Happy Life

🌸 නොලියූ ඉරණමේ පිටු

📖 Episode 14 | "කවුරුත් නොදන්නා අත්සන"

අවුරුදු දෙකකට කලින් ලියවුණු එක ලිපියක්...

අද ඔවුන්ගේ ජීවිත තුනක්ම වෙනස් කරන්න තරම් බලවත් වෙලා තිබුණා.

ඒත්...

ඒ ලිපිය ලිව්වේ කවුද?

━━━━━━━━━━━━━━

අවේන්ගේ අත තවමත් ඒ ලිපිය මත.

"නෙයිරා, මං ඔයාට ආදරේ කළේ වැරැද්දක්."

ඔහු ඒ වචන දිහා බලාගෙන හිටියේ තමන්ගේම ජීවිතය ගැන තිබුණු විශ්වාසය නැතිවෙලා වගේ.

"මේක මං ලියපු එකක් නෙවෙයි."

රෙහාන් නිහඬව ඔහු දිහා බැලුවා.

"මං දන්නවා."

"එහෙනම් මේක ඔයා ළඟ තිබුණේ කොහොමද?"

රෙහාන් කිසිම පිළිතුරක් දුන්නේ නැහැ.

නෙයිරා ඉදිරියට ආවා.

"අවේන්..."
"මට හැමදේම දැනගන්න ඕන."

ඇගේ ඇස්වල කඳුළු.

"මං දන්න හැමදේම කිව්වොත්..."

"මට තවත් ඔයාව අහිමි වෙයි කියලා බයයි."

අවේන් ඇයගේ අත අල්ලගත්තා.

"මේ වතාවේ මං යන්නේ නැහැ."

ඒ වචන ඇහුණු මොහොතේ...

නෙයිරාගේ ඇස්වලට අලුත් බලාපොරොත්තුවක් ආවා.

━━━━━━━━━━━━━━

රෙහාන් මේසය මත තිබුණු ලිපි ගොනුව ආයෙත් අතට ගත්තා.

"මේ ලිපි මට ලැබුණේ..."

ඔහු මොහොතක් නතර වුණා.

"නෙයිරා යන්න කලින් දවසේ."

"කවුද දුන්නේ?"

අවේන් ඇහුවා.

රෙහාන්ගේ ඇස් නෙයිරා දිහාට යොමු වුණා.

"ඔයාගේ අම්මා."

නෙයිරාගේ මුහුණ සුදුමැලි වුණා.

"මගේ අම්මා...?"

"ඔව්."

"එයා මොකටද ඔයාට මේවා දෙන්නේ?"

රෙහාන් කිසිම පිළිතුරක් දුන්නේ නැහැ.

ඒ වෙනුවට...

අන්තිම ලිපියෙන් කුඩා ඡායාරූපයක් එළියට ගත්තා.

ඡායාරූපය මේසය මත වැටුණා.

නෙයිරා ඒක දැකපු ගමන්...

ඇගේ හුස්ම නතර වුණා.

ඡායාරූපයේ හිටියේ...

අවේන්.

ඒත්...

ඔහු පාසල් නිල ඇඳුමෙන් නෙවෙයි.

වෙනත් ස්ථානයක.

වෙනත් කෙනෙක් සමඟ.

━━━━━━━━━━━━━━

"මේක..."

අවේන් ඡායාරූපය අතට ගත්තා.

"මං මේ ස්ථානයට කවදාවත් ගිහින් නැහැ."

නෙයිරා ඔහු දිහා බැලුවා.

"ඒත් මට මේ ඡායාරූපය පෙන්වලා..."

"ඔයා මාව අතහැරලා වෙන කෙනෙක් එක්ක යනවා කියලා කිව්වා."

අවේන්ගේ ඇස්වල කෝපය පිරුණා.

"මේක මගේ ඡායාරූපයක් වගේ..."

"ඒත් මං නෙවෙයි."

රෙහාන් හෙමින් කිව්වා.

"ඔව්."
"ඒක තමයි අපිට මුලින්ම තේරුණේ නැති දේ."

අවේන් ඔහු දිහා බැලුවා.

"එහෙනම් මේ කවුද?"

රෙහාන්ගේ පිළිතුර...

ඔවුන් කිසිවෙක් බලාපොරොත්තු නොවූ එකක්.

"ඔයා වගේ පෙනෙන කෙනෙක්."

━━━━━━━━━━━━━━

කාමරය පුරාම නිහඬතාවයක්.

නෙයිරාගේ ඇස් විශාල වුණා.

"ඒක වෙන්න බැහැ..."

"වෙන්න පුළුවන්."

රෙහාන් කිව්වා.

"අපි මේක හොයාගන්න කලින්..."

"නෙයිරා ගිහින් ඉවරයි."

අවේන්ගේ හිතට එකවරම ප්‍රශ්න දහසක් ආවා.

"ඒ මිනිසා කවුද?"

රෙහාන් හිස සෙමින් සෙලෙව්වා.

"මං තාමත් හරියටම දන්නේ නැහැ."

"ඒත්..."

ඔහු ලිපි ගොනුවේ අන්තිම පිටුව දිග හැරියා.

එහි තිබුණේ කුඩා අත්සනක්.

"D.S."

නෙයිරා ඒ අකුරු දැකපු ගමන්...

පියවරක් පසුපසට ගියා.

"නෑ..."

අවේන් ඇය දිහා බැලුවා.

"ඔයා ඒ අකුරු දන්නවද?"

ඇය කිසිවක් කිව්වේ නැහැ.

"නෙයිරා..."

ඇගේ ඇස්වලින් කඳුළු වැටුණා.

"ඔව්."
"මං ඒ අත්සන දන්නවා."

"කාගේද?"

ඇය හෙමින් ඔහු දිහා බැලුවා.

"මගේ පවුලේ..."
"ගොඩක් කාලෙකට කලින් අතුරුදන් වුණු කෙනෙක්ගේ."

━━━━━━━━━━━━━━

රෙහාන්ගේ මුහුණ වෙනස් වුණා.

"ඒක වෙන්න බැහැ."

"ඇයි?"

"මොකද..."

ඔහු හෙමින් කිව්වා.

"ඒ මනුස්සයා මැරිලා කියලා හැමෝම හිතාගෙන හිටියා."

━━━━━━━━━━━━━━

අවේන්ගේ හදවත වේගයෙන් ගැහෙන්න පටන් ගත්තා.

නෙයිරා නිහඬව කඳුළු වැගිරුවා.

වසර දෙකකට කලින් ඔවුන්ව වෙන් කළ රහස...

දැන් ඔවුන් ඉදිරියේ අලුත් මුහුණක් අරගෙන හිටියා.

මියගියා කියලා හිතපු කෙනෙක්...

සැබැවින්ම ජීවතුන් අතරද?

━━━━━━━━━━━━━━

D.S. කියන්නේ කවුද...?

නෙයිරාගේ පවුලේ අතුරුදන් වූ ඒ පුද්ගලයා කවුද...?

අවේන් වගේ පෙනෙන මිනිසා ඔවුන්ගේ ආදර කතාවට සම්බන්ධ වුණේ කොහොමද...?

❤️ ඊළඟ කොටසින් නෙයිරාගේ පවුලේ සැඟවුණු අතීතයේ දොරක් විවෘත වෙනවා... ඒ දොර පිටුපස තියෙන සත්‍යය අවේන්ට පවා විශ්වාස කරන්න බැරි වේවි.

ඊළඟ කොටස මඟ හැරගන්න එපා... ❤️

━━━━━━━━━━━━━━

© 2026 Happy Life. All Rights Reserved.
මෙම කතාවේ චරිත, සිදුවීම්, සංවාද සහ අන්තර්ගතය Happy Life පිටුවේ බුද්ධිමය දේපළ වේ. අවසරයකින් තොරව පිටපත් කිරීම, සංස්කරණය කිරීම හෝ වෙනත් පිටුවල පළ කිරීම තහනම්ය.

❤️ කතාව හිතට දැනුණා නම් Like 👍 කරලා Follow ❤️ කරන්න. ඔබේ අදහස Comment එකකින් කියන්න.
#නොලියූඉරණමේපිටු

👻 නොපෙනෙන නෙත්මානය

Episode 13 – "ඇය නැවත පැමිණියා"

"ඔයාගේ පෙර ආත්මය..."
"නෙරංජනා."

ආර්වෙත්ගේ ඒ වචනත් එක්ක සෙහාෂිගේ හුස්ම හිර වුණා.

"නෙරංජනා මගේ ඇතුළේ ඉන්නවද?"

ආර්වෙත් හිස සෙලෙව්වා.

"නෑ... ඒක එහෙම සරල දෙයක් නෙවෙයි."

"එහෙනම්?"

"ඔයා ඇගේ ජීවිතය ආයෙත් ජීවත් වෙනවා."

සෙහාෂිගේ ඇස් විශාල වුණා.

"ඒ කියන්නේ... මගේ මතක නැති මතක හැම එකක්ම ඇගේ මතකද?"

"ඔව්."

"එහෙනම් මට ඒවා සම්පූර්ණයෙන්ම මතක වෙයිද?"

