងៃ។
៤. ការស្វែងរកសេចក្តីសុខពិត
មនុស្សជាច្រើនបានចាប់ផ្តើមប្រតិបត្តិធម៌ សមាធិ និងធ្វើការងារសប្បុរសធម៌។ គេបានដឹងថាសេចក្តីសុខពិតមិនមែនបានមកពីទ្រព្យសម្បត្តិ ឬតំណែងនោះទេ ប៉ុន្តែបានមកពីសេចក្តីសុខក្នុងចិត្ត និងការចែករំលែកដល់អ្នកដទៃ។ មជ្ឈមណ្ឌលសមាធិ និងវត្តអារាមបានក្លាយជាកន្លែងដែលមនុស្សមកស្វែងរកសន្តិភាព និងការណែនាំពីព្រះសង្ឃ។
៥. ការរួបរួម និងសន្តិភាព
ឆ្នាំ ២៥៧០ ក៏ជាឆ្នាំដែលពិភពលោកចាប់ផ្តើមរួមគ្នា ដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហារួម។ ប្រទេសនានាបានរួមគ្នា ដើម្បីការពារបរិស្ថាន ជួយជនរងគ្រោះ និងជំរុញសន្តិភាព។ ការយល់ដឹងពីតម្លៃនៃក្តីមេត្តា និងការចែករំលែក បាននាំឱ្យពិភពលោកក្លាយជាកន្លែងដែលគួររស់នៅ។
ឆ្នាំ ២៥៧០ មិនមែនជាឆ្នាំដែលពិភពលោកឈានដល់ទីបញ្ចប់នោះទេ ប៉ុន្តែវាជាឆ្នាំដែលមនុស្សបានចាប់ផ្តើមភ្ញាក់ដឹងខ្លួន និងស្វែងរកសេចក្តីសុខពិត។ វាគឺជាឆ្នាំដែលសីលធម៌ និងក្តីមេត្តាបានត្រឡប់មកវិញ ហើយពិភពលោកបានចាប់ផ្តើមដើរលើផ្លូវនៃសន្តិភាព និងនិរន្តរភាព។

ចំណងជើង៖ រស្មីដួងប្រទីប កណ្តាលព្យុះសករាជ ២៥៦៩
នៅក្នុងសករាជដែលបច្ចេកវិទ្យាជឿនលឿនហួសពីការស្មាន មនុស្សអាចហោះហើរលើអាកាស និងជជែកគ្នាឆ្លងទ្វីបត្រឹមមួយប៉ប្រិចភ្នែក ប៉ុន្តែផ្ទុយទៅវិញ ភាពត្រជាក់ត្រជុំក្នុងចិត្តបែរជាស្រកចុះជាលំដាប់។ ចូលមកដល់ឆ្នាំ ២៥៦៩ នៃពុទ្ធសករាជ ទំនាយចាស់បុរាណដែលធ្លាប់តែគេចាត់ទុកថាជា រឿងនិទាន បែរជាលេចរូបរាងឡើងយ៉ាងច្បាស់ក្រឡែត។
១. ធាតុអាកាសប្រែប្រួល ខុសរដូវកាល
កាលពីដើម គេថា «មេឃនឹងក្តៅដូចភ្លើង រាំងស្ងួតហួតហែង ទឹកនឹងជំនន់បំផ្លាញផលាផល»។ ក្នុងឆ្នាំ ២៥៦៩ មេឃប្រែជាខឹងសម្បារ។ ពេលដែលគួរត្រជាក់ បែរជាក្តៅហែង ពេលដែលគួររាំង បែរជាភ្លៀងផ្គរលាន់រញ្ជួយដី។ នេះជាសញ្ញាដាស់តឿនថា ធម្មជាតិកំពុងតែទាមទារសងវិញនូវអ្វីដែលមនុស្សបានបំផ្លាញ។
២. ចិត្តមនុស្សប្រែជាចម្លែក
