Katta

⏺️ අඳුරු ඇදහිලි අතරින් ⏺️

කොටස 12 – යළි ගමට, යළි හදවතට

රෝහලේ දොරවල්වලින් පිටවෙද්දී, නගරයේ හුස්ම ඇයට වෙනස් වගේ දැනුණා. කලින් වගේ බරපතල නෙවෙයි—දැන් නිදහසක් තියෙනවා. ඔයාගේ අතීතය මුහුණ දීම කියන්නෙ ඒක ඉක්මවා යාමට පළමු පියවර බව ඇය දැන් තේරුම් ගත්තා.

බස් එකේ ඇය සිටියේ කවුළුවෙන් බැලීමක් අතරේය. පාර දිගේ හිරු වැටෙමින් නිම්නතක් යවමින් සිටියා. ඇය හිතා ගත්තා, “මේ මාවත් යන ගමනක්.”

ගමට පැමිණි විට සෙරීන්ට හිතට පන වගේම සැනසීමක් දැනුණා. ගගෙ සුළඟ ඇගේ මුහුණට වැදිලා, හිතට කීවා—**“ඔයා ආපහු ආවා.”**

නදීෂ් එදින ගගෙ තීරයේ හිඳියා. ඔහුගේ ඇස් තවත් මෘදුයි, නමුත් එහි තිබෙන උණුසුම පැහැදිලිව දැනුණා.
“ඔයා ආවානේ…” ඔහු කිව්වා.
“ඔව්,” ඇය සිනාසෙමින් පිළිතුරු දුන්නා. “මට ආපහු එන්න ඕන කියලා මටම දැනුණා.”

“දමිතව දැක්කද?”
“ඔව්,” ඇය මද නිහඩව කියා සිටියා. “ඔහුට තවත් අවස්ථාවක් අවශ්‍ය වුණා. නමුත් මට තේරුම් ගන්න ලැබුණා—ආදරය කියන්නෙ අතීතයට නැවතීමක් නොව, වර්තමානයේ මැද ජීවත්වීමක්.”

නදීෂ් ඇගේ මුහුණ අල්ලා බලාගෙන කිව්වා. “ඒ වචන ඔයාගෙන් ඇහුවාම මට හිතෙන්නෙ මේ ගමට ආලෝකය ආපහු ආව වගේ.”

“ඔයා හිතාගන්නෙ මට දැන් නිවන් ලැබුණා කියලාද?”
“නැහැ,” ඔහු මෘදු හඬින් කිව්වා. “නමුත් ඔයා දැන් හුස්ම ගන්නෙ නිදහසේ.”

ගගෙ තීරයේ ගැඹුරු නිහඩකම උදා වුණා. ගගෙ ජලය ඇගේ අත් අතරින් ගලා යද්දී ඇය මනසේ හිටියේ ඒ වචනම.

“නදීෂ්,” ඇය කිව්වා, “ඔයාට මට කියන්න ඕනෙ දෙයක් තිබුණානේ? ඒක තවමත් නොකියාද?”

ඔහු මිනිත්තුවක් නිහඩව හිඳියා. පසුව ඇයව බලාගෙන සිනාසෙමින් කිව්වා, “ඔයාට තේරුම් ගන්න ඕන නෑ. ඔයා දැනෙනවා.”

ඇය කම්පාවක් දැනුනා. ඒ මොහොතේ හිරු ගගෙ වතුරේ බැබලෙමින් ඔවුන් දෙදෙනාට මැද බොඳ රෑකිරණියක් ඇති කළා. ඒක ආදරයක් වගේ, නිහඩයක් වගේ, නමුත් පැහැදිලිව ජීවත්වෙන සිහිනයක්.

ඇය සිනාසෙමින් ඔහුගේ අත අල්ලා ගත්තා. “ඔයා ඉන්න තුරු මට හිතෙනවා, මගේ ලිවීමේ අරුත තවමත් ඉතිරිවෙලා.”

ඇතැම් ආදරය මැකෙන්නේ නැහැ—ඒ මැදින්ම අලුත් ආරම්භය උපදින්න පමණයි.

📝 Katta

⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕

⏺️ අඳුරු ඇදහිලි අතරින් ⏺️

කොටස 11 – නැවත මුණ ගැසීම

නගරය ඇයට අලුත් විදිහට දැනුණා. කලින් හිතාගත් ආකාරයට නොව, නිහඩ හා ශුන්‍ය තැනක් වගේ. පළවන් වරට ඇය අත්විඳින නගරේ හුස්ම බරපතලයි.

ඇය රෝහලට පැමිණි විට, හදවත ගැස්වෙන අයුරින් නරඹා සිටියා—ඇතැම් ආදරයක්, කාලය ගතවෙද්දී බොඳවෙයි කියලා හිතුවත්, දැන් ඒ මතකය ඉස්සරටම පැහැදිලි වුණා.

දමිත, ඇඳ මත නිහඩව පවතිනව. ඔහුගේ මුහුණ දුර්වලයි, නමුත් ඇය ඇතුළු වූ මොහොතේ ඔහුගේ ඇස් විවෘත වුණා.
“සෙරීන්... ඔයා ඇවිත් තියෙනවද?”

ඇය කම්පාවක් දැනුනා. “ඔයාට දැන් හිතට සැනසීමක් ඇති වෙලාද?”