ආර්වෙත් ඇය දිහා බලාගෙන නිහඬව හිටියා.

"මතක වෙන්න පටන් ගත්තොත්..."

ඔහුගේ කටහඬ බිඳුණා.

"ඔයාට මාවත් අමතක වෙන්න පුළුවන්."

ඊළඟ දවසේ උදේ...

සෙහාෂි office එකට ගියත් ඇගේ සිත තිබුණේ වෙන තැනක.

ඇය computer එක ඉදිරියේ වාඩි වී සිටියත් screen එකේ අකුරු පෙනුණේ නැහැ.

එකපාරටම...

ඇගේ මේසය මත තිබුණු pen එක තමන්ම බිමට වැටුණා.

ටක්!

ඇය පහළට නැමී එය ගන්න ගියා.

ඒ මොහොතේ...

කන ළඟින් හෙමින් කාන්තාවකගේ හඬක් ඇහුණා.

"ඔහුව විශ්වාස කරන්න එපා..."

සෙහාෂි එකපාරටම නැගිට්ටා.

"කවුද?"

ඇය වටපිට බැලුවා.

Office එකේ හැමෝම තමන්ගේ වැඩවල.

කිසිම කෙනෙක් ඇය දිහා බලන්නේවත් නැහැ.

"මට පිස්සු හැදෙනවද...?"

ඇය තමන්ටම කියාගත්තා.

ඒත්...

computer screen එක කළු වෙලා ගියා.

Screen එකේ ඇගේ reflection එක පෙනුණා.
ඇයගේ පිටුපස...

නෙරංජනා.

සුදු ඇඳුමකින්.

දිගු කළු හිසකෙස් මුහුණේ අඩක් වසාගෙන.

සෙහාෂි තදින් හැරුණා.

කිසිවෙකු නැහැ.

ආයෙත් screen එක දිහා බැලුවා.

නෙරංජනා එහි තවමත් හිටියා.

ඇයගේ තොල් හෙමින් චලනය වුණා.

"විරාන්ව හොයන්න..."

Screen එක නැවත සාමාන්‍ය වුණා.

එදා සවස...

සෙහාෂි office එකෙන් පිටවෙද්දී ඇගේ phone එකට message එකක් ආවා.

"ඔයාට මාව හම්බවෙන්න ඕන නම් තනියම එන්න."

විරාන්.

Message එකේ location එකත් තිබුණා.

පරණ වලව්වක්.

ඒ නම දැක්කම සෙහාෂිගේ හදවත ගැහෙන්න පටන් ගත්තා.

ඒ...
ඇය සිහිනයෙන් දැකපු වලව්ව.

"නෑ..."

ඇය phone එක අතේ තදින් අල්ලගත්තා.

"මේක අහම්බයක් වෙන්න බෑ."

ඇය location එක දිහා බලාගෙන හිටියා.

එකපාරටම...

ඇය අසල ආර්වෙත් පෙනුණා.

"යන්න එපා."

"ඒ වලව්ව ගැන ඔයා දන්නවා නේද?"

ආර්වෙත් නිහඬයි.

"ආර්වෙත්... මට ඇත්ත කියන්න."

ඔහු ඇය දිහා බලාගෙන හෙමින් කිව්වා.

"ඒ තමයි අපි දෙන්නා අවසන් වරට හමුවුණු තැන."

සෙහාෂිගේ හුස්ම නතර වුණා.

"එතනද ඔයා මැරුණේ?"

"ඔව්."

"එහෙනම් මං එතනට යනවා."

"සෙහාෂි!"

"මට මේක අවසන් කරන්න ඕන."

ඇය හැරී ගියා.

ආර්වෙත් ඇය පසුපසින් යන්න උත්සාහ කළත්...

ඔහුට පාරේ සීමාවක් පසුකරන්න බැරි වුණා.

ඔහු එතැනම නතර වුණා.

"සෙහාෂි...!"

ඇය හැරී බැලුවා.

ආර්වෙත්ගේ මුහුණේ තිබුණේ අසරණකමක්.

"මට ඔයා එක්ක එන්න බැහැ."

"ඇයි?"

ඔහු හෙමින් කිව්වා...

"මොකද ඒ වලව්ව ඇතුළට යන්න මට අවසර නැහැ."

රාත්‍රී 8.15.

සෙහාෂි පරණ වලව්ව ඉදිරිපිට තනිවම හිටියා.
වටේම නිහඬයි.

ගස් අතරින් හමා ආවේ සීතල සුළඟක්.

වලව්වේ දොර...

ක්‍රීීී...

කියමින් තමන්ම ඇරුණා.

සෙහාෂි මොහොතක් එතැනම හිටියා.

ඊට පස්සේ...

ඇය ඇතුළට ගියා.

බිත්තියේ තිබුණු පරණ ඡායාරූපයක් ඇගේ ඇස ගැටුණා.

ඇය ළං වුණා.

ඡායාරූපයේ හිටියේ...

නෙරංජනා.

ඇය අසල ආර්වෙත්.

ඒත්...

ඔවුන් දෙදෙනාට පිටුපසින් හිටියේ විරාන්.

සෙහාෂි ඡායාරූපය දෙස බලාගෙන සිටියදී...

ඇගේ පිටුපසින් කටහඬක් ඇහුණා.

"ඔයා ආවා..."

සෙහාෂි සෙමින් හැරුණා.

විරාන්.

ඔහුගේ මුහුණේ අමුතු සිනහවක්.

"මං කිව්වා නේද..."

"ඔයාට මාව මතක නැති වුණාට..."

"මට ඔයාව අමතක වෙලා නෑ."

සෙහාෂි පසුපසට ගියා.

"මට ඇත්ත කියන්න."

විරාන් ඇය ළඟට ආවා.

"ඇත්ත දැනගන්න කලින්..."

ඔහු ඇයගේ දෑස් දිහා බලාගෙන හෙමින් කිව්වා.

"ඔයාට එක දෙයක් මතක් වෙන්න ඕන."

"මොකක්ද?"

විරාන් ඇගේ අත අල්ලගත්තා.

එකපාරටම...

සෙහාෂිගේ ඇස් ඉදිරියේ පරණ මතකයක් දිස් වුණා.

නෙරංජනා...
ආර්වෙත්...
විරාන්...

තුන්දෙනාම මේ වලව්වේ.

ඒත්...

මේ පාර සෙහාෂි දැක්කේ වෙනස් දෙයක්.

ආර්වෙත් විරාන්ගෙන් බේරෙන්න දුවනවා නෙවෙයි.

ආර්වෙත් තමන්ගේ අතේ තිබුණු පිහියක් විරාන්ට දික් කරගෙන සිටියා.

සෙහාෂිගේ හුස්ම හිර වුණා.

"මේක... මං කලින් දැක්කේ නෑ..."

විරාන් හෙමින් සිනාසුණා.

"මොකද ආර්වෙත් ඔයාට පෙන්වපු මතකය... සම්පූර්ණ සත්‍යය නෙවෙයි."

ඒ මොහොතේ...

වලව්වේ ඉහළ මහලෙන් කාන්තාවකගේ කෑගැසීමක් ඇහුණා.

"සෙහාෂි...!"

විරාන්ගේ මුහුණ එකපාරටම සුදුමැලි වුණා.

සෙහාෂි ඉහළ මාලය දිහා බැලුවා.

ඒ හඬ...
නෙරංජනාගේ.

"එයා එනවා..."

"ආර්වෙත් නෙවෙයි..."

"විරාන් නෙවෙයි..."

මොහොතක් නිහඬතාවක්.

ඊට පස්සේ...

"ඔයාව මරපු කෙනා..."

"ආයෙත් ඇවිල්ලා."

(මතුවට...)

💬 නෙරංජනා කියන "ඔයාව මරපු කෙනා" කවුද? ආර්වෙත් ගැන විරාන් හෙළි කළ රහස ඇත්තක්ද? සෙහාෂිගේ අතීතය තවත් භයානක පැත්තකට හැරෙන්නයි යන්නේ... 👻🖤

© 2026 Happy Life | All Rights Reserved
මෙම කතාවේ සියලුම බුද්ධිමය දේපළ අයිතිවාසිකම් Happy Life සතුය. කර්තෘගේ ලිඛිත අවසරයකින් තොරව මෙම කතාව සම්පූර්ණයෙන් හෝ කොටස් වශයෙන් පිටපත් කිරීම, සංස්කරණය කිරීම, නැවත පළ කිරීම හෝ වෙනත් ඕනෑම මාධ්‍යයක බෙදාහැරීම සපුරා තහනම්ය.

📖 Created exclusively for Happy Life.

#නොපෙනෙන_නෙත්මානය #සිංහල_නවකතාව

🌸 නොලියූ ඉරණමේ පිටු

📖 Episode 13 | "එදා සිදුවුණු දේ"

අතීතය...

අපි කොච්චර දුරට පලා ගියත්...

එක දවසක අපිව ආයෙත් හොයාගෙන එනවා.

ඒ දවස...

අවේන්ටත් නෙයිරාටත් උදාවෙලා තිබුණා.