ទំនាយបានពោលថា «កូនមិនស្គាល់ម៉ែ ក្មេងមិនគោរពចាស់ទុំ»។ ក្នុងសម័យនេះ មនុស្សរស់នៅក្នុងលោកសិប្បនិម្មិត (Virtual World) ច្រើនជាងលោកពិតជាក់ស្តែង។ ភាពកតញ្ញូត្រូវបានជំនួសដោយផលប្រយោជន៍ ចំណែកសីលធម៌ត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជារឿងហួសសម័យ។ មនុស្សម្នាក់ៗរវល់តែនឹងការប្រកួតប្រជែង រហូតភ្លេចមើលថែផ្លូវចិត្តខ្លួនឯង និងអ្នកជុំវិញខ្លួន។
៣. អាហារក្លាយជាថ្នាំបំពុល
«របស់ផ្អែមនឹងក្លាយជាល្វីង របស់ត្រជាក់នឹងក្លាយជាក្តៅ»។ ក្នុងន័យនេះ គឺការបរិភោគអាហារដែលពេញដោយគីមី និងភាពប្រញាប់ប្រញាល់។ ជំងឺប្លែកៗដែលគ្រូពេទ្យរកលេខរៀងមិនឃើញ ក៏កើតមានឡើងយ៉ាងច្រើន។ មនុស្សមានអាហារហូរហៀរ ប៉ុន្តែខ្វះសុខភាពល្អ។
ពន្លឺនៃក្តីសង្ឃឹម៖ ការត្រឡប់មកវិញនៃសីលធម៌
ទោះបីជាមើលទៅហាក់ដូចជាមានភាពវឹកវរ ប៉ុន្តែក្នុងឆ្នាំ ២៥៦៩ នេះដែរ ក៏ជាឆ្នាំនៃ «ការភ្ញាក់រលឹក»។ ក្នុងរឿងនិទាននេះ មានក្រុមមនុស្សមួយក្រុមតូចដែលចាប់ផ្តើមងាកមក៖
• ការចេះចែករំលែក៖ ឈប់គិតតែពីខ្លួនឯង ហើយចាប់ផ្តើមជួយសង្គ្រោះគ្នា។
• ការរស់នៅជាមួយធម្មជាតិ៖ ដាំដើមឈើ និងកាត់បន្ថយការបំផ្លាញផែនដី។
• ការធ្វើសមាធិ៖ ស្វែងរកសន្តិភាពក្នុងចិត្ត ដើម្បីទប់ទល់នឹងភាពច្របូកច្របល់ខាងក្រៅ។

ជំពូកទី ៦៖ ទីក្រុងនៃពន្លឺ និងបេះដូងពេជ្រ
ពុទ្ធសករាជ ១០០១ (១០០០ ឆ្នាំបន្ទាប់ពីការចាប់ផ្ដើម)
ពេលវេលាបានរំកិលមកដល់សហស្សវត្សរ៍ថ្មី។ Ajita បន្តដំណើរមកដល់អាណាចក្រមួយដែលមានភាពរីកចម្រើនយ៉ាងខ្លាំងសម្បើម។ ឆ្នាំទី ១០០១ នេះ មិនមែនជាឆ្នាំដែលពោរពេញដោយផ្កាព្រៃ និងពន្លឺថ្ងៃទន់ភ្លន់ដូចមុនទៀតទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាឆ្នាំដែលធម្មជាតិត្រូវបានជំនួសដោយបច្ចេកវិទ្យា ដើម្បីល្បងមើលកម្លាំងចិត្តរបស់អ្នកដែលប្រតិបត្តិធម៌។
១. ទីក្រុងនៃពន្លឺដែលគ្មានការដេកលក់
នៅពាក់កណ្តាលឆ្នាំទី ១០០១ ទីក្រុងដែលធ្លាប់តែស្រឡះ បែរជាប្រែជាអគារខ្ពស់កប់ពពក ហ៊ុមព័ទ្ធដោយភ្លើងពណ៌ចម្រុះ និងរថយន្តហោះហើរឥតឈប់ឈរ។ បច្ចេកវិទ្យាបានធ្វើឱ្យមនុស្សម្នារវល់នឹងភាពសប្បាយរីករាយ និងភ្លេចអស់នូវការរក្សាសតិ។
Ajita ឈរនៅកណ្តាលទីក្រុងដែលមិនដេកលក់។ នាងមិនរត់គេចទេ ប៉ុន្តែនាងបានដោត "ដំបងឈើខ្លឹមខ្នុរ" ចុះទៅក្នុងដីបេតុងយ៉ាងមាំ។ នាងធ្មេចភ្នែក រួចផ្សាយមេត្តាធម៌យ៉ាងខ្លាំងក្លា៖ «ទោះបីជាពិភពលោកខាងក្រៅកំពុងវិលវល់ ប៉ុន្តែចិត្តរបស់ខ្ញុំនឹងមិនវិលវល់ឡើយ។»