“ඔයා එනකොට ඒක වෙනස් වෙනවා,” ඔහු මද සිනාසෙමින් කියනවා. “මට හිතෙන්නෙ කාලයම නැවතුන වගේ.”

ඇය නිහඩව අසුන් ගත්තා. ඒ මොහොතේ සෙනෙහසක්ද, නැතිනම් දුකක්ද කියලා තීරණය කළ නොහැකි වුණා.
“දමිත, මට මතකයි... ඔයා ගියාම මම බොහෝ දේ අහිමි වුණා. ඒත් අද මට පෙනෙන්නෙ ඒ අහිමිවීම මට අලුත් මාවක් දුන්නා කියලා.”

ඔහු ඇගේ අත අල්ලා ගත්තා. “මට මොන තරම් අමාරු වුණාද කියලා ඔයාට කියන්න බැහැ. නමුත් මට තවත් අවස්ථාවක් ලැබුණොත්, ඒ අහිමිවීම පුරවන්න කැමතියි.”

සෙරීන්ගේ ඇස් තුළ කඳුළු දිලිසුණා. “අතීතය නවතින්න බැහැ, දමිත. ඒත් මට තේරුම් ගන්න පුළුවන්—ඔයාගේ අකමැත්තත් මගේ ආදරයේ කොටසක්.”

ඇය එතැනින් පිටවෙද්දී, ඔහුගේ හඬ යළිත් ඇසුණා.
“සෙරීන්... මට ආදරෙයි. ඒක කිව්වට පසුයි. නමුත් ඒ වචන මට හැමදාම ඇත්තම.”

ඇය නැවතිලා ආපහු බැලුවා. “ඒ වචන මට නවතම පිටුවක් විවෘත කරලා. ඒත් මට එය පුරවන්න වෙන කෙනෙක් ඉන්නවා.”

දමිත ඇගේ ඇස්වල පරස්පර ආලෝකය දැක්කා. “ඔයාට සතුට ලැබෙන්න මම කැමතියි, හැබැයි මට ඔයා අමතක වෙන්න බැහැ.”

ඇය නිහඩව පිටවෙද්දී රෝහලේ දොරවල් පියා ගත්තා. ඇය දැනුනා—මිනිසාට අතීතය සමඟ යහපත් වීම කියන්නෙ අමතක වීම නොව, සමාව දීම බව.

⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕

⏺️ අඳුරු ඇදහිලි අතරින් ⏺️

කොටස 10 – අතීතයේ හඬ

ගමේ දිවා සන්සුන් නිහඩකමත් අතරේ සෙරීන්ට හදිසියේම පණිවිඩයක් ලැබුණා. එය නගරයෙන්, පරණ මිතුරන්ගෙන්. පණිවිඩයේ වචන කිහිපය ඇගේ හදවත ගැස්වුවා—
**“දමිත අසනීපයි. ඔයාට දකින්න ආසයි කියලා.”**

අතීතයේ අඳුරු මතකයක් මෙන්, ඒ වචන ඇගේ ඇස් ඉදිරියෙන් නැවතුණා. දමිත—ඔහු තමන්ගේ ප්‍රථම ආදරය. නමුත් ඒ ආදරය ඇගේ හිත කෙරෙහි තුවාලයක් දාපු අයෙක්.

ඇය දිගටම අහිතකර නිහඩකමකින් යටවුණා. නදීෂ් ඒ දවසේ ගගෙ තීරය අසල ඇයව දැක්කා.
“ඔයාගේ මුහුණේ තියෙන එම මල වගේ නිහඩකම මට කියනවා, කිසිවක් හොඳ නෑ කියලා.”

“නගරේ අයෙක් අසනීපයි,” ඇය මෘදු හඬින් පිළිතුරු දුන්නා. “දමිත කියලා… ඔයාට මතකද මම කලින් කිව්ව කෙනා?”

නදීෂ් හිස් අතක් ගැටුවා. “ඔයාට යන්න ඕනෙ. ඒක අතීතය හමුවෙන්න අවස්ථාවක්.”

“මට දැනෙනවා… යන්න ඕන කියලා, හැබැයි මට භයයි.”

“භය වෙන්න එපා. මොකද, කිසිවෙකුත් තමන්ගේ අතීතය අමතක කරන්නෙ නැහැ. ඒක සමඟ ඉන්න තරම් ශක්තිමත් වෙන්න පමණයි.”

ඔහුගේ ඒ වචන ඇයගේ හදවතේ අඳුරු පරාවරය ලඟ අලුත් ආලෝකයක් විඳිනවා වගේ.

ඇය අලුයම නගරයට යන්න තීරණය කළා. ගමේ මිනිස්සුන්ට සමුදීද්දී, නදීෂ් ඇයව පසුව බලමින් හිඳියා. “ඔයා ආපහු එනවාද?” ඔහු ඇස් තුළ අඳුරු පරාවරයක්.

“ඇවිත් කියන්නම්, මට මගේ හිත තේරුම් ගන්න පුළුවන්ද කියලා.”

ඔහු ඇගේ අත අල්ලා ගත්තා. “ඔයා එන තුරු මම බලා ඉන්නම්.”

