Nagelstudio Den Helder / Daily-Nail

Als je mijn verhaaltjes de afgelopen tijd hebt gelezen, of mij al wat langer volgt, weet je inmiddels dat DailyNail niet altijd is geweest wat het nu is.

Ik begon in 2008 als nagelstyliste.

Gewoon: ik, een nageltafel en klanten.

Maar beetje bij beetje groeide DailyNail. Er kwamen producten bij, opleidingen, een winkel en uiteindelijk ook collega's die binnen DailyNail hun klanten behandelen.

En hoewel het inmiddels een serieus bedrijf is geworden, voelt het voor mij nog steeds heel persoonlijk.

Misschien juist wel omdat ik precies weet wat er achter ieder flesje in die winkel zit.

Ik heb het uitgezocht.
Ik heb het ingekocht.
Ik heb de factuur betaald.
Ik heb het uitgepakt.
Ik heb het in het schap gezet.
Ik heb het op de webshop gezet.

En daar staan er nogal wat van.

Duizenden kleine flesjes van 8 en 15 ml. Potjes. Vijltjes. Penselen. Kleine producten die je makkelijk even in je hand pakt.

En blijkbaar ook makkelijk ergens anders in stopt.

Want toen ik in 2018 mijn eerste échte winkelpand opende, maakte ik voor het eerst kennis met iets waar ik eigenlijk totaal niet bij had stilgestaan:

winkeldiefstal.

We hadden destijds wel beveiligingscamera's, maar nog lang niet zoals nu. Ze hingen er, maar waren bijvoorbeeld niet specifiek gericht op alle producten in de winkel.

Waarom zouden we ook?

Misschien was ik naïef, maar ik ging er gewoon vanuit dat mensen netjes zouden afrekenen wat ze meenamen.

Totdat er iets begon op te vallen.

Onze voorraad klopte niet.

Ik keek naar een schap en dacht:

Huh? Wanneer hebben we dit allemaal verkocht?

Ik kon me de verkopen niet herinneren en in het kassasysteem kon ik ze ook niet terugvinden.

Vreemd.

En het gebeurde nóg een keer.

En nog een keer.

Langzaam begon het kwartje te vallen.

Er werd gewoon gejat. Uit míjn winkel.

Vanaf dat moment gingen we scherper opletten.

En al snel viel er iemand op.

Een vrouw die regelmatig langskwam en wel héél druk was met de producten.

Product pakken.

Terugzetten.

Ander product pakken.

Van hand wisselen.

Weer iets terugzetten.

Tas in haar handen.

Dikke mouwen.

Nog een product.

En op een gegeven moment dacht ik:

Volgens mij moeten we deze even héél goed in de gaten houden.

En ja hoor.

Daar hadden we haar.

Ze liep uiteindelijk met twee producten naar de kassa en rekende keurig af.

Niets aan de hand, zou je denken.

Totdat ze richting de deur liep.

Want ik zag nog een derde product.

Die was ze blijkbaar…

“vergeten”.

Ik riep haar terug.

“Mag ik nog even in je tas kijken?”

En wat denk je?

Daar zat niet één product in.

Maar twee.

Samen goed voor €46,- exclusief btw.

Hoppa.

Ze heeft de producten uiteindelijk nog schaapachtig afgerekend. Ik heb destijds besloten de politie er niet bij te halen, omdat ik vooral geen enorme heisa in de winkel wilde.

Maar daarna kwam pas het besef.

Want dit was de eerste keer dat ik iemand daadwerkelijk betrapte.

Niet per se de eerste keer dat er iets gestolen was.

Hoeveel producten waren daarvoor al verdwenen zonder dat ik het doorhad?

Hoe vaak had ik naar mijn voorraad gekeken en gedacht dat ik zelf iets verkeerd had geteld?

Hoeveel euro was er inmiddels al gewoon de deur uitgelopen?

Ik zal het nooit weten.

En misschien klinkt €46,- voor een groot bedrijf als een klein bedrag.

Maar voor mij niet.

Ik ben geen enorme winkelketen waarbij een paar flesjes ergens verdwijnen in de cijfers.

Achter ieder product dat bij DailyNail in het schap staat, zit geld dat ík eerst heb moeten verdienen en vervolgens opnieuw heb geïnvesteerd.

Dat maakt winkeldiefstal ineens heel persoonlijk.

Na die gebeurtenis hebben we dan ook geïnvesteerd in betere camera's. Meer camera's. En vooral: camera's die daadwerkelijk goed zicht hebben op onze producten.

En of het daarna bij die ene winkeldief is gebleven?

Bij haar gelukkig wel.

Bij anderen helaas niet.

Inmiddels zijn we dus een stuk minder naïef dan in 2018.

En hebben we vooral héél mooie camerabeelden als iemand besluit dat een flesje uit onze winkel ineens gratis is.

Want één ding heb ik sinds die eerste keer wel geleerd:

“Vergeten af te rekenen” ziet er op camera toch vaak nét iets minder onschuldig uit. 😉

Een goede hechting begint bij de eerste laag.

- Nail Prep dehydrateert en ontvet de voorbereide natuurlijke nagel.
- AirBond zorgt vervolgens voor de verbinding met je product.