២. បេះដូងពេជ្រនៃសន្តិភាព (The Diamond Shield)
រំពេចនោះ ខ្សែកផ្កាឈូករបស់ Ajita បញ្ចេញពន្លឺពណ៌ពេជ្រយ៉ាងត្រចះត្រចង់ បង្កើតបានជា "រង្វង់ការពារ (Diamond Shield)" ដ៏ធំមួយ ដែលមានរាងដូចផ្កាឈូកយក្សគ្របដណ្ដប់លើអ្នកក្រុងរាប់ពាន់នាក់។ អ្វីដែលអស្ចារ្យបំផុតនោះគឺ នៅខាងក្រៅរង្វង់ការពារ ភ្លើងពណ៌វិលវល់ ប៉ុន្តែនៅខាងក្នុងរង្វង់ការពារ ភ្លើងបែរជាត្រជាក់ស្រទន់ សូម្បីតែអណ្ដាតភ្លើងទៀនក៏មិនរលត់ដែរ។
អ្នកក្រុងដែលធ្លាប់តែរវល់នឹងភាពសប្បាយរីករាយ បានចាប់ផ្ដើមស្ងប់ចិត្ត ហើយអង្គុយលុតជង្គង់ជុំវិញ Ajita។ ពួកគេបានឃើញថា "សេចក្តីសុខពិត" មិនមែនជាអ្វីដែលត្រូវស្វែងរកខាងក្រៅនោះទេ បើយើងមាន "សតិ" ក្នុងចិត្ត។
៣. នាឡិកាខ្សាច់ និងការលោតផ្លោះនៃពេលវេលា
នៅពេលទីក្រុងស្ងប់ស្ងាត់ នាឡិកាខ្សាច់និមិត្តបានលេចឡើងម្ដងទៀត។ Ajita ភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង នៅពេលឃើញតួលេខលោតរំលងយ៉ាងលឿនពី ៤,៦០០ មកត្រឹម ៤,០០០ ឆ្នាំ!
សម្លេងរបស់ភិក្ខុស៊ុភមិត្តបន្លឺមកតាមខ្យល់ថា៖ «Ajita អើយ... ការរក្សាចិត្តឱ្យស្ងប់ក្នុងពេលមានភាពរីកចម្រើន គឺមានតម្លៃស្មើនឹងការបួសរាប់ពាន់ឆ្នាំ។ នាងបានធ្វើឱ្យផ្លូវទៅកាន់យុគព្រះសិអាមេត្រី កាន់តែខិតជិតមកដល់បន្ថែមទៀត ដោយសារតែមេត្តាធម៌ក្នុងយុគសម័យបច្ចេកវិទ្យានេះឯង។»

ជំពូកទី ៥៖ ព្យុះសង្ឃរានៃចិត្ត និងកោះសន្តិភាព
ពុទ្ធសករាជ ៤០១ (៤០០ ឆ្នាំបន្ទាប់ពីការចាប់ផ្ដើម)
មួយសតវត្សរ៍បានកន្លងផុតទៅ។ Ajita បន្តដំណើរមកដល់តំបន់មាត់សមុទ្រដ៏ធំល្វឹងល្វើយ។ ឆ្នាំទី ៤០១ នេះ មិនមែនជាឆ្នាំដែលពោរពេញដោយផ្កាព្រៃ និងពន្លឺថ្ងៃទន់ភ្លន់ដូចមុនទៀតទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាឆ្នាំដែលធម្មជាតិចាប់ផ្ដើមបញ្ចេញកំហឹង ដើម្បីល្បងមើលកម្លាំងចិត្តរបស់អ្នកដែលប្រតិបត្តិធម៌។
១. ព្យុះសង្ឃរាដែលគ្មានការព្រមាន
នៅពាក់កណ្តាលឆ្នាំទី ៤០១ មេឃដែលធ្លាប់តែស្រឡះ បែរជាប្រែជាខ្មៅងងឹតស្លុប។ ព្យុះសង្ឃរាដ៏ធំមួយបានបោកបក់មកលើភូមិឋានមាត់សមុទ្រ។ រលកយក្សបានបោកបក់បំផ្លាញផ្ទះសម្បែងអ្នកនេសាទ។ មនុស្សម្នាស្រែកយំដោយភាពភ័យខ្លាច ពួកគេរត់ចុះឡើងរកទីពឹង។