ඇය මඳ උණුසුමකින් සිනාසෙමින් මතුපිට බලා ගියා. බස් එක ගමන් යද්දී ඇය ආපහු බැලුවා—නදීෂ් තවමත් තනිව ගගෙ තීරයේ. ඔහුගේ ඇස්, හදවතේ නිහඩ පණිවිඩයක් කියනවා වගේ—**“මට ඔබව විශ්වාසයි.”**

නගරයට ඇය පැමිණි විට, ගාලිමාවල තවමත් එළිය බබලනවා. ඒත් ඇගේ ඇස් තුළ අතීතයේ අඳුර තවමත් මැවෙලා. ඇය දමිතව දැකන මොහොතේ, කතාවේ අලුත් පිටුවක් විවෘත වෙන බව ඇය දැන ගත්තා.

⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕

⏺️ අඳුරු ඇදහිලි අතරින් ⏺️

කොටස 9 – කඳුළු සහ සිනා අතරින්

එදා සෙරීන්ට ගම අසල පාසලෙන් ආරාධනාවක් ලැබුණා—“ඔබේ කවි කියවීම් සවන්දීමකට පැමිණෙන්න.”
ඇය තුළ ගැටුමක් වුණා. ඒක අතීතයේ අඳුරු මතකයක් නැවතත් විවෘත කරන මොහොතක් වගේ. නමුත් ඇය තීරණය කළා—ඇය පලාන යන්න නෙවෙයි, මුහුණ දීමටයි.

ඇය පාසලට ගියේ සරල හැඳුනක් ඇඳලා, පරණ ගුරුතුමියාව ඇයව සාදන්නට සිටියා. “අපිට ඔබ වගේ එකාට ගොඩක් උනන්දුවක් තියෙනවා, සෙරීන්. ගමට මේ වගේ ශක්තියක් එනකොට හැමෝටම ආසාවක් ඇති වෙනවා.”

ඇය වේදිකාවට නැගෙද්දී, ඇගේ ඇස් ගැටුණා නදීෂ්ගේ ඇස්වලට. ඔහු පසුපසට, පෙනෙන තරම් නිහඩව සිටියා. ඒත් ඔහුගේ ඇස් කියන දේ, ලෝකයම නිහඩ කරලා අහන්න වටින වචන වගේ.

ඇය පටන් ගත්තා.

> “ආදරය කියන්නෙ හුස්මක්,
> හැඟීමක්,
> විරාමයක්,
> නමුත් කිසිදාම නිමා වචනයක් නෙවෙයි…”

ගමේ දරුවන් නිහඩව ඇය අසනවා. කවිය නිමවෙද්දී ඇය අඳුරු අතීතයකට ගියා—දමිත. ඔහු මතකයට ඇතුළු වුණා. ඒ මොහොතේ ඇගේ හිත දෙකකට බෙදුණා.

සංගීතය නතරවෙද්දී ඇය මතක් කරලා කිව්වා, “අපේ අතීතය කියන්නෙ අපිව බොඳ කරන අඳුරක් නෙවෙයි. එය අපිට ආලෝකය සොයා යන්න මඟ පෙන්වීමක්.”

ගුරුතුමියාව ඇගේ අත අල්ලා, “ඔයා දැන් සම්පූර්ණයි,” කියලා කීවා.

ඇය පිටවෙද්දී නදීෂ් ඉදිරියට ඇවිත් තරහ නැති සිනාවක් දක්වලා කීවා, “ඔයා කවිය කියද්දි මට මතක් වුණා—ඇත්තටම ආදරය කියන්නෙ අහසට ලියන දේක් නෙවෙයි, එය අහසටම අහන එකක්.”

සෙරීන් බොහෝ වෙලාවක් නිහඬව සිටියා. “ඔයාගේ ඒ වචන මට ලෝකයම නිවෙලා වගේ හැඟෙනවා.”

ඇය ගමන් යද්දී නදීෂ් පසුපසින් බලමින් හිඳියා. ඔහු දැන ගත්තා—ඇය තවමත් අතීතයේ කඳුළු වලින් මිදෙන්න බැරි බව. නමුත් ඔහු තීරණය කළා—ඔහුගේ සිනා, ඇයගේ ඒ කඳුළු පිටවන්නට හේතුවක් වෙන්නයි.

එදින සවස ගගෙ තීරය අසලින් හිරු බැස යද්දී, ඔවුන් දෙදෙනාම එකම අහසේ යට ඉඳලා සිතූ විදිහ වෙනස් නොවුණා—ආදරය කියන්නෙ කවදාවත් අතීතය මකා දැමීමක් නෙවෙයි, එය ආදරය හැඟෙන අයුරින් යළිම ලියන්නෙකි.

⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕

⏺️ අඳුරු ඇදහිලි අතරින් ⏺️

කොටස 8 – අහසට ලියූ පණිවිඩය

උදේ හිරු ගමේ ගස අතරින් දිවි ගලවන රැඳවුමක් වගේ බැබලුණා. ගම සන්සුන්. ගගෙ තීරය, ගෙවල්වල දොරවල්, සහ ගමේ මැදින් ඇසෙන කුඩා ගීතය—එකම සංගීතයකි.

සෙරීන් අත්පොතක් අල්ලා ගඟේ අසලට ගියේය. ඒ ඇයගේ පුනරුත්ථාපන ලේඛනයක් වගේ. ඇය ලියමින් සිටියා—කවියක් වගේම, ආදරිකාවක් වගේම.

