hesam_mirmohammadi

آنجا که شیخ، شاه شود نتیجه جز خون که نیست
گر چوب خشک بکاری باغچه‌ات گلگون که نیست

تاریخ را ورق زدم،عدلی به مذهبی ندیده‌ام
هرکس که یاوه‌ای سرود، مجریِ قانون که نیست

در شهرِ ما حقیقت از ترس، در حجاب مانده است
لیلی تو گول خوردی…، شیخ مجنون که نیست!

فریاد زدیم صدبار و گوش حاکمان کر است
یاسین به گوش کر خوندن آسون که نیست

نان را به نرخِ روز خورد هر آن‌که اهلِ مکر بود
این سفره سهمِ مردمانِ ساده و محزون که نیست

گفتند صبر کن، ولی تا کی به امیدِ سراب؟
وقتی که وعده‌هایشان جز خوابِ افسون که نیست

ما مجرمان جغرافیا شدیم بین شرق و غرب
جنگ دو قدرت است، افسانه‌ی بی‌چون که نیست

گفتید عماد سیاسی نباش به علم دندون برس
جایی‌که نون نبود، سخن از دندون که نیست!
عماد(حسام) ۲۱ فروردین ۱۴۰۵ #شعر #شاعر #دندانپزشکی #دلنوشته #شعرنو

با توافق، بی‌توافق از شماها خسته‌ایم
زنده باشیم یا نباشیم، دل به فردا بسته‌ایم

نانِ این خون می‌خورید و نامِ ما را می‌برید
ما به جرمِ زنده بودن، سال‌ها داغسته‌ایم

هر دروغت را قسم دادی به آیاتِ خدا
ما حقیقت را ولی با اشک‌هامان جسته‌ایم

نسلِ ما را یا به زندان یا به گور انداختید
ما هنوز از زیرِ آوارِ زمان برخاسته‌ایم

پرچمت را روی ویرانیِ ایمان کوفتی
ما به نامِ عشق، پرچم را به خون آراسته‌ایم

در خیالت کشته‌ای و مرده‌ایم و مانده‌ای
هر یکی کشتی، ببین ما را به صد برخاسته‌ایم

ما بریدیم از شما، دیگر مخاطب نیستیم
گرگ بودی در لباسِ بره، خود دانسته‌ایم

میهنم را پاره‌کردی، مردمی آواره کردی
وقتِ منبر نیست این‌بار؛ از شما وارسته‌ایم

از حسابِ خونِ ما فردا نخواهی جَست هیچ
ما نه یک نامیم تنها؛ یک جهان پیوسته‌ایم
عماد (حسام) ۱۷ بهمن ۱۴۰۴ #شعر #دندانپزشکی #شاعر #دلنوشته #شعرنو

کشتید و گفتید کار فرزندان داوود است
کشتند و گفتید نشت گاز یا دود است

شستید هر کوی و خیابان را به خونِ گرم
از کشتن یک هموطن هرگز نداری شرم؟

گفتید دشمن بود و کارش اغتشاش است
قسم نخور وقتی دروغت فاشِ فاش است

تاریخ می‌پرسد: چه کردید با حقیقت؟
با نامِ دین کشتید هر کس را شکایت

دستش قلم بود و تفنگ دادی به دستش
نامش بسیجی شد تو جنگ دادی به دستش

با واژه‌بازیهای بی‌مغزت بلا گشتی به میهن
کشتید و می‌گفتید فدا گشتی به میهن

این داغ می‌ماند همین امروز و فردا
ما را نترسان، قطره‌ای در پیش دریا

هر قطره شد فریاد، هر فریاد توفان
از خونِ ما خواهد برآمد صبحِ ایران

این خون اگر در خاک هم پنهان کنی، پیداست
تاریخ می‌داند که ظالم عاقبت رسواست
عماد (حسام) ۱۲ بهمن ۱۴۰۴ #شعر #دندانپزشکی #شاعر #دلنوشته #شعرنو

از چه جغرافی نحسی پا به دنیا زده‌ایم
شرق دشمن، غرب دشمن به کجا پا زده‌ایم

نام‌مان خسته‌ی تاریخ و تنی زخمیِ درد
ما به میراثِ غمِ کهنه‌ی فردا زده‌ایم

هر طرف مرز کشیدند و وطن شد زندان
ما ولی تکیه به دیوارِ تماشا زده‌ایم

سهم‌مان از نفسِ صبح، غبارِ شب بود
ما به امیدِ محال آینه‌ها را زده‌ایم

هر صدایی که زدیم پاسخ آن خونین بود
بی سبب نیست که این بغض گلو را زده‌ایم

پرچم از خونِ دل آویخت به سرنیزه‌ی باد
ما به نامِ وطن اینبار تبر بر شبِ ملا زده‌ایم

حرف اصلاح نزن، مفسدُ فی‌الارض تویی
تو بترس چونکه همه بانگ خدایا زده‌ایم

گو به تاریخ که از شرمِ چنین مردانی
یاریت نیست بنویسی که چه خونها زده‌ایم

درس جغرافی و تاریخ به ماها ندهید
که سیاست به من آموخت چه سودا زده‌ایم

نسلِ فردا اگر از ما بپرسند «چرا؟»
می‌نگوییم: نمی‌شد، دل به دریا زده‌ایم
عماد(حسام)۱۰ بهمن ۱۴۰۴ #شعر #شاعر #دندانپزشکی #دلنوشته #شعرنو

از چه جغرافی نحسی پا به دنیا زده‌ایم
شرق دشمن، غرب دشمن به کجا پا زده‌ایم

نام‌مان خسته‌ی تاریخ و تنی زخمیِ درد
ما به میراثِ غمِ کهنه‌ی فردا زده‌ایم

هر طرف مرز کشیدند و وطن شد زندان
ما ولی تکیه به دیوارِ تماشا زده‌ایم

سهم‌مان از نفسِ صبح، غبارِ شب بود
ما به امیدِ محال آینه‌ها را زده‌ایم

هر صدایی که زدیم پاسخ آن خونین بود
بی سبب نیست که این بغض گلو را زده‌ایم

پرچم از خونِ دل آویخت به سرنیزه‌ی باد
ما به نامِ وطن اینبار تبر بر شبِ ملا زده‌ایم

حرف اصلاح نزن، مفسدُ فی‌الارض تویی
تو بترس چونکه همه بانگ خدایا زده‌ایم

گو به تاریخ که از شرمِ چنین مردانی
یاریت نیست بنویسی که چه خونها زده‌ایم

درس جغرافی و تاریخ به ماها ندهید
که سیاست به من آموخت چه سودا زده‌ایم

نسلِ فردا اگر از ما بپرسند «چرا؟»
می‌نگوییم: نمی‌شد، دل به دریا زده‌ایم
عماد(حسام)۱۰ بهمن ۱۴۰۴ #شعر #دندانپزشکی #شاعر #دلنوشته #شعرنو

ببین حالا دست به هم دادن و جان برای همدیگه دادن چقدره آسان است
ببین حالا وقتی با هم باشیم
راندن و پس زدن دشمن چقدر آسان است
دیگر شب تاریک برای دیدن صبح چشم انتظار دیگری مباش که ممکن است خوابت ببرد
حالا دیگر می توانی و نگو نمی توانم
خودت بلند شو مثل آفتاب طلوع کن