Ajita ឈរនៅកណ្តាលខ្យល់ព្យុះ។ នាងមិនរត់គេចទេ ប៉ុន្តែនាងបានដោត "ដំបងឈើខ្លឹមខ្នុរ" ចុះទៅក្នុងដីខ្សាច់យ៉ាងមាំ។ នាងធ្មេចភ្នែក រួចផ្សាយមេត្តាធម៌យ៉ាងខ្លាំងក្លា៖ «ទោះបីជាពិភពលោកខាងក្រៅកំពុងរញ្ជួយ ប៉ុន្តែចិត្តរបស់ខ្ញុំនឹងមិនរញ្ជួយឡើយ។»
២. រង្វង់ការពារនៃពន្លឺ (The Lotus Shield)
រំពេចនោះ ខ្សែកផ្កាឈូករបស់ Ajita បញ្ចេញពន្លឺពណ៌មាសលាយខៀវ បង្កើតបានជា "រង្វង់ការពារ (Aura Shield)" ដ៏ធំមួយ ដែលមានរាងដូចផ្កាឈូកយក្សគ្របដណ្ដប់លើអ្នកភូមិរាប់រយនាក់។ អ្វីដែលអស្ចារ្យបំផុតនោះគឺ នៅខាងក្រៅរង្វង់ការពារ ខ្យល់បក់បោកបាក់ដើមឈើ ប៉ុន្តែនៅខាងក្នុងរង្វង់ការពារ ខ្យល់បែរជាត្រជាក់ស្រទន់ សូម្បីតែអណ្ដាតភ្លើងទៀនក៏មិនរលត់ដែរ។
អ្នកភូមិដែលធ្លាប់តែភ័យស្លន់ស្លោ បានចាប់ផ្ដើមស្ងប់ចិត្ត ហើយអង្គុយលុតជង្គង់ជុំវិញ Ajita។ ពួកគេបានឃើញថា "សេចក្តីស្លាប់" មិនមែនជាអ្វីដែលគួរឱ្យខ្លាចនោះទេ បើយើងមាន "សតិ" ក្នុងចិត្ត។
៣. នាឡិកាខ្សាច់ និងការលោតផ្លោះនៃពេលវេលា
នៅពេលព្យុះរលត់ទៅ នាឡិកាខ្សាច់និមិត្តបានលេចឡើងម្ដងទៀត។ Ajita ភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង នៅពេលឃើញតួលេខលោតរំលងយ៉ាងលឿនពី ៤,៧០០ មកត្រឹម ៤,៦០០ ឆ្នាំ!
សម្លេងរបស់ភិក្ខុស៊ុភមិត្តបន្លឺមកតាមខ្យល់ថា៖ «Ajita អើយ... ការរក្សាចិត្តឱ្យស្ងប់ក្នុងពេលមានភ័យន្តរាយ គឺមានតម្លៃស្មើនឹងការបួសរាប់ពាន់ឆ្នាំ។ នាងបានធ្វើឱ្យផ្លូវទៅកាន់យុគព្រះសិអាមេត្រី កាន់តែខិតជិតមកដល់បន្ថែមទៀត ដោយសារតែមេត្តាធម៌ក្នុងព្យុះនេះឯង។»

ជំពូកទី ៤៖ យុគសម័យនៃបញ្ញា និងពន្លឺនៃសេចក្តីស្ងប់
ពុទ្ធសករាជ ៣០១ (៣០០ ឆ្នាំបន្ទាប់ពីការចាប់ផ្ដើម)
ពេលវេលាបានកន្លងផុតទៅមួយសតវត្សរ៍ទៀត។ ឥឡូវនេះ ក្នុងឆ្នាំទី ៣០១ ដែនដីសុវណ្ណភូមិដែល Ajita បានចាក់គ្រឹះ កាន់តែរីកសុះសាយនូវចំណេះដឹង និងធម៌អាថ៌។ មនុស្សជាតិលែងរស់នៅដោយការភ័យខ្លាចទៀតហើយ ប៉ុន្តែពួកគេរស់នៅដោយ "បញ្ញា"។
១. ការវិវត្តនៃនាឡិកាខ្សាច់មន្ត