> “අහසට ලියන්නෙ මගේ හිතේ ගීතයයි,
> ගගෙ සෙරිනේඩ් අහන්නෙ ඔයාගේ හුස්මයි.”

ඇය ඒ වචන ලියන විට ගගෙ තීරයෙන් නදීෂ්ගේ හඬ ඇසුණා. “මම හිතුවා ඔයා අදත් මෙහෙමම ලියනවා කියලා. ඒ අකුරු අහසටම යනවා වගේ.”

සෙරීන් හිනා වුණා. “ඔයාට දැනෙනවද? මේ ගම මට ආපහු ලියන්න පටන් ගන්න ශක්තිය දුන්නා.”

“ඔයා ලියන ඒ ගීත මට කියලා දෙන්න පුළුවන්ද?”

“කියලා දෙන්නෙ නැහැ,” ඇය සිනාසෙමින් කිව්වා. “කවියක අරුත අහුලගන්න පුළුවන් ඔයා වගේ අයෙක්ට විතරයි.”

ඔවුන් අතර මෘදු නග්මාවක් වගේ නිහඩකමක් උදා වුණා. නදීෂ් ඉදිරියට ආව. “ඇයි මට එහෙම කියන්නෙ? මට තේරුම් ගන්න හිතෙනවා, හැබැයි මම තේරුම් ගන්න අයෙක් නෙවෙයි කියලා හිතෙනකොට භයයි.”

“භය වෙන්න එපා,” ඇය හඬ අඩු කරමින් කිව්වා. “කවදාවත් ආදරය කියන්නෙ වචනයක් නෙවෙයි. ඒක සරල හැඟීමක්.”

ඔහු ඇගේ අත අල්ලාගත්තා. “ඒ හැඟීම මට දැනෙන්නේ දැන්.”

ඇය නවතිලා ඔහුගේ නෙත්වලට බැලුවා. “ඔයාට තේරුනාද... මට තවමත් තීරණය කරන්න බැරි බව?”

“ඔයා තීරණය කරන්නෙ නැත්නම් මම බලා සිටින්නම්. ඒක මට ලැබුණු විශාලම දේවල් වලින් එකක්.”

ඇය ඇගේ අත ඔහුගේ අතේ තබා හිඳියා. “ඔයාගේ ඒ හැඟීම අහිමි නොවෙන්න මමත් උත්සාහ කරම්.”

ඇතැම් නිහඩ මොහොතකට පසු නදීෂ් ගගෙ තීරයට බලමින් කීය. “ඔයා දන්නවද, අපි කුඩා වෙද්දි මේ තැනට විඳිලා අහසට පණිවිඩ ලියා එල්ලුවා කියලා?”

සෙරීන් සිනාසෙමින් මතකයට ගියා. “ඔව්... ‘ඔබේ අය’ කියලා අහසට ලියපු අකුරු අමතක වෙලා නැහැ.”

අදත් ඔවුන් එම අකුරු ලියන්නට ව්‍යාකූල වූවෝය. නමුත් මේ වරට ඒක සිහිනක් නොවෙයි—ඇත්තක්. අහසට ලියන පණිවිඩයක් නොවෙයි, ඔවුන්ගේ හදවතේ ගීතයක්.

⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕⭕

⏺️ අඳුරු ඇදහිලි අතරින් ⏺️

කොටස 7 – හුස්මවෙර ආදරය

ඇතැම් රාත්‍රීන් ඇත, නීරෝගී නිසලකම පවා ගැඹුරු හඬක් ඇති කරනවා. එම රාත්‍රියත් ඒ වගේ එකක්. සෙරීන් නිදාගත් නගරයේ හුස්මවෙර සිහිනයක් ඇයගේ හදවත හිනාවෙලා පීඩා කළා—නදීෂ්ගේ මුහුණ, ඔහුගේ අත්, සහ ඔහු කියා නොකියන වචන.

ඇය උදේ එන විට ගගේ තීරයේ ඇවිද යනවා. අහස අළු පැහැයෙන් පිරී, ගගෙ වතුරේ සිසිල දැනෙයි. ඒ වෙලාවේ ඇය අසන්නට ලැබුණා නදීෂ්ගේ හඬ.
“අදත් උදේ අර ගගෙ තීරේ... ඔයා.”

ඇය හැරී බැලුවා. ඔහුගේ මුහුණේ හිරු කැඳවන මද උණුසුමක්, ඔහුගේ ඇස් තුළ බොහෝ දේ කියන නිහඩකමක්.

“මට මේ තැන කැමතියි,” ඇය කිව්වා. “එහෙම හිතෙනවා මට මේ ගගෙන් මගේ හදවත අහන්න පුළුවන් කියලා.”

නදීෂ් හිනා වුණා. “ඒ හදවත මටත් අහන්න ලැබුණොත්...”

ඇය නිහඬව හිඳියා. මිනිත්තුවක් ගතවෙද්දී ඔවුන් අතර සිදුවූ නිහඩය, කිසිදු වචනයකට වඩා අරුතක් තිබුණා. ගගෙ ජලය ගලා යන සෙරිනේඩ්, ඔවුන්ගේ හුස්මවෙර ගීතයක් වගේ.

“නදීෂ්, ඔයාට මතකද අපි කුඩා වෙද්දී මම ලියපු කවි පොත?”
“ඇත්තටම මම තවමත් ඒක අරගෙන ඉන්නවා,” ඔහු පිළිතුරු දුන්නා. “අපිට එකට මතක තියෙන ඒ අකුරු මට සොඳුරුම මතකයක්.”

