May Htwe Shin

“တကယ် ပါဝါရှိသူဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သက်သေပြဖို့ အသံကျယ်ကျယ် အော်မနေဘူး”

🔳 လူအများစုက အခန်းတစ်ခုထဲမှာ အသံအကျယ်ဆုံး ထွက်နေတဲ့သူ၊ ကိုယ့်အကြောင်းကိုယ် အမြဲကြွားဝါပြောဆိုနေတတ်တဲ့သူကို အင်အားအကြီးဆုံး၊ ဩဇာအရှိဆုံးလို့ ထင်မှတ်တတ်ကြတယ်။

တကယ်တော့ အသံကျယ်လွန်းခြင်း၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အမြဲတမ်း ထုတ်ဖော်ပြသချင်လွန်းခြင်းဟာ အတွင်းစိတ်ရဲ့ မလုံခြုံမှု (Insecurity) ကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ လက္ခဏာတစ်ခုသာ ဖြစ်တတ်ပါတယ်။

ကိုယ့်တန်ဖိုးကို ကိုယ်တိုင် သေချာမသိတဲ့အခါမျိုးမှာ လူတွေဟာ သူများတွေ အသိအမှတ်ပြုလာအောင် အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ အော်ပြောပြီး အတင်းအကျပ် သက်သေပြချင်လာတတ်ကြတယ်။

🔳 တကယ့် ဩဇာအာဏာ (Power) ဆိုတာ ဆူညံနေစရာ မလိုပါဘူး။ အလွန် ငြိမ်သက်ပြီး နက်ရှိုင်းပါတယ်။

တကယ် အင်အားရှိတဲ့သူ၊ စစ်မှန်တဲ့ ယုံကြည်မှုရှိတဲ့သူတွေဟာ သူများတွေ လာအသိအမှတ်ပြုပေးဖို့ကို မမျှော်လင့်တော့ပါဘူး။

သူတို့က ကိုယ်ဘယ်သူလဲ၊ ကိုယ်ဘာလုပ်နိုင်လဲ၊ ကိုယ့်ရဲ့ အရည်အချင်းက ဘယ်လောက်အထိ ရှိသလဲဆိုတာကို ကိုယ်တိုင် ကောင်းကောင်း သိထားပြီးသား ဖြစ်ပါတယ်။

ဒါကြောင့် "ငါတော်ကြောင်း၊ ငါမှန်ကြောင်း" ကို လူတွေရှေ့မှာ လိုက်လံသက်သေပြဖို့ အချိန်မကုန်ခံကြတော့ပါဘူး။

📌 ခြင်္သေ့တစ်ကောင်ဟာ သူ တောဘုရင်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြဖို့ တစ်ချိန်လုံး ဟိန်းဟောက်နေစရာ မလိုပါဘူး။

သူ့ရဲ့ တည်ရှိမှု (Presence) လေးတစ်ခုတည်းနဲ့တင် ကျန်တဲ့တိရစ္ဆာန်တွေက အလိုလို ဖယ်ပေးသွားကြတာပါ။

လူတွေမှာလည်း ဒီလိုပါပဲ။

တကယ့် အင်အားဆိုတာ အပြင်ပန်း အော်ဟစ်ဆူညံမှုတွေကနေ လာတာမဟုတ်ဘဲ၊ အတွင်းစိတ်ရဲ့ တည်ငြိမ်မှုနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှု (Self-assurance) ကနေ လာတာ ဖြစ်ပါတယ်။

🔳 ကိုယ့်ကို တစ်ယောက်ယောက်က ဝေဖန်လာတဲ့အခါ၊ ဒါမှမဟုတ် အထင်လွဲလာတဲ့အခါမှာ ပြာယာခတ်ပြီး ချက်ချင်း ပြန်လည်ချေပတာမျိုး၊ ဒေါသတကြီးနဲ့ အသံကျယ်ကျယ် တုံ့ပြန်တာမျိုးတွေဟာ ကိုယ့်ရဲ့ ပါဝါကို လျော့ကျစေပါတယ်။

တကယ် အင်အားရှိသူဟာ ကိုယ့်ရဲ့ တန်ဖိုးက သူများတွေရဲ့ နှုတ်ဖျားက စကားလုံးတွေအပေါ်မှာ မူတည်မနေဘူးဆိုတာကို နားလည်ထားတယ်။

ဒါကြောင့် မလိုအပ်တဲ့ ငြင်းခုံမှုတွေမှာ ဝင်မပါဘဲ အပြုံးလေးတစ်ခုနဲ့သာ တိတ်ဆိတ်စွာ ကျော်ဖြတ်သွားတတ်ကြတယ်။