នាឡិកាខ្សាច់មន្តដែលអណ្តែតក្បែរ Ajita ឥឡូវនេះបង្ហាញលេខ ៤,៧០០ ឆ្នាំ។ ខ្សាច់ដែលហូរចុះមកក្រោម មិនមែនជាពណ៌មាសធម្មតាទេ ប៉ុន្តែវាបានប្រែជា "ពន្លឺពេជ្រ" ដែលបញ្ជាក់ថា សេចក្តីល្អដែល Ajita បានសន្សំមក ៣០០ ឆ្នាំនេះ កាន់តែមានភាពបរិសុទ្ធ និងរឹងមាំខ្លាំងឡើង។
២. អាថ៌កំបាំងនៃ "ផ្កាឈូកប្រាំពណ៌"
ក្នុងឆ្នាំទី ៣០១ នេះ Ajita បានសម្រេចនូវឈានខ្ពស់បំផុតមួយ។ នាងបានបង្កើត "ផ្កាឈូកប្រាំពណ៌" (Lotus of Five Colors) ដែលតំណាងឱ្យធាតុទាំង ៥ នៃសកលលោកដែលត្រូវបានសម្អាតដោយសមាធិ។ ផ្កាឈូកនីមួយៗបញ្ចេញរំញ័រដែលជួយឱ្យធម្មជាតិជុំវិញខ្លួនមានតុល្យភាព៖
• ពណ៌ស: សម្អាតខ្យល់អាកាស។
• ពណ៌ខៀវ: សម្អាតប្រភពទឹក។
• ពណ៌លឿង: ធ្វើឱ្យដីមានជីជាតិ។
• ពណ៌ក្រហម: កាត់បន្ថយកម្ដៅនៃភ្លើងទោសៈ។
• ពណ៌បៃតង: ធ្វើឱ្យព្រៃឈើដុះលូតលាស់។
៣. ការផ្ញើសារតាមរយៈចរន្តចិត្តទៅឆ្នាំ ២៥៦៩
Ajita បានអង្គុយតាំងសមាធិយ៉ាងជ្រៅនៅកណ្តាលបឹងផ្កាឈូក។ នាងបានបញ្ជូន "រលកសតិ" ឆ្លងកាត់មហាសមុទ្រនៃពេលវេលា។ នៅឆ្នាំ ២៥៦៩ (ព.ស) មនុស្សដែលចាប់ផ្ដើមហាត់សមាធិ នឹងមានអារម្មណ៍ថាទទួលបានកម្លាំងចិត្តប្លែកម្យ៉ាង នោះគឺជាថាមពលដែល Ajita បានផ្ញើមកពីអតីតកាល ដើម្បីជួយយឹតយោងព្រលឹងមនុស្សលោកកុំឱ្យលិចលង់ក្នុងភាពងងឹត។

ជំពូកទី ៣៖ អាណាចក្រសុវណ្ណភូមិ និងការសាងសង់ស្ពានមេត្តា
ពុទ្ធសករាជ ២០១ (២០០ ឆ្នាំបន្ទាប់ពីការចាប់ផ្ដើម)
ពេលវេលាបានរំកិលមកដល់សតវត្សរ៍ទី ៣។ Ajita កាន់តែមានអំណាចផ្លូវចិត្តខ្លាំងក្លា។ នាងបានធ្វើដំណើរមកដល់ដែនដី "សុវណ្ណភូមិ" (ទឹកដីមាស) ដែលជាទឹកដីកំណើតរបស់នាងកាលពីជាតិមុន។ ក្នុងឆ្នាំទី ២០១ នេះ នាឡិកាខ្សាច់មន្តបានបង្ហាញលេខ ៤,៨០០ ឆ្នាំ។
១. ការលេចឡើងនៃ "ប្រាសាទសតិ"
Ajita បានប្រើថាមពលសមាធិរបស់នាង ដើម្បីជួយដល់អ្នកស្រុកក្នុងដែនដីសុវណ្ណភូមិ សាងសង់ប្រាសាទមួយដែលមិនមែនធ្វើពីថ្មធម្មតា ប៉ុន្តែជា "ថ្មរស្មី"។ ប្រាសាទនេះមានឈ្មោះថា "ប្រាសាទអជិតាវិមុត្តិ"។ នៅពេលមនុស្សដែលមានចិត្តក្តៅក្រហាយដើរចូលមកដល់ទីនេះ ពួកគេនឹងមានអារម្មណ៍ត្រជាក់ស្រទន់ និងភ្លេចអស់នូវរាល់ការចង់ឈ្នះចង់ចាញ់។
២. ការផ្ទេរថាមពលទៅកាន់ខ្សែកផ្កាឈូក