නදීෂ්ගේ ඇස් සෙරීන්ගේ ඇස්වලට ගැටුණා. ඔහු අතක් දිගු කරමින් ඇයගේ කෙඳි පිහිටුවා. “ඔයාට තේරෙනවාද... මට මේ හැම මොහොතකම කියන්න හිතෙන දේ?”

සෙරීන් කම්පාවක් දැනුනා. “නැහැ... කියන්න එපා,” ඇය මද උච්ච හඬකින් කිව්වා. “මට තවමත් අහන්නට භයයි.”

“කෙසේ වෙතත් මම දවසක කියන්නමම්,” නදීෂ් යළිත් සිනාසෙමින් පිළිතුරු දුන්නා.

ඒ මොහොතේ ගග අසල පොල්ගස් අතරින් හුළඟක් වැදෙමින් ගමනක් ගියා. අහසේ පහන් රූපවලින් දිනපතා ආදරය පිපෙන සටහනක් මෙන් ඒ මොහොත ලිවුණු වුණා.

ඇය ගමන් යද්දී ඔහුගේ ඇස් තවමත් ඇය දෙසම යොමු වී තිබුණා. ඔහුට දැනුණා—ඇය තවමත් අතීතයට සහ වර්තමානයට අතර රැඳී සිටින බව. නමුත් ඒ අතරතුර ඔහු තීරණය කළා—ඇයට ආදරය කියන්නට එන මොහොත කවදාවත් අතහැර නොයන්න.

කොටස 6 – පරණ කතාවන්, නව කතා

ඇස් උඩින් හිරු පැහැදිලිව දක්නට ලැබුණ දවසක්. ගම පුරා පණිවිඩ ගලා යනවා—“සෙරීන් මැමි ගමට ආවලු!” කියලා. ගමේ පරණ යාළුවෝ ඇයට ආදරෙන් පිළිගන්නත්, කිසිවෙකුට හිතාගන්න බැරි වුණා ඒ ආපසු පැමිණීමේ පසුබැසීම.

ඇය එදා දහවල් ගමේ පාසලට ගියේ පරණ ගුරුතුමියාව හමුවීමටයි. අතීතයේ තවත් පිටුවක්.
“අපේ කුඩා සෙරීන් දැන් මේ වගේ ලස්සන ලේඩියෙක් වෙලා!” ගුරුතුමියාව සිනාසෙමින් කිව්වා.
“ඔයාට මතකද මම විලාප කියලා ලියපු පද ගීත? ඔයා ඒ වෙලාවේ කිව්වා—‘අදහන්න එපා, ආදරය කියන්නේ පොතකට වචනයක් නෙවෙයි’ කියලා,” සෙරීන් සිනාසෙමින් පිළිතුරු දුන්නා.

“ඔයා දැන් ඒ වචනයේ අරුත දැනගෙන හිටියොත් හරි,” ගුරුතුමියාව ඇගේ ඇස් තුළ බැලුවා. “අදහස් වෙනස් වෙනවා, නමුත් හෘදයම තීරණය කරන දේ වෙනස් වෙන්නේ නෑ.”

ඇය එතැනින් පිටවෙද්දී, ගමේ මාවතක අසල නදීෂ් නවතිලා සිටියා. ඔහුගේ අතේ කොළ බෑග් එකක්.
“මට මතකයි, ඔබට පොතක් ලියන්න හිතුනා නේද? නගරේදී ඒක කරනවාද?”

සෙරීන් සෙමින් හිනා වුණා. “හිතන්න තිබ්බා. හැබැයි... නගරේ ජීවිතේ හඬ ඉතා උච්ච. ඒ නිසා මට මගේ හඬ අහන්න බැරි වුණා. දැන් එතැනින් දුරකැඳී, හැගීම් අහන්න පුළුවන් වෙලා.”

නදීෂ් හිස් අතක් ගැටුවා. “ඇත්තටම මේ ගමට මටත් නගරේ පස්සෙම ආදරේ. නගරේ හිරු උදාවෙන්න පෙර ගම සොඳුරුම තැනක්.”

ඇය ඔහුට නැරඹීය. එදා ඔවුන් අතර තිබුණු දුර අඩු වෙලා තිබුණා. නමුත් ඒ දුර අතර තවත් කෙනෙක් තිබෙන බව ඇය දැනෙයි—දමිත.

ඇය මනෝභාවයෙන් වෙනතක ගොස් හිඳින විට නදීෂ් ඇගේ හිත කියවන්නට උත්සාහ කළා. “ඔයාට තවමත් අමතක වෙලා නැද්ද ඒ නගරේ...?”

සෙරීන් බොහෝ වෙලාවක් නිහඬව සිටියා. “මම අමතක වෙලා නැහැ, නමුත් මට තේරෙලා තියෙනවා—කාලය යන විට අතීතය සමඟ ගැටෙන්න බෑ. ඒත් මට තවමත් තීරණය කරන්න අමාරුයි.”

“මම බලා සිටින්නම්,” නදීෂ් යළිත් කිව්වා. “ඔයා තීරණය කරන දින මට කියන්න.”

ඇය සෙමින් ඔහුට හිනා වුණා. “ඔයාගේ හැම වචනයකම පසු අරුතක් තියෙනවා. හැබැයි මම තවමත් මගේ හඬ අහනවා...”