━━━━━━━━━━━━━━

"ඔයා මට ඇත්ත කියන්න."

අවේන්ගේ හඬ නිහඬයි.

ඒත් ඒ නිහඬකම ඇතුළේ තිබුණේ...

වසර දෙකක වේදනාවක්.

නෙයිරා ඔහු දිහා බලාගෙන හිටියා.

"මං කියන්නම්..."

"ඒත් ඔයා මට පොරොන්දු වෙන්න."

"මොකටද?"

"මං කියන දේ අහලා... මාව වෛර කරන්න එපා."

අවේන්ගේ හදවත තදින් ගැහුණා.

"මං ඔයාට වෛර කරන්නේ නැහැ."

නෙයිරාගේ ඇස්වලින් කඳුළු වැටුණා.

"එහෙනම් අහන්න..."

━━━━━━━━━━━━━━

වසර දෙකකට කලින්...

පාසලේ අවසන් සතිය.

එදා...

නෙයිරාට රෙහාන්ගෙන් ලියුමක් ලැබුණා.

"අවේන් ගැන ඔයා නොදන්න දෙයක් තියෙනවා."

නෙයිරා ඒක විශ්වාස කළේ නැහැ.

ඒත්...

රෙහාන් ඇයට පෙන්වලා තිබුණේ අවේන්ගේ නම තියෙන කුඩා ලියුමක්.

"මට තවත් මේ සම්බන්ධය ඉදිරියට ගෙනියන්න බැහැ."

නෙයිරා ඒ වචන දැක්ක මොහොතේ...

ඇගේ මුළු ලෝකයම කඩා වැටුණා.

ඇය අවේන්ව හම්බවෙන්න උත්සාහ කළා.

ඒත්...

එදා ඔහු පාසලට ආවේ නැහැ.

ඊළඟ දවසෙත් නැහැ.

තුන්වැනි දවසෙත් නැහැ.

ඒ අතරේ...

ඇගේ අම්මා කිව්වේ,

"මේ සම්බන්ධය නිසා ඔයාගේ ජීවිතේ විනාශ වෙයි."

නෙයිරාට කිසිම දෙයක් තේරුණේ නැහැ.

ඒත්...

අවේන් ඇයව අතහැරලා ගියා කියන සිතුවිල්ල...

ඇගේ හිත සම්පූර්ණයෙන්ම බිඳ දැමුවා.

━━━━━━━━━━━━━━

"ඒ ලියුම මං ලිව්වේ නැහැ."

අවේන්ගේ හඬ ඇහුණා.

නෙයිරා ඔහු දිහා බැලුවා.

"මං දන්නවා."

"එහෙනම්...?"

"මට ඒක පස්සේ තේරුණා."

ඇය කඳුළු පිසදාගත්තා.

"මට ලැබුණු ලිපි ඔක්කොම..."

"අපි දෙන්නා අතරට කවුරුහරි දාලා තිබුණා."

අවේන්ගේ ඇස් රතු වුණා.

"රෙහාන්ද?"

නෙයිරා හිස සෙමින් සෙලෙව්වා.

"මං හරියටම දන්නේ නැහැ."

"එහෙනම් ඔයා කොහොමද එයාට චෝදනා කරන්නේ?"

"මොකද..."

ඇය ටික වෙලාවක් නිහඬව හිටියා.

"මං යන්න කලින් දවසේ..."

"මං රෙහාන්ව හම්බවුණා."

"එයා මට කිව්වා..."

"අවේන් මාව අමතක කරලා කියලා."

අවේන්ගේ අත මිට මොළවුණා.

"ඒත් මං ඔයාව අමතක කරලා තිබුණේ නැහැ."

"මං දන්නවා..."

නෙයිරා හෙමින් කිව්වා.

"ඒක මට තේරුණේ... ගොඩක් පස්සේ."

━━━━━━━━━━━━━━

අවේන් නිහඬව ඇය දිහා බලාගෙන හිටියා.

"එහෙනම් ඔයා මට ලිපි ලිව්වේ ඇයි?"

"මොකද මගේ හිත කිව්වා..."

"ඔයා මාව අතහැරලා ගියේ නැහැ කියලා."

ඇය මදක් හිනා වුණා.

"ඒත් ඒ ලිපි ඔයාට ලැබුණේ නැහැ."

"ඔයාට ලැබුණෙත් නැහැ."

"ඔව්."

"එහෙනම් ඒවා කවුද හංගලා තියෙන්නේ?"

නෙයිරා පිළිතුරු දෙන්න කලින්...

දොර විවෘත වුණා.

රෙහාන් ආයෙත් ඇතුළට ආවා.

ඔහුගේ අතේ තිබුණේ...

පැරණි කළු පාට ලිපි ගොනුවක්.

"ඇත්ත දැනගන්න ඕන නම්..."

ඔහු ඒක මේසය මත තැබුවා.

"මේක බලන්න."

අවේන් ගොනුව විවෘත කළා.

ඇතුළේ තිබුණේ...

වසර දෙකකට කලින් ඔහු නෙයිරාට ලියපු ලිපි.

ඒවා සියල්ලම.

ඒත්...

අන්තිම ලිපිය අතට ගත් මොහොතේ...

අවේන්ගේ ඇස් පුදුමයෙන් විශාල වුණා.

ලිපියේ අන්තිමට ඔහු කිසිදා නොලියපු වාක්‍යයක් තිබුණා.

"නෙයිරා, මං ඔයාට ආදරේ කළේ වැරැද්දක්."

අවේන්ගේ හුස්ම නතර වුණා.

"මේක..."

ඔහු රෙහාන් දිහා බැලුවා.

"මේක මං ලියපු එකක් නෙවෙයි."

රෙහාන් නිහඬව හිටියා.

නෙයිරාත් ඒ ලිපිය දිහා බලාගෙන හිටියා.

ඒ මොහොතේ...

රෙහාන් හෙමින් කිව්වා.

"ඔව්."

"ඒක ඔයා ලියපු එකක් නෙවෙයි."

අවේන්ගේ ඇස් ඔහු වෙත යොමු වුණා.

"එහෙනම් කවුද ලිව්වේ?"

රෙහාන්ගේ මුහුණේ තිබුණු හිනාව නැති වුණා.

"ඒක තමයි..."

"ඔයා දෙන්නා තවමත් නොදන්න ලොකුම රහස."

━━━━━━━━━━━━━━

ඒ ලිපිය ලිව්වේ කවුද...?

රෙහාන් ඇත්තටම මේ හැමදේම පිටුපස සිටින කෙනාද, නැත්නම් ඔහුත් කෙනෙකුගේ සැලැස්මක කොටසක්ද...?

නෙයිරාගේ අම්මා මේ සත්‍යය දැනගෙන හිටියාද...?

💔 ඊළඟ කොටසින් වසර දෙකක් පුරා සැඟවුණු රහසේ පළමු කොටස හෙළිවෙයි... ඒත් සත්‍යය දැනගත් පසු අවේන්ට නෙයිරාව ආයෙත් විශ්වාස කරන්න පුළුවන්ද...?

ඊළඟ කොටස මඟ හැරගන්න එපා... ❤️

━━━━━━━━━━━━━━

© 2026 Happy Life. All Rights Reserved.
මෙම කතාවේ චරිත, සිදුවීම්, සංවාද සහ අන්තර්ගතය Happy Life පිටුවේ බුද්ධිමය දේපළ වේ. අවසරයකින් තොරව පිටපත් කිරීම, සංස්කරණය කිරීම හෝ වෙනත් පිටුවල පළ කිරීම තහනම්ය.

❤️ කතාව හිතට දැනුණා නම් Like 👍 කරලා Follow ❤️ කරන්න. ඔබේ අදහස Comment එකකින් කියන්න.
#නොලියූඉරණමේපිටු

📖 සංසාරයේ නොමැකෙන සලකුණ

17 කොටස | "මතක නැති වුණත්... හිතට මතකයි"

"මං... කවුද?"

අශේනිගේ ඒ වචන කවීන්ගේ හිත පසාරු කරගෙන ගියා.

මොහොතකට ඔහුට කිසිම දෙයක් කියාගන්න බැරි වුණා.

අවුරුදු ගණනාවක් පුරා හොයාගෙන ආපු ඇය...

තමන් ඉදිරියේම හිටගෙන ඉන්නවා.

ඒත් ඇයට ඔහුව මතක නැහැ.

"අශේනි..."

ඔහු හෙමින් ඇයගේ නම කිව්වා.

"ඔයාට ඇත්තටම මාව මතක නැද්ද?"

ඇය හිස දෙපැත්තට වැනුවා.

"නෑ..."

"ඒත්..."

ඇය තමන්ගේ පපුව අතගාගත්තා.

"ඇයි දන්නෙ නෑ..."

"ඔයාව දැක්කම මගේ හිත මෙච්චර ගැහෙන්නේ?"

කවීන්ගේ ඇස්වල කඳුළු පිරුණා.

ඔහු හිනාවෙන්න උත්සාහ කළා.

"සමහර දේවල්..."

"මතකයෙන් මැකුණට..."