အဲဒီတိတ်ဆိတ်မှု၊ အဲဒီတည်ငြိမ်မှုကသာ ဝေဖန်သူတွေကို ပြန်လည်လွှမ်းမိုးသွားနိုင်တဲ့ အကြီးမားဆုံး အင်အားပါပဲ။

🔳 ဒါကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လူတိုင်းသိအောင်၊ လူတိုင်းလက်ခံလာအောင် လိုက်လံရှင်းပြပြီး အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ သက်သေပြနေတာတွေကို ဒီနေ့ကစပြီး ရပ်တန့်လိုက်ပါ။

ကိုယ့်အလုပ်ကို ကိုယ် တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်နဲ့ အကောင်းဆုံး ဆက်လုပ်ပါ။

ရလဒ်တွေကသာ သင့်ကိုယ်စား စကားပြောပါစေ။

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုအပြည့်နဲ့ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် နေထိုင်တတ်ခြင်းကသာ သင့်ကို အခန့်ငြားဆုံးနဲ့ ဩဇာအရှိဆုံး လူတစ်ယောက် ဖြစ်လာစေမှာပါ။ ❤️

◾ ပါဝါ POWER - TEAM NYĀNA
◾ စာမျက်နှာ - 414
◾ Size - 5.5 x 8.5 inch
◾ Woodfree Paper
◾ ဈေးနှုန်း - 25000 Ks

ပါဝါ POWER စာအုပ်မှာယူလိုပါက Chat Box မှာ ဆက်သွယ်နိုင်သလို၊ City Mart နဲ့ စာအုပ်ဆိုင်များမှာလည်း ဝယ်ယူရရှိနိုင်ပါတယ်။

#ပါဝါ #ဉာဏစာအုပ်တိုက် #ဉာဏ

“ကိုယ်ကြုံ​တွေ့နေရတာတွေကို ဘေးလူတစ်ယောက်လို ကြည့်တတ်အောင် ကြိုးစားပါ”

🔳 Stepping out လို့ ခေါ်တယ်။ အပြင်ခဏထွက်လိုက်တာပေါ့။

🔳 ဘောလုံးပွဲတွေမှာ အပြင်က ကြည့်နေတဲ့ ပရိသတ်က အကုန်မြင်နေရပေမဲ့ တကယ်ကန်နေတဲ့ ကစားသမားက မမြင်နိုင်သလိုပေါ့။ သူ့နောက်ကနေ ရုတ်တရက် ဝင်လာတာတွေ သူမမြင်ဘူး။ ကွင်းရဲ့ ဘယ်နားမှာ ဘယ်သူလွတ်နေတယ် တစ်ခါတလေ သူမမြင်ဘူး။

ရုပ်ရှင်တွေမှာလည်း ဒီလိုပဲ။ ဒီဇာတ်ကောင်က သူ့အကြောင်းပဲ သူသိပြီး တခြားဇာတ်ကောင်တွေ ဘာဖြစ်နေတယ် သူမသိဘူး။ ဒီတော့ အထင်လွဲချင်လွဲမယ်။ မုန်းချင်မုန်းမယ်။ ကြည့်နေတဲ့ ပရိသတ်ကတော့ အကုန်သိနေတယ်။

🔳 ဘဝထဲမှာကျ ကိုယ်တိုင်ဝင်ကန်ရတာ။ ကိုယ်တိုင် ဇာတ်ကောင်တစ်ယောက်လို ဝင်သရုပ်ဆောင်ရတာ။

ဒီတော့ ပြဿနာတွေဆိုလည်း အကြီးကြီး။ ကိုယ့်အခက်အခဲပဲ ကိုယ်သိတယ်။ တခြားလူတွေ ဘာဖြစ်နေတယ် မစဉ်းစားပေးနိုင်ဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ ဗဟိုပြုနေမိတော့တယ်။

ဒါကြောင့်လည်း အဆင်မပြေမှုတွေနဲ့ ကြုံပြီ၊ စိတ်တွေနာကျင်နေရပြီ၊ ပင်ပန်းနေရပြီဆို အပြင်ကလေး ခဏထွက်ကြည့်ဖို့ လိုကြောင်း သတိပေးချင်တာ။

🔳 ခံစားချက်တွေကိုလည်း မဖိနှိပ်နဲ့။ ငါ နာကျင်နေတယ်၊ ငါ ဝမ်းနည်းနေတယ်၊ အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရတယ်၊ ငါ မနာလိုစိတ်တွေ ဖြစ်နေတယ်၊ သိမ်ငယ်စိတ်တွေ ဝင်နေတယ်၊ အဆိုးမြင်တဲ့ အတွေးတွေ များနေတယ်၊ ဒီလိုလေး ဘေးလူတစ်ယောက်လို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရှိအရှိအတိုင်း မြင်ကြည့်ပေး။ Self-compassion လို့ ခေါ်တဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကြင်နာတဲ့ စိတ်ကလေး ထားနိုင်လာမယ်။ ခံစားချက်တွေရဲ့ သားကောင်လည်း မဖြစ်ရတော့ဘဲ ပိုကောင်းတဲ့ တုံ့ပြန်မှုတွေ လုပ်နိုင်လာမယ်။