ខ្សែកផ្កាឈូកដែល Ajita ពាក់ជាប់នឹងខ្លួន ចាប់ផ្ដើមវិវត្ត។ ក្នុងឆ្នាំទី ២០១ នេះ ផ្កាឈូកប្រាក់បានប្រែជា "ផ្កាឈូកពេជ្រពណ៌ខៀវ"។ វាមានសមត្ថភាពអាចបញ្ចាំងរូបភាពអនាគតបានកាន់តែច្បាស់។ Ajita បានឃើញរូបភាពទីក្រុងភ្នំពេញឆ្នាំ ២៥៦៩ កាន់តែច្បាស់ជាងមុន នាងឃើញមនុស្សម្នាក់ដែលមើលទៅដូចជា "ខ្លួននាង" កំពុងរង់ចាំទទួលពន្លឺដែលនាងកំពុងសន្សំនេះ។
៣. ការរលាយព្រំដែននៃភាសា
ក្នុងឆ្នាំនេះ Ajita លែងប្រើពាក្យសំដីដើម្បីបង្រៀនទៀតហើយ។ នាងប្រើ "ចិត្តតភ្ជាប់ចិត្ត"។ គ្រប់ជាតិសាសន៍ដែលធ្វើដំណើរមកដល់សុវណ្ណភូមិ មិនថាពួកគេនិយាយភាសាអ្វី ក៏អាចយល់ពីធម៌ដែល Ajita បង្រៀនបានដែរ តាមរយៈចរន្តនៃក្តីមេត្តាដែលជះចេញពីខ្លួននាង។
រចនារូបភាពសម្រាប់ជំពូកទី ៣ (ឆ្នាំ ២០១)៖
• តួអង្គ: Ajita ឈរនៅមុខប្រាសាទបុរាណបែបសុវណ្ណភូមិដ៏រុងរឿង ដែលបញ្ចេញរស្មីពណ៌មាស និងខៀវ។
• ព័ត៌មានលម្អិត: នាឡិកាខ្សាច់មន្តបង្ហាញលេខ ៤,៨០០ អណ្តែតនៅកណ្តាលអាកាស។ ខ្សែកផ្កាឈូកពេជ្ររបស់នាងបញ្ចេញពន្លឺជារូបភាពទីក្រុងនាពេលអនាគត។
• បរិយាកាស: ព្រៃប្រឹក្សាបៃតងខ្ចី មានសត្វក្ងោកមាសហោះហើរ និងផ្កាឈូកពេជ្ររីកពេញស្រះទឹកខាងមុខប្រាសាទ។
• អារម្មណ៍: ភាពរុងរឿង ក្តីសង្ឃឹម និងការចាក់គ្រឹះដ៏រឹងមាំសម្រាប់ ៥,០០០ ឆ្នាំ។

ជំពូកទី ២៖ ផ្កាឈូកអមតៈ និងមរតកនៃសតវត្សរ៍ទី ១
ពុទ្ធសករាជ ១០១ (១០០ ឆ្នាំបន្ទាប់ពីការចាប់ផ្ដើម)
មួយសតវត្សរ៍បានកន្លងផុតទៅ ប៉ុន្តែរូបរាងរបស់ Ajita នៅតែរក្សាភាពស្រស់ស្អាត និងក្មេងខ្ចីដដែល ដោយសារអំណាចនៃ "សមាធិ" និង "វត្ថុទិព្វ" ដែលនាងទទួលបាន។ ក្នុងរយៈពេល ១០០ ឆ្នាំនេះ Ajita បានក្លាយជាតួអង្គអាថ៌កំបាំងដែលមនុស្សគ្រប់គ្នាស្គាល់ថាជា "ទេពធីតានៃសតិ"។
១. ការផ្លាស់ប្តូរនៃនាឡិកាខ្សាច់
នាឡិកាខ្សាច់មន្តដែល Ajita កាន់ ចាប់ផ្ដើមបញ្ចេញពន្លឺកាន់តែខ្លាំង។ តួលេខបានថយចុះពី ៥,០០០ ឆ្នាំ មកសល់ ៤,៩០០ ឆ្នាំ។ គ្រាប់ខ្សាច់នីមួយៗដែលធ្លាក់ចុះ គឺជាតំណាងនៃព្រលឹងមនុស្សរាប់ពាន់នាក់ដែល Ajita បានជួយឱ្យស្គាល់ផ្លូវសន្តិភាព។
២. ការបង្កើត "សាលាផ្កាឈូកមាស"