ඒ මොහොතේ සුළඟක් පියාසර කළා. ගමේ පොල් ගස් හඬන හඬ, ගග අසල ගලා යන සෙරිනේඩ්, සියල්ලම මතක් කළේ—අඳුරු ඇදහිලි අතරින් ආදරය යළිම නැගී එන බවයි.

---

කොටස 5 – ගමේ සවන්
ගමේ උදෑසන හිරු ගග මත දිලිසෙමින් සෝකාරියක් අරගෙන ආවා. සෙරීන් නිදාගත් අතුරුදානයේ පසු, උදේ ගම මැද ඇවිද ගිය විට, ඔහුගේ නාමය ඇය අසන සෑම තැනකම කෙළිමඩයක් වගේ ගලා ගියා.

“අපේ නදීෂ්ට ආවොත් සෙරීන් නේද? හැබැයි මේක ආයෙත් ආදර කතාවක් වෙයි කියලා මට පේන්නේ,” ගමේ කඩේ හිඳිපු කුඩා ලමයින්ගේ අම්මාලා කතා කළා.

ඇය සිනාසී ගමරැඳු ගොසිප් එකට පිළිතුරු දුන්නේ නෑ. නමුත් ඇගේ හදවත තුළ දැනුනේ කුඩා කුමාරියක් වගේ නව තරගයකට ඇය ඇතුළත් වෙලා ඇති බවයි.

ඇය ගමෙන් ගමට ගිය විට නදීෂ් ඔහුගේ බෝග භූමියෙන් වැඩ කරමින් සිටියා. දවස් ගණනාවක් ගතවී නැතිවූවත් ඔහුගේ අතේ ගැටුණු සොඳුරු ගැටලු ඔහුගේ මතුමූනේ තරමක් මහන්සි වු බව පෙනුනා.

“ඇයි ඔයා මෙච්චරම උත්සාහයෙන් වැඩ කරනවාද?” සෙරීන් ඇදගත් සෙනෙහස් හඬකින් අහලා.

නදීෂ් නතරවී ඇයව බැලුවා. “ගමක ජීවිතේ වෙනස් නේ. මේ මට පවුලේ බර, ගමේ බර, හැමදේම එකට රැඳුන එක. නමුත්... මට මේ හැමදේම ගොඩගන්න හිතෙන එකේ හේතුව, මට තවමත් තියෙන එකම සිහිනයයි.”

සෙරීන්ගේ හදවත සීතල සිසිලකින් සෙමින් වැසි වගේ ගැටුණා. ඔහුගේ සිහිනේ සත්‍යය ඇය දැනුනත්, තවමත් එය පිළිතුරු නොදී තිබුණා.

“ඔයාට මට කිව්වොත්... මගේ සිහිනේ මොනවද කියලා?” නදීෂ් ඇයව සෘජුවම ඇසුවා.

ඇය මොහොතක් නිහඩව සිටියා. මතකය තුළ නගරයේ දමිතගේ සිනහවක්, ඔහුගේ සරල සෙනෙහස, සහ දුර්වල නොවී සිටි ජීවිතය මැවූ අතීතය උදා වුණා. නමුත් ඉදිරියෙන් සිටි නදීෂ්ගේ ඇස් ඇයට කියන්නේ වෙනස් කතාවක්—ඇගේ හදවත සදහටම සන්සුන් කරන ආදරය.

“ඉන්පසු බලමු... නදීෂ්,” ඇය පිළිතුරු දුන්නා. “මම තවමත් තීරණය කරන්න බැරි තැනක.”

ඔහු ඇගේ හඬේ ගැටුම දැනුණත්, සැනසුමෙන් සිනාසෙමින් කිව්වා. “එහෙනම් මම රැඳෙන්නම්. මම බලා සිටින්නම්. මට ඔයාගේ හෘදය කුමක් කියනවාද කියලා අහන්නම තියනවා.”

ඒ මොහොතේ ගමේ ගග මත පියාසර කළ සුළඟ දෙදෙනා අතර සදාකාලික ආරගලයක මුල් පිටුව හැරුණා.

කොටස 4 – රහසක් සඟවා
ඉඳහිට ගමට රාත්‍රිය උදාවී තිබුණා. ගගේ සෙරිනේඩ් නතරවී, තරමක් තද සුළඟක් ගමරැඳු ගෙවල් අතරින් පියාසර කළා. නදීෂ් සෙරීන්ව ගෙදර ළඟට ගෙන ආවේ නමුත් ඔහුගේ සිත තවමත් නිවී නොගියේය.

“ඔයා මේ ගමට තාවකාලිකවයි ආවෙ?” ඔහු අසූවේ තවමත් නිශ්චිත පිළිතුරක් බලාපොරොත්තු වෙමින්.

සෙරීන් දොරවලට අත තැබුවා. ඇගේ මුහුණේ සිනහව තිබුණත් ඇස් තුළ කුමක්ද සඟවාගත් බව නදීෂ්ට සොයාගැනීමට බැරි වුණා. “අපි බලමු... කාලය මට කියලා දෙයි.”