"හිතෙන් මැකෙන්නේ නෑ."

---

ඔවුන් ගුහාවෙන් එළියට ආවා.

උදේ ආලෝකය කැලෑව පුරා පැතිරෙමින් තිබුණා.

අශේනි ටික දුරක් ගිහින් ආයෙත් නතර වුණා.

"කවීන්..."

"ම්ම්?"

"ඔයා මට කලින් ඉඳන්ම දන්න කෙනෙක්ද?"

කවීන් මොහොතක් නිහඬව හිටියා.

"ඔව්."

"කොච්චර කාලෙක ඉඳන්ද?"

ඔහු ඇය දිහා බලාගෙන හෙමින් කිව්වා.

"මට හිතෙන්නේ..."

"අවුරුදු තුන්සියයකටත් වැඩි කාලයක්."

අශේනි පුදුමයෙන් ඔහු දිහා බැලුවා.

"ඔයා විහිළු කරනවද?"

කවීන් හිනාවුණා.

"නෑ."

"ඒත් ඔයාට ඒක මතක නැහැ."

---

එදා හවස...

අශේනි ගෙදර ඇවිත් කණ්ණාඩිය ඉස්සරහ හිටගත්තා.

තමන්ගේ මුහුණ දිහා බලාගෙන ඉන්නකොට...

එකපාරටම ඇගේ හිතට පුංචි රූපයක් ආවා.

කවුරුහරි ඇගේ අත අල්ලගෙන දුවනවා.

"අනුලා... ඉක්මන් කරන්න!"

ඇය ඇස් පියාගත්තා.

රූපය නැති වුණා.

ආයෙත් ඇස් ඇරියා.

"කවුද ඒ?"

ඇයට කිසිම දෙයක් මතක නැහැ.

ඒත්...

කවුරුහරි තමන්ගේ අත අල්ලගෙන හිටියා වගේ හැඟීමක් තවමත් තිබුණා.

---

ඒ රාත්‍රියේ...

අශේනිට නින්ද ගියේ නැහැ.

ඇය ඇඳේ පෙරළි පෙරළි හිටියා.

පාන්දර දෙකට විතර...

ඇය එකපාරටම ඇස් ඇරියා.

කාමරයේ ජනේලය ළඟ...

කවුරුහරි හිටගෙන ඉන්නවා වගේ පෙනුණා.

"කවුද?"

ඇය ලයිට් එක දැම්මා.

කවුරුත් නැහැ.

ඒත්...

ජනේලය ළඟ බිම...

පැරණි රතු නෙළුම් පෙත්තක් තිබුණා.

අශේනි ඒක අතට ගත්තා.

ඒ මොහොතේ...

ඇගේ කනට ඉතා හෙමින් කටහඬක් ඇහුණා.

"ඔහුව අමතක කරන්න එපා..."

ඇය බියෙන් වටපිට බැලුවා.

"කවුද?"

කිසිම උත්තරයක් නැහැ.

---

ඊළඟ දවසේ...

අශේනි කවීන්ව හම්බවෙන්න ගියා.

ඔහුට කතා කරන්න කලින්...

ඇය එකපාරටම නතර වුණා.

කවීන් අතේ තිබුණේ...

පරණ රිදී මාලය.

නිල් ගල නැති වුණත්...

මාලය තවමත් ඔහු ළඟ.

අශේනි ඒක දැක්ක ගමන්...

ඇගේ හදවත වේගයෙන් ගැහෙන්න පටන් ගත්තා.

"මේක..."

"ඔයාට හුරුද?"

"නෑ."

"ඒත්..."

ඇය මාලය අල්ලගත්තා.

එකපාරටම...

ඇගේ ඇස් ඉස්සරහ අතීතයේ රූපයක් දිස් වුණා.

අනුලා...

ආදිත්‍ය...

දෙන්නා එකිනෙකාගේ අත අල්ලගෙන.

ඊට පස්සේ...

ලේ.

කෑගැසීම්.

ආර්යන්.

ඒත් මේ පාර...

අශේනිට තවත් දෙයක් පෙනුණා.

ආදිත්‍ය මැරුණේ ආර්යන්ගේ කඩු පහරකින් නෙවෙයි.

ඔහුගේ පපුවේ තිබුණේ...

අනුලාගේම අතේ තිබුණු කඩුවෙන් වූ තුවාලයක්.

අශේනි බියෙන් මාලය අතහැරියා.

"නෑ..."

කවීන් ඇයව අල්ලගත්තා.

"මොකද වුණේ?"

අශේනි කඳුළු පිරි ඇස්වලින් ඔහු දිහා බැලුවා.

"මට..."

"අපේ අතීතයේ තවත් දෙයක් මතක් වුණා."

"මොකක්ද?"

ඇය වෙව්ලන හඬින් කිව්වා.

"ආදිත්‍යව මැරුවේ ආර්යන් නෙවෙයි..."

"අනුලා..."

"...තමයි."

කවීන්ගේ මුහුණ එකපාරටම වෙනස් වුණා.

ඒත්...

ඒ මොහොතේම ඔහුගේ Phone එකට Message එකක් ආවා.

Unknown Number.

«"ඔයාට ඇත්තම මතකය ඕන නම්... අද රෑ 12ට පරණ මාලිගාවට එන්න."»

ඊළඟට තවත් Message එකක්.

«"තනියම එන්න. අශේනිව එක්කගෙන එන්න එපා."»

කවීන්ගේ ඇස් තිරය මතම නතර වුණා.

ඒත්...

ඔහු නොදන්නා දෙයක් තිබුණා.

අශේනි ඒ Message දෙකම කියවලා ඉවරයි.

━━━━━━━━━━━━━━

18 කොටසින්...

අනුලා ඇත්තටම ආදිත්‍යව මැරුවාද?

ඒ මරණයට හේතුව මොකක්ද?

කවීන්ට ලැබුණු පණිවිඩය එව්වේ කවුද?

අශේනිව තනියම තබන්න කියන්නේ ඇයි?

අතීතයේ සැබෑ රහස දැන් හෙළිවෙන්න පටන් ගන්නවා...

━━━━━━━━━━━━━━

#සංසාරයේ_නොමැකෙන_සලකුණ

━━━━━━━━━━━━━━

❤️ කතාව කියවලා ඉවර නම් ඔබේ අදහස Comment එකකින් කියන්න.

📌 ඊළඟ කොටස අතපසු නොකර කියවන්න නම් දැන්ම Page එක Follow කරන්න.

👍 කතාවට ආදරේ නම් Like එකකුත් දාගෙන යන්න.

🔄 මේ අභිරහස් ආදර කතාව ඔබේ යාළුවන්ටත් කියවන්න Share කරන්න අමතක කරන්න එපා. ❤️

━━━━━━━━━━━━━━

⚠️ Copyright Protected

මෙම කතාවේ සියලුම අයිතිවාසිකම් ආරක්ෂා කර ඇත. අවසරයකින් තොරව පිටපත් කිරීම, වෙනත් පිටුවල පළ කිරීම, සංස්කරණය කිරීම හෝ වාණිජමය අරමුණු සඳහා භාවිත කිරීම නීතියෙන් දඬුවම් ලැබිය හැකි වරදකි.

🌸 නොලියූ ඉරණමේ පිටු

📖 Episode 12 | "අතීතයෙන් ආ මිනිසා"

සමහර මිනිසුන් අපේ ජීවිතවලට එන්නේ...

ආදරයක් දෙන්න නෙවෙයි.

අපි අමතක කරන්න උත්සාහ කළ අතීතය...

ආයෙත් මතක් කරන්න.

━━━━━━━━━━━━━━

"රෙහාන්..."

අවේන්ගේ මුවින් ඒ නම පිටවුණේ කෝපයත් පුදුමයත් එකට මුසු වෙලා.

වසර දෙකකට පස්සේ...

ඔහු ඉදිරියේ හිටියේ පාසල් කාලයේ තමන්ගේම යාළුවෙක්.

ඒත්...

දැන් ඔහුගේ මුහුණේ තිබුණේ පරණ හිතවත්කමක් නෙවෙයි.

අමුතු නිහඬ හිනාවක්.

"ඔයා මෙහෙට ආවේ ඇයි?"

අවේන් කෙළින්ම ඇහුවා.

රෙහාන් කිසිම කලබලයක් නැතුව ඔහු දිහා බැලුවා.

"ඇයි? මට මෙහෙ ඉගෙන ගන්න බැරිද?"

"මං අහන්නේ ඒක නෙවෙයි."

රෙහාන්ගේ ඇස් නෙයිරා දිහා ගියා.

නෙයිරා එකපාරටම අවේන්ගේ අත තදින් අල්ලගත්තා.

ඒ ස්පර්ශය රෙහාන් දැක්කා.

ඔහුගේ හිනාව නැති වුණා.

"තවමත්..."

ඔහු හෙමින් කිව්වා.

"තවමත් ඔයා එයාගේ අත අල්ලගෙනද?"

"රෙහාන්!"

නෙයිරාගේ හඬ දැඩි වුණා.

"ඇයි?"