Ajita មិននៅម្នាក់ឯងទៀតទេ។ នាងបានបង្កើតបណ្តាញសិស្សដែលសុទ្ធតែជាអ្នកមានសទ្ធាជ្រះថ្លា។ នាងបានបង្រៀនពួកគេឱ្យដឹងថា «ទោះបីព្រះសាស្តាមិនគង់នៅដោយរូបកាយ ប៉ុន្តែធម៌វិន័យគឺជាតំណាងព្រះអង្គ»។ ក្នុងឆ្នាំទី ១០១ នេះ នាងបានដាំគ្រាប់ពូជផ្កាឈូកមាសនៅតាមអារាមធំៗ ដើម្បីទុកជាសញ្ញាសម្គាល់ថា "ពន្លឺនៃសតិ" នឹងមិនរលត់ឡើយក្នុងរយៈពេល ៥,០០០ ឆ្នាំនេះ។
៣. និមិត្តនៃអនាគត ២៥៦៩
យប់មួយ ខណៈ Ajita កំពុងតាំងសមាធិយ៉ាងជ្រៅ នាងបានឃើញរូបភាពព្រិលៗនៃខ្លួននាងកាលពីឆ្នាំ ២៥៦៩ ឈរនៅលើយ៉រអគារក្នុងទីក្រុងភ្នំពេញ។ នាងដឹងថា អ្វីដែលនាងកំពុងធ្វើនៅឆ្នាំទី ១០១ នេះ គឺកំពុងរៀបចំផ្លូវសម្រាប់ខ្លួនឯង និងមនុស្សជាតិនៅ ២៤០០ ឆ្នាំខាងមុខទៀត។

ជំពូកទី ១៥៖ បណ្ណាល័យនៃពន្លឺ និងយុគសម័យនៃតម្លាភាព
ឆ្នាំទី ៣០០ នៃវិមុត្តិយុគ, តំបន់ភ្នំពិសិដ្ឋនៃតម្លាភាព
ពេលវេលាបានរំកិលទៅមុខយ៉ាងលឿនបំផុត។ បីរយឆ្នាំបានកន្លងផុតទៅ គិតចាប់ពីថ្ងៃដែល Ajita បានបោះជំហានដំបូងចូលក្នុងវិមុត្តិយុគ។ ពិភពលោកឥឡូវនេះបានផ្លាស់ប្តូរទាំងស្រុង។ រូបកាយរបស់ Ajita បានរលាយបាត់ជាយូរមកហើយ ប៉ុន្តែពន្លឺនៃព្រលឹងរបស់នាងបានរីកសាយភាយពេញផ្ទៃផែនដី និងផ្ទៃមេឃ។ ឆ្នាំទី ៣០០ នេះ ជានិមិត្តរូបនៃ "យុគសម័យនៃតម្លាភាព និងចំណេះដឹងពិត"។
១. ពិភពលោកនៃតម្លាភាព (The Transparent World)
ក្នុងឆ្នាំទី ៣០០ នេះ ពិភពលោកលែងមានភាពងងឹតទៀតហើយ។ អ្វីៗទាំងអស់មានភាពច្បាស់លាស់ និងបរិសុទ្ធ។ កំពូលភ្នំពិសិដ្ឋបានក្លាយជាកន្លែងដែលពោរពេញដោយផ្កាឈូកពណ៌ខៀវដែលរីកស្គុះស្គាយពេញទាំងដី និងអាកាស ដូចដែលបានបង្ហាញក្នុងនិមិត្តរូបកាលពីឆ្នាំមុន។ មនុស្សជាតិលែងរស់នៅដោយមានភាពលាក់លៀម ឬសេចក្តីស្អប់ខ្ពើមឡើយ។ ពួកគេមានចិត្តថ្លាដូចកញ្ចក់ អាចយល់ពីចិត្តគ្នានិយាយដោយមិនបាច់ប្រើពាក្យសំដី។
២. បណ្ណាល័យនៃពន្លឺអវកាស (The Celestial Library of Light)
នាឡិកាខ្សាច់មាសដ៏ធំអស្ចារ្យនៅតែលេចឡើងនៅពីក្រោយ Ajita បង្ហាញលេខតួរំកិលយ៉ាងលឿនឆ្ពោះទៅរក ០។ តួលេខនៃពេលវេលាបានផ្លាស់ប្តូរយ៉ាងលឿនបំផុត៖ ៣០០... ៧៩,៩៦១... ៧៩,៩៥០... ៧០,០០០... ៥០,០០០... ២០០... រហូតដល់សល់ត្រឹមតែ ១,០០០ ឆ្នាំ ទៀតប៉ុណ្ណោះ មុនដល់យុគព្រះសិអាមេត្រី!