නදීෂ්ට තේරුණේ—ඇය කුමක් හෝ සඟවාගෙන සිටින බවයි. නමුත් ඒ ගැන වැඩි දුර පීඩනයක් දීමට ඔහුට හැකි වුනේ නැහැ. ඔහුගේ හදවත සතුටෙන් පිරුණා—ඇය ආපසු එයි කියන එකම කාරණාව මට තරම් විශ්වාසයක්.

ඇය ගෙදර ඇතුළට යද්දී ගමේ විඳිමින් සිටි අය දෙදෙනා බලමින් සිටියහ. ගමේ අම්මාලියන් දෙදෙනා හිස් කටේ කතා කළා.
“අපි හිතුවේ සෙරීන් දැන් නගරේ මහත්යෙක් ගෙන් විවාහ වෙයි කියලා. හැබැයි දැන් බලනකොට නදීෂ්ටත් යළි අවස්ථාවක් තිබ්බා වගේ.”

ඒ කතා ඔහුගේ කන්ටත් වැටුණා. නදීෂ් නිහඩව හිඳියේ දැන ගන්නා ආකාරයට තම ආදරය යළිත් ගමරැඳු මතකයක් බවට පත් වෙයි කියලා.

අද රාත්‍රිය පුරා සෙරීන් නිදාගැනීමට නොහැකි වුණා. ඇගේ බල්කනියේ නාඳුනන තරුවලට ඇය ඇස් යොමු කළා. ඇයගේ සිතේ ගැටුම තවදුරටත් තද වෙමින් තිබුණා.
නගරයේ ඇය පිළිගත් ජීවිතය—රැකියාව, සම්මානය, සහ... දමිත. ඔහු ඇයගෙන් විවාහ යෝජනාව පිළිගන්න කියා ඉල්ලූයේ අවුරුදු දෙකකට පසු.

“මම නගරයේ සිටින්න ඔයාට කීවත්... මගේ සිතේ කවදාවත් නැති වෙලා නෑ නදීෂ්,” ඇය නිහඬව මතක තුළ කතා කළා.

ඉන්පසු ඇය තීරණය කළේ මේ ගමේ සිටියදී තම හෘදයය ඇත්තටම කුමක් පවසනවාද කියා අවසන් වරට විඳගන්න.

කොටස 3 – අතීතයේ සෙරිනේඩ්

ගමේ සවස අහස රතු පැහැයෙන් ගැස්සෙමින් සිටියේය. වැසි නතරවී, නගරය සන්සුන් වූවා. සෙරීන් සහ නදීෂ් ගමේ මාවතකින් ඇවිදිමින් ගොස්, පරණ ගොවිතැන් වලින් ගලා එන ගඟේ සෙරිනේඩ් අහමින් හිඳිනවා.

“මතකද මේ ගගේ පැත්තට අපි එළවළු පතුරුවලා ගමන් ගිහිල්ලා කුඩා බෝට්ටු හදපු දවස්?” නදීෂ් සිනාසෙමින් ඇස් උඩින් බැලුවා.

සෙරීන්ගේ ඇස් දිලිසෙමින් පිළිතුරු දුන්නා. “ඇත්ත... මම තවමත් මතකයි, ඔයා බෝට්ටුවට දැම්ම ගගේ අලවල් අරගන්නට ගිය විට ඔයා ගගට ඇදවැටුණා. මම හොඳටම කැමති වෙලා හිනා වෙලා ඉඳලා... ඔයාට නම් කෝපය.”

නදීෂ්ගේ සිනහව නෙත් අතරින් පිපුණා. “අපිට ඒ මොහොතේ තේරුණේ නැහැ, ඒවා තමයි අපේ ජීවිතේ හිනාපත් මතකය.”

එතැන් සිට ඔවුන් අතර නිහඩයක් උදා වුණා. ගඟේ ජලය ගලා යන හඬ, පක්ෂිගොඩ බිඳෙන හඬ, හා ගමේ ගගරැඳු සුවඳ පමණක් අසන්නට තිබුණා. නදීෂ්ගේ සිතේ සෙරීන් යළිත් ඉඳගන්න ආවද කියන ප්‍රශ්නය.

“සෙරීන්, ඔයා මේ ගමට ආපු හේතුව මට කියන්න බැරිද?” ඔහු ගැඹුරු හඬකින් ඇසුවා.

ඇය ගැටලුකාරීව උදා වූ කඳුළක් පවා සඟවාගත් හැටි සිනාසෙමින් පිළිතුරු දුන්නා. “මම විවේක ගන්නයි ආවේ. නගරය... මට හැම දේම අලුත් කරලා දුන්නත්, මගේ හදවතේ හිස්කම පුරවන්න බැරි වුණා. මම දැනගන්න ඕන වුණා—ඇත්තටම මගේ ජීවිතේ මගේ තනියම තෝරාගන්න එක මොකද්ද කියලා.”

නදීෂ්ගේ හදවත තුළ නව ගිනිවල් පිපුණා. ඒත් ඔහු දන්නවා, ඇයගේ රහසක් තවමත් ඇගේ ඇස් තුළ සැඟවෙන බව.

“මම හිතුවේ ඔයා සදාකාලේටම අතුරුදහන් වෙලා යයි කියලා,” නදීෂ් කටහඩ අඩු කරමින් කිව්වා. “ඇත්තටම මම... මම තවමත්...” ඔහුගේ වචන ගඟේ සෙරිනේඩ් තුළ අතුරුදහන් වුණා.