"අවුරුදු දෙකක් ගියා කියලා මං ඔයාට අමතක වෙලා කියලා හිතුවේ නැහැ."

රෙහාන්ගේ මුහුණේ තිබුණේ වේදනාවක්ද, කෝපයක්ද කියලා හඳුනාගන්න බැරි වුණා.

━━━━━━━━━━━━━━

අවේන් ඉදිරියට ආවා.

"මට එක දෙයක් කියන්න."

"මොකක්ද?"

"එදා අපි වෙන්වෙන්න හේතුව ඔයාද?"

රෙහාන් තත්පර කිහිපයක් නිහඬව හිටියා.

ඊට පස්සේ...

"ඔයාට ඇත්ත දැනගන්න ඕනද?"

"ඔව්."

"එහෙනම් නෙයිරාගෙන් අහන්න."

අවේන් නෙයිරා දිහා බැලුවා.

ඇගේ මුහුණ සුදුමැලි වෙලා.

"නෙයිරා..."

ඇය කිසිවක් කිව්වේ නැහැ.

රෙහාන් හෙමින් හිනා වුණා.

"එයාට කියන්න බැරි දෙයක් තියෙනවා."

"මොකක්ද ඒ?"

රෙහාන් ඔහු දිහා බලාගෙන කිව්වා.

"ඒක ඔයාට දැනගන්න ලැබුණොත්..."

ඔහු මොහොතක් නතර වුණා.

"ඔයාට එයාව ආයෙත් ඒ විදිහට ආදරේ කරන්න පුළුවන් වෙයිද කියලා මං දන්නේ නැහැ."

━━━━━━━━━━━━━━

"කට වහගන්න!"

නෙයිරාගේ ඇස්වලින් කඳුළු වැටුණා.

"ඔයාට ඒ ගැන කතා කරන්න අයිතියක් නැහැ."

"අයිතිය?"

රෙහාන්ගේ හිනාව තවත් කටුක වුණා.

"මට අයිතියක් නැද්ද?"

"ඔයා නිසා තමයි..."

නෙයිරාගේ හඬ කැඩුණා.

"මගේ ජීවිතේ අවුරුදු දෙකක් විනාශ වුණේ."

අවේන් දෙන්නා දිහා මාරුවෙන් මාරුවට බැලුවා.

"මොකක්ද මේ දෙන්නා අතර තියෙන දේ?"

නෙයිරා ඔහු දිහා බැලුවා.

ඇගේ ඇස්වල තිබුණේ...

බිය.

"අවේන්..."
"මට ඇත්ත කියන්න."

ඇය තොල් විවෘත කළා.

ඒත් වචන පිටවුණේ නැහැ.

රෙහාන් තමන්ගේ දුරකථනය අතට ගත්තා.

"ඇත්ත දැනගන්න ඕන නම්..."

ඔහු දුරකථනයේ තිබුණු පැරණි ඡායාරූපයක් අවේන්ට පෙන්වුවා.

ඡායාරූපය දැක්ක මොහොතේ...

අවේන්ගේ මුහුණ ගල් වුණා.

ඒ ඡායාරූපයේ හිටියේ...

නෙයිරා සහ රෙහාන්.

පාසල් කාලයේ.

ඒත්...

ඒක සාමාන්‍ය ඡායාරූපයක් නෙවෙයි.

නෙයිරාගේ අතේ තිබුණේ...

එදා අවේන්ට දුන්න රිදී Bookmark එක.

━━━━━━━━━━━━━━

"මේක..."

අවේන්ට වචන ගැලපුණේ නැහැ.

"මේ ඡායාරූපය ගත්තේ ඔයාට කලින්."

රෙහාන් කිව්වා.

"නෙයිරා මට ඒ Bookmark එක දුන්න දවසේ."

"නෑ..."

නෙයිරා කඳුළු අතරින් හිස සෙලෙව්වා.

"ඒක බොරුවක්!"

"එහෙනම්..."

රෙහාන් ඇය දිහා බැලුවා.

"ඇත්ත කියන්න."

නෙයිරා කිසිවක් කිව්වේ නැහැ.

අවේන්ගේ හිතේ සැකයක් ඇති වුණා.

එදා නෙයිරා ඔහුට කිව්වේ සම්පූර්ණ ඇත්ත නොවෙයිද...?

━━━━━━━━━━━━━━

රෙහාන් යන්න හැරුණා.

ඒත් දොර ළඟදී නැවතිලා...

අවේන් දිහා බැලුවා.

"හෙට..."
"මං ඔයාට තවත් දෙයක් පෙන්වන්නම්."

"මොකක්ද?"

රෙහාන්ගේ මුහුණේ අමුතු හිනාවක්.

"ඔයා නෙයිරා ගැන කිසිදාක දැනගෙන නොතිබුණු දෙයක්."

එහෙම කියලා ඔහු පිටව ගියා.

නෙයිරා එතනම කඳුළු අතරින් හිටගෙන.

අවේන් ඇය දිහා බැලුවා.

"නෙයිරා..."
"මට ඇත්ත කියන්න."

ඇය හිස පහත් කළා.

"මං..."

එකපාරටම ඇගේ දුරකථනයට පණිවිඩයක් ආවා.
ඇය තිරය බැලුවා.

ඒකේ තිබුණේ එකම එක වාක්‍යයක්.

"ඔයා ඇත්ත කියනවා නම්... ඊළඟට අහිමි වෙන්නේ ඔයා නෙවෙයි."

නෙයිරාගේ අත වෙව්ලන්න පටන් ගත්තා.

━━━━━━━━━━━━━━

ඒ පණිවිඩය එව්වේ කවුද...?

රෙහාන් පෙන්වන්න යන රහස මොකක්ද...?

ඒ රිදී Bookmark එක ගැන නෙයිරා මෙතෙක් කියලා නැති ඇත්ත මොකක්ද...?

💔 ඊළඟ කොටසින්... පාසල් කාලයේ සිදුවුණු එක සිදුවීමක් හෙළිවෙයි. ඒක තමයි අවේන් සහ නෙයිරා වෙන්වීමට ඇත්තම හේතුව...
ඊළඟ කොටස මඟ හැරගන්න එපා... ❤️

━━━━━━━━━━━━━━

© 2026 Happy Life. All Rights Reserved.
මෙම කතාවේ චරිත, සිදුවීම්, සංවාද සහ අන්තර්ගතය Happy Life පිටුවේ බුද්ධිමය දේපළ වේ. අවසරයකින් තොරව පිටපත් කිරීම, සංස්කරණය කිරීම හෝ වෙනත් පිටුවල පළ කිරීම තහනම්ය.

❤️ කතාව හිතට දැනුණා නම් Like 👍 කරලා Follow ❤️ කරන්න. ඔබේ අදහස Comment එකකින් කියන්න.

#නොලියූඉරණමේපිටු

👻 නොපෙනෙන නෙත්මානය

Episode 12 – "හෙට සවස හයට..."

"හෙට හයට එන්න. මම ඔයාට කියන්නම්...
ආර්වෙත් ඇත්තටම මැරුණේ කොහොමද කියලා."

විරාන් එවපු message එක සෙහාෂිගේ දෑස් ඉදිරියේම තිබුණා.

ඇය phone එක තදින් අල්ලගෙන හිටියා.

"මං යනවා."

ආර්වෙත් එකපාරටම ඇය දිහා බැලුවා.

"එපා, සෙහාෂි."

"මට යන්නම වෙනවා."

"ඔයාට තේරෙන්නේ නැහැ."

"මට තේරෙන්න ඕන!"

ඇගේ කටහඬ බිඳුණා.

"මගේ ජීවිතයට ඔයා ආවා. මට පේන්නේ ඔයාව විතරයි. ඔයා මැරිලා කියලා මට දැනගන්න ලැබුණා. මගේ පෙර ආත්මය ගැන මට අමුතු මතක පේනවා."

"දැන් තවත් කෙනෙක් මට කියනවා ඔයා මැරුණේ කොහොමද කියලා ඔහු දන්නවා කියලා."

ඇගේ ඇස්වල කඳුළු පිරුණා.

"මං තව කොච්චර දේවල් නොදැන ඉන්නද?"

ආර්වෙත් නිහඬ වුණා.

අන්තිමේ ඔහු හෙමින් කිව්වා...

"එහෙනම් මං ඔයාත් එක්ක එනවා."

ඊළඟ දවස.

සවස 5.50.

Office එකෙන් පිටවෙලා සෙහාෂි පරණ coffee shop එක ඉදිරියට ආවා.

ආර්වෙත් ඇය ළඟින්ම හිටියා.

ඒත්...

වෙනදා වගේ ඔහුගේ මුහුණේ සන්සුන් බවක් තිබුණේ නැහැ.

"ඔයා බයයි නේද?"

සෙහාෂි ඇහුවා.

"මං බය වෙන්නේ විරාන් ගැන නෙවෙයි."

"එහෙනම්?"

ආර්වෙත් ඇය දිහා බැලුවා.

"ඔයා එයා කියන දේ විශ්වාස කරයිද කියලා."

සවස 6.00.

Coffee shop එකේ දොර ඇරුණා.