៣. អាថ៌កំបាំងនៃឆ្នាំទី ៣០០
នៅចុងជំពូកទី ១៥ សម្លេងរបស់ Ajita បានបន្លឺឡើងពេញផ្ទៃមេឃថា៖ «អ្នករាល់គ្នាអើយ... ចំណេះដឹងពិតមិនមែនជារបស់ដែលត្រូវរក្សាទុកក្នុងសៀវភៅ ឬក្នុងភាពងងឹតឡើយ។ វាគឺជាពន្លឺដែលត្រូវរីកសាយភាយដើម្បីបំភ្លឺចិត្តមនុស្ស។ ឆ្នាំទី ៣០០ នេះ គឺជាឆ្នាំដែលយើងត្រូវរៀនរស់នៅក្នុងតម្លាភាព ដើម្បីត្រៀមខ្លួនទទួលយកយុគសម័យថ្មីដែលកំពុងខិតជិតមកដល់។»

ជំពូកទី ១៤៖ ផ្កាឈូកនៃមេត្តាធម៌ និងការចាប់កំណើតថ្មីក្នុងចិត្តមនុស្ស
ឆ្នាំទី ២០០ នៃវិមុត្តិយុគ, កំពូលភ្នំដែលខ្ពស់ជាងគេបំផុត
ពេលវេលាបានកន្លងផុតទៅ ២០០ ឆ្នាំ គិតចាប់ពីថ្ងៃដែល Ajita បានបោះជំហានដំបូងចូលក្នុងវិមុត្តិយុគ។ ទោះបីជារូបកាយរបស់នាងបានរលាយចូលទៅក្នុង "នាឡិកាខ្សាច់មាស" កាលពី ១០០ ឆ្នាំមុនក៏ដោយ ប៉ុន្តែព្រលឹងរបស់នាងនៅតែមានវត្តមាន។ ឥឡូវនេះ ក្នុងឆ្នាំទី ២០០ នេះ Ajita លែងមានរូបរាងជាមនុស្សទៀតហើយ ប៉ុន្តែនាងបានក្លាយជា "ថាមពលនៃមេត្តាធម៌" ដែលរលាយចូលទៅក្នុងចិត្តរបស់មនុស្សគ្រប់រូប។
១. ការចាប់កំណើតថ្មីក្នុងចិត្តមនុស្ស
ក្នុងឆ្នាំទី ២០០ នេះ Ajita លែងត្រូវការរូបកាយដើម្បីធ្វើដំណើរទៀតហើយ។ នាងរស់នៅដោយ "បីតិ" (សេចក្តីត្រេកអរក្នុងធម៌)។ នាងបានក្លាយជា "មហាឧបាសិកា" ដែលមនុស្សគ្រប់គ្នាគោរពកោតខ្លាច។ នាងបានបណ្តុះបណ្តាលសិស្សរាប់ពាន់នាក់ ឱ្យក្លាយជាអ្នករក្សាសន្តិភាពក្នុងយុគសម័យដែលមនុស្សចាប់ផ្ដើមមានការភ្លេចភ្លាំង។
២. ផ្កាឈូកនៃមេត្តាធម៌លេចឡើងក្នុងចិត្តមនុស្ស
ក្នុងឆ្នាំទី ២០០ នេះ Ajita លែងមានរូបរាងជាមនុស្សទៀតហើយ ប៉ុន្តែនាងបានក្លាយជា "ថាមពលនៃមេត្តាធម៌" ដែលរលាយចូលទៅក្នុងចិត្តរបស់មនុស្សគ្រប់រូប។ នៅពេលមនុស្សម្នាក់តាំងសមាធិយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ ផ្កាឈូកពណ៌ខៀវដែលជាសញ្ញានៃ "ចិត្តអមតៈ" នឹងលេចឡើងក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេ។
សម្លេងរបស់ Ajita បានបន្លឺឡើងពេញផ្ទៃមេឃថា៖ «ខ្ញុំមិនស្លាប់ទេ ខ្ញុំគ្រាន់តែទៅរង់ចាំអ្នករាល់គ្នានៅមាត់ច្រកទ្វារនៃយុគសម័យថ្មី...»
៣. នាឡិកាខ្សាច់ និងការលោតផ្លោះនៃពេលវេលា
នាឡិកាខ្សាច់មាសដ៏ធំអស្ចារ្យនៅតែលេចឡើងនៅពីក្រោយ Ajita បង្ហាញលេខតួរំកិលយ៉ាងលឿនឆ្ពោះទៅរក ០។ តួលេខនៃពេលវេលាបានផ្លាស់ប្តូរយ៉ាងលឿនបំផុត៖ ២០០... ៧៩,៩៦១... ៧៩,៩៥០... ៧០,០០០... ៥០,០០០... ២០,០០0... រហូតដល់សល់ត្រឹមតែ ១,០០០ ឆ្នាំ ទៀតប៉ុណ្ណោះ មុនដល់យុគព្រះសិអាមេត្រី!