🔳 အခု ကျွန်တော်တို့ ဖြစ်နေကြတာက စိတ်ခံစားချက်အလျောက် တုံ့ပြန်နေကြတာ မဟုတ်လား။ ဒေါသထွက်တယ်။ ထွက်တဲ့အလျောက် ပြောထည့်လိုက်ပြီ။ ရေးထည့်လိုက်ပြီ။ လုပ်ထည့်လိုက်ပြီ။ ဒေါသနဲ့ ကိုယ်နဲ့ဟာ တသားတည်းပဲ။

မာန်မာနတွေ တက်တယ်။ အဲဒီအခါ တစ်ဖက်သားကို နှိမ့်ချတယ်။ မာနနဲ့ ကိုယ်နဲ့ကလည်း တသားတည်းပဲ။

သိမ်ငယ်စိတ်တွေ ဝင်တယ်။ မနာလိုစိတ်တွေ ဖြစ်တယ်။ သေးသေးကလေးတွေကို လိုက်ခံစားတယ်။ တစ်ဖက်သား ထိခိုက်နစ်နာအောင် ကြံစည်ပြောဆိုတယ်။ ခနဲ့တယ်။ ရွဲ့တယ်။ ပြောရရင် စိတ်ခံစားချက်ရဲ့ သားကောင် ဖြစ်နေတာပဲ။

အပြင်ကလေး ခဏထွက်ကြည့်လိုက်ရင်တော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိထားမိဖို့ လွယ်သွားလိမ့်မယ်။

🔳 တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ ပြဿနာဖြစ်ရင်လည်း ဒီလိုပဲ။ ငါမှန်တယ်၊ သူမှားတယ်၊ ငါ့ကိုများ သူက ဒီလိုပြောရသလား စသဖြင့် တွေးမိကြတာပဲ။ အပြင်ကလေး ခဏထွက်ကြည့်လိုက်။ သူ့အလွန် ကိုယ့်အလွန် မျှမျှတတ တွေးနိုင်လာလိမ့်မယ်။

🔳 အခက်အခဲတစ်ခုခုနဲ့ ကြုံရင်လည်း Why me? ဘာလို့ ငါ့ကျမှ ဒီလိုဖြစ်တာလဲလို့ ညည်းမိကြတာ သဘာဝပဲ။ ဒါပေမဲ့ သတိကလေးထားပြီး အပြင်ထွက်ကြည့်လိုက်။ ကိုယ်နဲ့ကွက်တိမတူတောင် သူ့နည်းသူ့ဟန်နဲ့တော့ ခက်ခဲနေကြသူတွေကို တွေ့ရလိမ့်မယ်။

အချိန်အခါတွေ မတူဘူး။ အတိမ်အနက်တွေ မတူဘူး။ အရေအတွက်တွေ မတူဘူး။ ဒါပေမဲ့ အားလုံးဆီတော့ အခက်အခဲ ဒုက္ခတွေဆိုတာ ရောက်လာကြတာပဲ။

🔳 “Adversity doesn’t discriminate.”

အခက်အခဲတွေက ခွဲခြားဆက်ဆံမှု မရှိဘူးတဲ့။ သူ့မို့လို့၊ ငါ့မို့လို့၊ ဖြူလို့၊ ညိုလို့၊ လှလို့၊ မလှလို့ရယ် မရှိဘူး။ ဘယ်သူ့ဆီမဆို သူက ရောက်လာလေ့ရှိတယ်။ ကိုယ်ငိုနေတုန်းသာ သူများတွေ ပျော်နေတာကို မြင်တာလေ။ သူများငိုနေတုန်း ကိုယ်ပျော်နေခဲ့တာတော့ မေ့သွားကြတာကိုး။ တကယ်တော့ သူ့ Timeline နဲ့သူ လည်ပတ်နေကြတာပါပဲ။

ဒါကြောင့် ပြောတာပါ။ အပြင်ကလေး ထွက်ကြည့်နိုင်အောင် ကြိုးစားပါလို့။ ကိုယ့်ခံစားချက်တွေကို ပိုနားလည်လာမယ်။ ပြဿနာတွေကို ပိုသဘောပေါက်လာမယ်။ ကြုံနေရတဲ့ ဒုက္ခတွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အမြင်တွေလည်း ပြောင်းသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒေါက်တာ ဖြိုးသီဟ
၂၃.၇.၂၀၂၆