ඇතුළට ආවේ කළු කමිසයක් ඇඳගත් තරුණයෙක්.

ඔහුගේ මුහුණේ අමුතු සන්සුන් බවක් තිබුණා.

ඔහු කෙලින්ම සෙහාෂි දිහා බැලුවා.

ඊට පස්සේ...

ඇය අසල සිටි ආර්වෙත් දිහා බැලුවා.

සෙහාෂිගේ හුස්ම නතර වුණා.

විරාන්ට ආර්වෙත් පෙනුණා.

විරාන් හෙමින් සිනාසුණා.

"අවුරුදු විසිපහකට පස්සේ..."
"මට උඹව ආයෙත් පේනවා."

ආර්වෙත්ගේ මුහුණ දැඩි වුණා.

"විරාන්..."

විරාන් සෙහාෂි ඉදිරිපිටින් වාඩි වුණා.

"සෙහාෂි..."
"ඔයා මාව දන්නෙ නැහැ."
"ඒත් මං ඔයාව දන්නවා."

"කොහොමද?"

විරාන් තමන්ගේ wallet එකෙන් පරණ ඡායාරූපයක් එළියට ගත්තා.

එහි හිටියේ...

නෙරංජනා.

ඇය අසල විරාන්.

ඒත්...

ඡායාරූපයේ ආර්වෙත් හිටියේ නැහැ.

සෙහාෂි පුදුම වුණා.

"මේක... කොහොමද?"

විරාන් හෙමින් කිව්වා...

"මොකද එදා ඔයා හිතපු විදිහට ආර්වෙත් ඔයාගේ පෙම්වතා නෙවෙයි."

ආර්වෙත් එකපාරටම කෑගැහුවා.

"විරාන්! නවත්තපන්!"

සෙහාෂි ආර්වෙත් දිහා බැලුවා.

"ඔයා මට කිව්වේ ඔයායි නෙරංජනායි ආදරය කළා කියලා."

විරාන් සිනාසුණා.

"ඒක තමයි එයාව ඔයාට විශ්වාස කරවන්න කරපු කතාව."

සෙහාෂිගේ හදවත ගැහෙන්න පටන් ගත්තා.

"එහෙනම් ඇත්ත මොකක්ද?"

විරාන් ඉදිරියට නැමුණා.

ඔහුගේ කටහඬ පහත් වුණා.

"ආර්වෙත් මැරුණේ මම නිසා නෙවෙයි..."

ඔහු මොහොතක් නතර වුණා.

"ආර්වෙත් මැරුණේ... ඔයාව ආරක්ෂා කරන්න ගිහින්."

සෙහාෂිගේ ඇස් කඳුළින් පිරුණා.

ඇය ආර්වෙත් දිහා බැලුවා.

"ඒක ඇත්තද?"

ආර්වෙත් කිසිම උත්තරයක් දුන්නේ නැහැ.

විරාන් තමන්ගේ phone එක මේසය මත තැබුවා.

"මේක බලන්න."

Screen එකේ තිබුණේ පරණ වීඩියෝ recording එකක්.

වසර විසිපහකට පෙර සිදු වූ සිදුවීමක්.

සෙහාෂිගේ ඇඟ සීතල වුණා.

වීඩියෝවේ...

නෙරංජනා දුවගෙන එනවා.

ආර්වෙත් ඇය පිටුපසින්.

ඊළඟ මොහොතේ...

විරාන් තුවක්කුවක් අතේ තියාගෙන සිටිනවා.

"විරාන්... එපා!"

ඒ හඬ නෙරංජනාගේ.

ඊට පස්සේ screen එක කළු වුණා.

වීඩියෝව නතර වුණා.

සෙහාෂිට කතා කරගන්න බැරි වුණා.

"එහෙනම්... ඔයා තමයි..."

විරාන් ඇය දිහා බලාගෙන කිව්වා.

"ඔව්. මං ඔයාගේ අතීතය දන්න එකම ජීවතුන් අතර ඉන්න කෙනා."

ඒ මොහොතේ...

Coffee shop එකේ සියලුම lights එකවර නිවී ගියා.

ආර්වෙත් සෙහාෂි ළඟට දුවගෙන ආවා.

"සෙහාෂි... මගේ අත අල්ලගන්න!"

ඒත්...

අඳුර මැදින් තවත් කටහඬක් ඇහුණා.

"එයා කියන දේ විශ්වාස කරන්න එපා..."

සෙහාෂි ගැස්සිලා වටපිට බැලුවා.

ඒ හඬ...

නෙරංජනාගේ හඬ.

ඊළඟ මොහොතේ...

විරාන්ගේ මුහුණේ තිබුණු සිනහව අතුරුදන් වුණා.

ඔහු හෙමින් හිස උස්සලා ආර්වෙත් දිහා බැලුවා.

"එයා අවදි වෙලා..."

ආර්වෙත්ගේ මුහුණ සුදුමැලි වුණා.

"නෑ..."

"ඒක වෙන්න බෑ."

සෙහාෂිට කිසිම දෙයක් තේරුණේ නැහැ.

"කවුද අවදි වෙලා තියෙන්නේ?"

ආර්වෙත් ඇය දිහා බැලුවා.

ඔහුගේ ඇස්වල තිබුණේ...

අවුරුදු විසිපහක් පුරා තිබුණු බිය.

"ඔයාගේ පෙර ආත්මය..."
"නෙරංජනා."

(මතුවට...)

💬 නෙරංජනාගේ ආත්මය අවදි වුණේ ඇයි?
ආර්වෙත් මෙතරම් බය වෙන්නේ ඇයි? ඇත්තටම සෙහාෂිගේ පෙර ආත්මය ඔහුට ආදරය කළාද... නැත්නම් මේ ආදර කතාව පිටුපස තවත් භයානක රහසක් තියෙනවද? 👻🖤

© 2026 Happy Life | All Rights Reserved
මෙම කතාවේ සියලුම බුද්ධිමය දේපළ අයිතිවාසිකම් Happy Life සතුය. කර්තෘගේ ලිඛිත අවසරයකින් තොරව මෙම කතාව සම්පූර්ණයෙන් හෝ කොටස් වශයෙන් පිටපත් කිරීම, සංස්කරණය කිරීම, නැවත පළ කිරීම හෝ වෙනත් ඕනෑම මාධ්‍යයක බෙදාහැරීම සපුරා තහනම්ය.

📖 Created exclusively for Happy Life.
#නොපෙනෙන_නෙත්මානය #සිංහල_නවකතාව

🌸 නොලියූ ඉරණමේ පිටු

📖 Episode 11 | "ඒ රහස දැනගත්තේ කවුද...?"

සමහර ආදර කතා...

වෙන්වෙන්නේ ආදරය නැති නිසා නෙවෙයි.

කෙනෙක්...

ඒ ආදරය අතරට පැමිණෙන නිසා.

ඒත් අවුරුදු ගණනාවකට පස්සේ...

ඒ කෙනාගේ සෙවණැල්ල ආයෙත් ඔවුන්ගේ ජීවිතවලට පැමිණෙද්දී...

පරණ තුවාල ආයෙත් විවෘත වෙනවා.

━━━━━━━━━━━━━━

"ඒවා එව්වේ කවුද කියලා මං දන්නවා."

නෙයිරාගේ ඒ වචන ඇහුණු පසු...

අවේන්ට කිසිම දෙයක් කියාගන්න බැරි වුණා.

ඔහු ඇයගේ ඇස් දිහා බලාගෙන හිටියා.

"කවුද?"

නෙයිරා තත්පර කිහිපයක් නිහඬව හිටියා.

"ඔයා එයාව දන්නවා."

"මං දන්නවා?"

"ඔව්."

"කවුද නෙයිරා?"

ඇයගේ ඇස්වල කඳුළු පිරුණා.

"රෙහාන්."

අවේන්ගේ මුහුණ එකපාරටම වෙනස් වුණා.

"රෙහාන්...?"

ඔහුට ඒ නම හොඳටම මතකයි.

පාසල් කාලයේ...

ඔවුන්ගේ පන්තියේම හිටපු ශිෂ්‍යයෙක්.

අවේන්ගේ හොඳම යාළුවෙක් වගේ හිටපු...

ඒත්...

නෙයිරා ගැන ඔහුට තිබුණු අමුතු කැමැත්ත අවේන් දැනගෙන හිටියා.

"ඒත්... එයා ඇයි එහෙම කරන්නේ?"

නෙයිරා හිස පහත් කළා.

"මං එයාට කවදාවත් කැමති වුණේ නැහැ."

"එයා ඒක පිළිගත්තේ නැහැ."

අවේන්ගේ හිත තුළ පරණ මතකයක් මතුවුණා.

පාසලේ අවසන් මාස කිහිපයේ...

රෙහාන් කිහිප වතාවක්ම ඔහුට කියලා තිබුණා.

"නෙයිරා ගැන මට දෙයක් කියන්න තියෙනවා..."

ඒත් අවේන් ඒක ගණන් ගත්තේ නැහැ.

━━━━━━━━━━━━━━

"එයා මට කිව්වා..."