සෙරීන් උණුසුම් සිනහවකින් ඔහුගේ අත සෙමින් ස්පර්ශ කළා. “හෙට ගැන මම කියන්න බැහැ නදීෂ්. හැබැයි අද... මේ මොහොතේ... මම සැනසුමෙන් ඉන්නේ මේ ගමේ, ඔබේ අසල.”

අඳුරු සවස් අහස යළිත් නක්ෂත්‍ර වලින් පිරුණු කලාපයක් ලෙස දිස්වුණා. නදීෂ්ගේ නෙත් ඇයගේ ඇස් තුළ ගැටී ගියා. එම මොහොතේ ඔවුන් දෙදෙනාගේ සෙනෙහස මොණරාගේ පියාපත් විදිහට යළිත් විවර වුණා.

කාලය කවදාවත් නතර නොවෙයි. නමුත් එම රාත්‍රිය ඔවුන්ගේ මතකයේ සදාකාලික පිටුවක් බවට පත්වුණා.

2 කොටස
හඳුනාගැනීමේ මොහොත
වැසි බිංදු ගඟක් සේ ගලා ගියත්, ගමේ මධ්‍යයේ පරණ ගස යට තිබූ මතක ගුහාව අළුත් පන්සලක් වගේ සෙරීන්ට හැඟුණා. නදීෂ්ගේ නෙත් ඇයව පරීක්ෂා කළේ යලිත් පළමුවරක් දැකිනවා වගේ.

“ගොඩක් කාලෙකට පස්සෙ නේ සෙරීන්... අපිට එකම මාවතේ ගමනක් වෙලා යන්න වෙන්නේ,” ඔහු කුඩා සිනහවකින් කිව්වා.

“ඔව්... මම හිතනවා ඔයා තවමත් මේ ගමට බැඳුනු බව. මටනම් මේ ගමේ සුවඳ, මේ ගගෙ තරම්ම මට අහිමි වෙලා තිබුණා,” ඇය ගබර ගත් හුස්මක් අතහරිනවා සේ කිව්වා.

ඇතැම් මොහොතකදී, කාලය ඔවුන් අතර නතරවෙලා, සම්පූර්ණ ගමට අලුත් සන්සුන්මය රැඳවීමක් උදා වුණා වගේ හැඟුණේය.

නදීෂ් ඇයව නෙතෙන් බැලුවේ බරපතල සරලකමකින්. “ඇත්තටම මම හිතපු නෑ ඔයා ආපහු එනවා කියලා. නගරේ ජීවිතේ... මම නම් හිතුවේ ඔයාට දැන් මේ ගමේ යාදු නැති වෙලා ඇති කියලා.”

සෙරීන් සිනාසෙමින් පිළිතුරු දුන්නා. “හරිම ලස්සන නගරයක්, වැඩ... ජීවිතය... හැබැයි, මට දැනුනේ නගරේ සෙරීන් යථාර්ථයේ මම නෙවෙයි. මටම හම්බවෙන්න පුළුවන් තැන, මම පිටපත් වුනෙත් මේ ගමේ දී ගෙවූ සෙනෙහස.”

ඔවුන් අතර කතාබහ ගැඹුරු වෙමින් ගියේය. වැසි තවමත් ගොඩක් උණුසුම් සෙරීන්වෙලා බිමට වැටෙයි. ගග ගලා යන හඬත්, ගගෙන් එන සුවඳත් ඔවුන්ගේ මතක පසුබිමක් බවට පත්වුණා.

නදීෂ් ඇයව සොයා ගෙන ගියේ ගමේ කුඩා දුම්රිය මාර්ගය අසලටය. “අපිට මතකද මේ තැන? අපි කුඩා වෙද්දී එක්කම ඇවිදිපු මාවත.”

සෙරීන්ගේ සිහින සෙරිනීව, ඔවුන්ගේ අතීතය වගේම තවමත් දෑස් ඉදිරියෙ විඳගන්න පුළුවන් දර්ශනයක්. “ඇත්ත. මම දැන්මත් දැකගන්නවා අපි කුඩා වෙද්දි මේ මාවතේ බිඳිලා ගිය පලාත ගුටි ගහල ගිය හැඳුනුම්... අපි ගෙවූ දවසක්වත් අමතක වෙලා නෑ.”

අඳුරු සවස්වෙලට ගම සුලඟකින් සන්සුන් වී ගියා. නදීෂ් ඇගේ අත අරගෙන යන්නට යෝජනා කළේය. ඔවුන් සෙමින් පියඹා ගියේ පරණ ගම්මන් පොළේ අසලට.

“ඇත්තටම සෙරීන්... මම තවමත් හැමදාම මතක තියාගන්නවා. මම හිතුවා කාලය ගතවෙලා හැමදේම මකී යයි කියලා. හැබැයි ඔයා දැකපු මොහොතේම මට තේරුනා—මට මේක මකන්න බෑ.”

සෙරීන්ගේ ඇස් සෙමින් තෙත් වෙලා ආවා. ඇය ගැටලු නොකියමින් ඔහුගේ නෙත් අතුරින් අලුත් සන්සුන්කමක් දැනුණා. ඒ මොහොතේ ඇය තේරුනා: ඔවුන්ගේ ආදර කතාව අතීතයේ ගුටි ගහල තිබුණත්, නැවතත් අලුතින් මලක් වගේ පිපෙන්නට සූදානම් වෙලා තිබුණා.