නෙයිරාගේ හඬ වෙව්ලුණා.

"ඔයා මාව අතහැරලා වෙන කෙනෙක් එක්ක ගියා කියලා."

අවේන් පුදුමයෙන් ඇය දිහා බැලුවා.

"මොකක්?"

"ඔව්."

"ඔයා මාව විශ්වාස කළේ නැද්ද?"

නෙයිරාගේ ඇස්වලින් කඳුළු වැටුණා.

"මං ඔයාව විශ්වාස කළා."

"ඒත්..."

"මට ඔයාගෙන් එකම එක ලිපියක්වත් ලැබුණේ නැහැ."

අවේන්ගේ හදවත තදින් ගැහුණා.

"මං ලිපි ලිව්වා."

"මං දන්නවා."

"කොහොමද?"

නෙයිරා බෑග් එකෙන් කුඩා පෙට්ටියක් එළියට ගත්තා.

ඒක විවෘත කළා.

ඇතුළේ තිබුණේ...

ලිපි ගොඩක්.

අවේන්ගේ ඇස් විශාල වුණා.

"මේ..."
"ඔයා මට එවපු ලිපි."

"ඔයාට ඒවා ලැබුණාද?"

"නෑ."

"එහෙනම්...?"

නෙයිරා එක ලිපියක් ඔහුගේ අතට දුන්නා.

"මේවා මට ලැබුණේ අවුරුද්දකට කලින්."

"කොහෙන්ද?"

"අපේ ගෙදර පරණ ගබඩා කාමරේ තිබිලා."

අවේන් ලිපිය අතට ගත්තා.

කවරය විවෘත කළා.

ඒකේ ඔහුගේම අත්අකුරු.

"නෙයිරා, මං තාමත් ඔයාව බලාගෙන ඉන්නවා..."

ඔහුගේ ඇස්වලට කඳුළු පිරුණා.

"එහෙනම් මේ ලිපි..."

නෙයිරා හිස සෙලෙව්වා.

"කවුරුහරි අපෙන් මේවා හංගලා."

━━━━━━━━━━━━━━

එකපාරටම...

පුස්තකාලයේ විදුලි පහන් නිවුණා.

දෙන්නම එකිනෙකා දිහා බැලුවා.

තත්පර කිහිපයක්...

මුළු ශාලාවම අඳුරුයි.

ඒත්...
දුරින් කෙනෙකුගේ පියවර හඬක් ඇහුණා.

ටක්... ටක්... ටක්...

නෙයිරාගේ මුහුණ සුදුමැලි වුණා.

"අවේන්..."

"ම්ම්?"

"අපි මෙතනින් යමු."

"ඇයි?"

ඇය ඔහුගේ අත තදින් අල්ලගත්තා.

"ඒ අඩි හඬ..."
"මං ඒක හොඳට දන්නවා."

අවේන් කිසිවක් කියන්න කලින්...

අඳුර අතරින් කෙනෙක් හෙමින් ඉදිරියට ආවා.

ජංගම දුරකථනයේ ආලෝකය ඔහුගේ මුහුණට වැටුණා.

අවේන්ගේ හුස්ම නතර වුණා.

රෙහාන්.

ඔහුගේ මුහුණේ තිබුණේ...

අමුතු හිනාවක්.

"අවුරුදු දෙකකට පස්සේ..."

ඔහු හෙමින් කිව්වා.

"අපි ආයෙත් හම්බුණා නේද, අවේන්?"

━━━━━━━━━━━━━━

රෙහාන් මේ විශ්වවිද්‍යාලයට ආවේ ඇයි...?

අවුරුදු දෙකක් තිස්සේ ඔහු නෙයිරා ගැන මොනවද දැනගෙන හිටියේ...?

ඒ ලිපි සියල්ල ඔහු හංගලා තිබුණාද...?

❤️ ඊළඟ කොටසින් අවේන් සහ රෙහාන් මුහුණට මුහුණ හමුවෙනවා... ඒ හමුවීමේදී හෙළිවන රහස නිසා නෙයිරාගේ අතීතය සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් වෙයි.

ඊළඟ කොටස මඟ හැරගන්න එපා... ❤️

━━━━━━━━━━━━━━

© 2026 Happy Life. All Rights Reserved.
මෙම කතාවේ චරිත, සිදුවීම්, සංවාද සහ අන්තර්ගතය Happy Life පිටුවේ බුද්ධිමය දේපළ වේ. අවසරයකින් තොරව පිටපත් කිරීම, සංස්කරණය කිරීම හෝ වෙනත් පිටුවල පළ කිරීම තහනම්ය.

❤️ කතාව හිතට දැනුණා නම් Like 👍 කරලා Follow ❤️ කරන්න. ඔබේ අදහස Comment එකකින් කියන්න.
#නොලියූඉරණමේපිටු

👻 නොපෙනෙන නෙත්මානය

Episode 11 – "විරාන්ගේ නැවත පැමිණීම"

"මං විරාන්."

ඒ වචන දෙක ඇහුණු මොහොතේ සෙහාෂිගේ ඇඟම සීතල වුණා.

"ඔයා... විරාන්ද?"

දුරකථනයේ අනෙක් පැත්තෙන් හෙමින් හිනාවක් ඇහුණා.

"ඔව්... මට ඔයාව අමතක වෙලා නැහැ."

සෙහාෂිගේ ඇස් ආර්වෙත් දිහාට යොමු වුණා.

ආර්වෙත් නිහඬව හිස සෙලෙව්වා.

"Call එක කට් කරන්න."

"ඇයි?"

"ඔහු එක්ක කතා කරන්න එපා."

දුරකථනයෙන් විරාන්ගේ හඬ ආයෙත් ඇහුණා.

"ආර්වෙත් තාමත් ඔයා ළඟද?"

සෙහාෂි ගැස්සුණා.

"ඔයා කොහොමද දන්නේ...?"

"මොකද මටත් ඔහුව පේනවා."

සෙහාෂිගේ හදවත එක මොහොතකට නතර වුණා වගේ දැනුණා.

ඇය ආර්වෙත් දිහා බැලුවා.

ඔහුගේ මුහුණේ බියක්.

"විරාන්..."

"මට ඔයාව හම්බවෙන්න ඕන."

"කොහෙද?"

මොහොතක් නිහඬයි.

ඊට පස්සේ...

"ඔයාගේ office එක ඉස්සරහා තියෙන පරණ coffee shop එක."

"කවද්ද?"

"හෙට... සවස හයට."

Call එක අවසන් වුණා.

---

"ඔයා එතන යන්න එපා."

ආර්වෙත්ගේ හඬ තදයි.

"ඒත් මට ඇත්ත දැනගන්න ඕන."

"ඇත්ත හැමදාම අහන්න ලස්සන දෙයක් නෙවෙයි, සෙහාෂි."

"මං බය වෙන්නෙ නෑ."

"මං බය වෙන්නෙ ඔයා ගැන."

සෙහාෂි ඔහු දිහා බලාගෙන නිහඬව හිටියා.

ඇයගේ හිතේ අමුතු හැඟීමක්.

ආර්වෙත් ඇයට ළං වෙන්නෙ හැම වෙලාවෙම ආරක්ෂා කරන්න.

ඒත්...

ඔහු තවමත් ඇයට හැමදේම කියන්නේ නැහැ.

"ආර්වෙත්..."

"ම්ම්?"

"ඔයා මට ආදරෙයිද?"

ඒ ප්‍රශ්නයත් එක්ක ඔහු සම්පූර්ණයෙන්ම නිහඬ වුණා.

තත්පර කිහිපයකට පස්සේ...

ඔහු හෙමින් ඇයගේ අත ළඟට තම අත ගෙනාවා.

ඔහුගේ අත ඇයගේ අත හරහා ගමන් කළා.

ඒත් ඔහුගේ ඇස්වල තිබුණේ අවුරුදු ගණනාවක ආදරයක්.

"මං මැරුණු දවසෙත්..."

"මගේ අන්තිම සිතුවිල්ල ඔයා."

සෙහාෂිගේ ඇස්වල කඳුළු පිරුණා.

"එහෙනම්... මට ඇයි මේ හැමදේම මතක නැත්තේ?"

ආර්වෙත් හෙමින් කිව්වා...

"මොකද කෙනෙක් ඔයාගේ මතකය මකා දැම්මා."

"කවුද?"

ඔහු පිළිතුරු දීමට පෙර...

දොරට තට්ටු කරන සද්දයක් ඇහුණා.

ටක්... ටක්... ටක්...

සෙහාෂි ගැස්සිලා දොර දිහා බැලුවා.

"මේ වෙලාවේ කවුද?"

ආර්වෙත්ගේ මුහුණ වෙනස් වුණා.

"සෙහාෂි..."

"දොර අරින්න එපා."

ඒත්...

දොරේ handle එක හෙමින් කැරකෙන්න පටන් ගත්තා.

ක්ලික්...

සෙහාෂි පිටුපසට ගියා.

"කවුද?"

කිසිම උත්තරයක් නැහැ.

ඊළඟ මොහොතේ දොර යටින් කුඩා ලියුම් කවරයක් ඇතුළට ලිස්සා ආවා.

සෙහාෂි එය අතට ගත්තා.

ඒකේ ඇගේ නම ලියලා තිබුණා.

"සෙහාෂිට..."

ඇය ලියුම් කවරය විවෘත කළා.

ඇතුළේ තිබුණේ පරණ කළු-සුදු ඡායාරූපයක්.

ඡායාරූපයේ...

නෙරංජනා.

ආර්වෙත්.

විරාන්.

ඒ තුන්දෙනාම එකට හිටියා.

ඒත්...

විරාන්ගේ අතේ තිබුණේ පිහියක්.

ඡායාරූපයේ පිටුපස ලියා තිබුණේ එකම වාක්‍යයක්.

"ඔයා දැනගන්න ඕන සත්‍යය... ආර්වෙත්ගෙන් අහන්න එපා."

සෙහාෂි හෙමින් ආර්වෙත් දිහා බැලුවා.

ඔහුගේ මුහුණේ තිබුණේ...

බියක් නොවෙයි.

වරදකාරී හැඟීමක්.

"ආර්වෙත්..."

"ඔයා මගෙන් මොනවද හංගන්නේ?"

ඔහු කිසිම පිළිතුරක් දුන්නේ නැහැ.

ඒ මොහොතේ...

ඇගේ phone එකට message එකක් ආවා.

"හෙට හයට එන්න. මම ඔයාට කියන්නම්... ආර්වෙත් ඇත්තටම මැරුණේ කොහොමද කියලා."

Sender:

විරාන්.

(මතුවට...)

💬 විරාන් හෙට සෙහාෂිට කියන්න යන සත්‍යය මොකක්ද? ආර්වෙත් ඇත්තටම ඇයට සම්පූර්ණ ඇත්ත කිව්වද? නැත්නම් ඔහුත් යම් රහසක් සඟවාගෙනද? 👻🖤

---

© 2026 Happy Life | All Rights Reserved

මෙම කතාවේ සියලුම බුද්ධිමය දේපළ අයිතිවාසිකම් Happy Life සතුය. කර්තෘගේ ලිඛිත අවසරයකින් තොරව මෙම කතාව සම්පූර්ණයෙන් හෝ කොටස් වශයෙන් පිටපත් කිරීම, සංස්කරණය කිරීම, නැවත පළ කිරීම හෝ වෙනත් ඕනෑම මාධ්‍යයක බෙදාහැරීම සපුරා තහනම්ය.

📖 Created exclusively for Happy Life.

#නොපෙනෙන_නෙත්මානය #සිංහල_නවකතාව

👻 නොපෙනෙන නෙත්මානය

Episode 10 – "ඔහු නොකියූ රහස"

"ඔයාගේ පෙර ආත්මයේ... සහෝදරයා."

ආර්වෙත්ගේ ඒ වචනත් එක්ක සෙහාෂි ගල්වෙලා වගේ හිටියා.

"මගේ... සහෝදරයා?"

ආර්වෙත් හිස සෙලෙව්වා.

"ඔව්."

"එයාගේ නම?"

ආර්වෙත් මොහොතක් නිහඬව හිටියා.

"විරාන්."

ඒ නම ඇහුණු මොහොතේම සෙහාෂිගේ හිස ඇතුළේ විදුලියක් වගේ වේදනාවක් ඇති වුණා.

විසිරුණු මතකයක්...

පරණ වලව්වක්.

වැස්සක්.

කළු ඇඳුමක් ඇඳගත් තරුණයෙක්.

ආර්වෙත් ලේ ගලමින් බිම වැටිලා.

ඒ අසලින් කෙනෙක් හිනාවෙමින් ඉන්නවා.

"විරාන්..."

සෙහාෂිගේ මුවින් ඒ නම නොදැනීම පිටවුණා.

ආර්වෙත් පුදුමයෙන් ඇය දිහා බැලුවා.

"ඔයාට මතක ආවද?"

"නෑ... මං... මං දන්නෙ නෑ."

ඇය හිස අල්ලගත්තා.

"ඒත් ඒ නම මට හුරුයි."

---

එදා රාත්‍රියේ සෙහාෂි නින්දට ගියේ එකම ප්‍රශ්නයක් හිතේ තියාගෙන.

විරාන් කවුද?

මැදියම් රෑ...

ඇය සිහිනයක් දැක්කා.

ඇය පරණ කාලයක තරුණියක්.

ඇගේ නම...

නෙරංජනා.

ඇය අතේ ලේ තැවරුණු පිහියක්.

ඇය ඉදිරියේ ආර්වෙත්.

"නෙරංජනා... ඔයා මොකක්ද කළේ?"

"මං නෙවෙයි!"

"විරාන්..."

"විරාන් තමයි..."

ඒත් වචන අවසන් වෙන්න කලින්...

පිටුපසින් විරාන්ගේ හිනාවක් ඇහුණා.

"ඔයා දෙන්නා කවදාවත් එකතු වෙන්නේ නෑ."

නෙරංජනා බියෙන් හැරිලා බැලුවා.

විරාන්ගේ අතේ තිබුණේ...

ඒම පරණ පිහිය.

ඊළඟ මොහොතේ...

ආර්වෙත් බිම ඇද වැටුණා.

"ආර්වෙත්!"

නෙරංජනා ඔහු ළඟට දුවගෙන ගියා.

විරාන් හිනාවෙමින් එතැනින් ඉවතට ගියා.

---

"ආර්වෙත්!"

සෙහාෂි කෑගහමින් නින්දෙන් අවදි වුණා.

ඇයගේ මුහුණ පුරා දහඩිය.

කාමරය පුරාම අඳුර.

ඒත්...

ඇගේ ඇඳ ළඟ ආර්වෙත් හිටගෙන හිටියා.

"ඔයා හොඳින්ද?"

"විරාන්..."

ආර්වෙත්ගේ මුහුණ වෙනස් වුණා.

"ඔයාට ඔහුව මතක් වුණාද?"

"මං දැක්කා..."

"ඔයා මැරෙනවා දැක්කා."

ආර්වෙත් නිහඬව ඇය දිහා බලාගෙන හිටියා.

"එහෙනම්..."

සෙහාෂිගේ ඇස්වල කඳුළු පිරුණා.

"ඔයාගේ මරණයට විරාන් වගකියන්න ඕනද?"

ආර්වෙත් උත්තර දෙන්න කලින්...

කාමරයේ ජනේලය තදින් වැහුණා.

ධඩාං!

ආර්වෙත් එකපාරටම ජනේලය දිහා බැලුවා.

කැඩපතේ...

සෙහාෂිට පමණක් පෙනෙන ආර්වෙත්ගේ පිටුපස...

කළු සෙවනැල්ලක්.

ඒ සෙවනැල්ල හෙමින් මනුෂ්‍ය හැඩයක් ගත්තා.

ආර්වෙත්ගේ මුහුණේ බියක්.

"සෙහාෂි..."

"මොකද?"

"මං ඔයාට එක දෙයක් කියන්න අමතක කළා."

"මොකක්ද?"

ඔහු ඇයගේ දෑස් දිහා කෙලින්ම බැලුවා.

"විරාන්... මැරිලා නෑ."

සෙහාෂිගේ හදවත නතර වුණා වගේ දැනුණා.

"මොකක්...?"

ආර්වෙත් හෙමින් කිව්වා...

"ඔහු අදත් ජීවත් වෙනවා."

ඒ මොහොතේම...

සෙහාෂිගේ phone එක නාද වුණා.

Screen එකේ දිස් වුණේ...

Unknown Number

ඇය call එක answer කළා.

අනෙක් පැත්තෙන් ඇහුණේ පිරිමි කටහඬක්.

"සෙහාෂි..."

ඇය නිහඬ වුණා.

"ඔයාට මාව මතක නැති වුණාට..."

"මට ඔයාව හොඳට මතකයි."

ඇගේ ඇස් ලොකු වුණා.

ඒ කටහඬ...

ඇය සිහිනයෙන් ඇසූ කටහඬමයි.

"මං විරාන්."

(මතුවට...)

💬 විරාන් ඇත්තටම ජීවත් වෙන කෙනෙක් නම්... අවුරුදු ගණනාවක් ඔහු කොහෙද හිටියේ? ඔහු සෙහාෂිව හොයන්නේ ආදරය නිසාද... නැත්නම් පළිගැනීමක් සඳහාද? 👻🖤

---

© 2026 Happy Life | All Rights Reserved

මෙම කතාවේ සියලුම බුද්ධිමය දේපළ අයිතිවාසිකම් Happy Life සතුය. කර්තෘගේ ලිඛිත අවසරයකින් තොරව මෙම කතාව සම්පූර්ණයෙන් හෝ කොටස් වශයෙන් පිටපත් කිරීම, සංස්කරණය කිරීම, නැවත පළ කිරීම හෝ වෙනත් ඕනෑම මාධ්‍යයක බෙදාහැරීම සපුරා තහනම්ය.

📖 Created exclusively for Happy Life.

#නොපෙනෙන_නෙත්මානය #සිංහල_නවකතාව