Daarna volgt NNCoat Crystal Clear: de flexibele basis waarop je verder kunt bouwen met jouw favoriete PettiCoat builder of hardgel.

🛒 Shop deze hier: https://dailynail.nl/collections/petticoat-voorbereiding-vloeistoffen

Prep. Bond. Base. Build.
De basis van jouw PettiCoat-nagelset.

The Base Essentials 🤍

Een goede set begint niet bij je builder. Het begint bij de juiste voorbereiding én de juiste basis.

Daarom hebben we onze drie essentials nu samengebracht in één voordeelset:

1. Nail Prep — dehydrateert en ontvet de natuurlijke nagel
2. AirBond — hechtingsbevorderaar voor extra grip
3. NNCoat Crystal Clear — de flexibele basis waarop je verder kunt bouwen

Daarna? Build it your way. Met jouw favoriete BuildCoat of hardgel.

Normaal €34,91 → nu samen €29,67 incl. btw
Dat is 15% voordeel op jouw complete basisroutine.

Prep. Bond. Base. Build.

The Base Essentials — vanaf nu verkrijgbaar bij PettiCoat. Link in bio!

Je kunt ons ook volgen op Instagram om meer te bekijken. 🥰

Nagelgroothandel • DailyNail • NailAcademy Den Helder

We gaan even terug naar ergens in 2009.

Ik was net begonnen als nagelstyliste en zoals waarschijnlijk héél veel beginnende nagelstylistes, nam ik iedere klant aan die ik maar kon krijgen.

Overdag? Prima.
’s Avonds? Natuurlijk.
Op een onmogelijk tijdstip waarop een normaal mens gewoon op de bank zit? Geen probleem.

Ik wilde flexibel zijn. Klanten werven. Een klantenbestand opbouwen. En vooral: iedereen helpen.

Als iemand mij belde met een vraag, dacht ik niet: past dit bij mij en kan ik deze behandeling goed uitvoeren?

Ik dacht: JA. KOM MAAR.

Zeker in het begin van mijn carrière rushte ik mezelf regelmatig voorbij om het iedereen maar naar de zin te maken.

En toen kwam zij.

Een mevrouw die haar nagels normaal gesproken ergens anders liet doen. Ze had al kunstnagels op, maar omdat mijn salon dichter bij haar huis zat, leek het haar makkelijker om voortaan naar mij toe te komen.

Prima toch?

Nou…

Ik had in de wandelgangen weleens verhalen gehoord over zogenaamde ‘solar nagels’ die op de zwarte markt werden gezet. Vooral dat het materiaal ontzettend hard was en bijna niet te verwijderen.

Maar goed.

Hoe moeilijk kon het zijn?

Ik had tenslotte een goede frees. Sterker nog: voor die tijd had ik zo ongeveer de Rolls-Royce onder de freesmachines.

Kleine kanttekening: diezelfde Rolls-Royce zou met de standaarden van 2026 inmiddels rechtstreeks naar het museum mogen.

Maar daar ging ik.

Vol goede moed.

Frezen.

Nog een beetje frezen.

Nog meer frezen.

En…

Het. Ging. Er. Niet. Af.

Mijn freesbitje liep vol. Dus pakte ik een ander bitje.

Verder frezen.

Dan maar met de hand vijlen.

Eén papieren vijl.

Nog één.

En nóg één.

Langzaam maar zeker begon ik me af te vragen waar ik in hemelsnaam aan begonnen was.

Ik vroeg haar uiteindelijk hoe ze dit materiaal normaal gesproken verwijderden bij de salon waar ze vandaan kwam.

Haar antwoord vergeet ik nooit meer.

Met flosdraad.

Ze wrikten flosdraad onder het product en trokken de kunstnagels vervolgens van de natuurlijke nagel af.

😳

Zelfs met de kennis die ik toen had, dacht ik meteen:

Dit kan toch nooit de bedoeling zijn?

Want wat gebeurt er dan met de natuurlijke nagel die daaronder zit?

Dus nee. Dat gingen we niet doen.

En dus ging ik weer verder.

Frezen. Vijlen. Proberen. Nog een bitje. Nog een vijl.

Het materiaal kwam er uiteindelijk wel af, maar zó moeizaam dat de moed me ondertussen behoorlijk in de schoenen was gezakt.

Want toen realiseerde ik me ook nog:

Als ik dit er straks eindelijk allemaal af heb, moet ik er óók nog een compleet nieuwe set op zetten…

Ik was nog lang niet klaar.

Ik weet inmiddels niet meer precies hoeveel uur deze mevrouw uiteindelijk bij mij aan tafel heeft gezeten. Ik weet alleen nog dat ik er uren mee bezig ben geweest.

Maar wat me vooral is bijgebleven, is hoe ontzettend rot ik me voelde.

Niet omdat mevrouw vervelend was.

Maar omdat ik dacht dat ík tekort schoot.

Ik dacht oprecht:

Ze zal wel denken dat ik een slechte nagelstyliste ben.

Waarom duurt dit bij haar zo lang?

Waarom krijg ik dit niet gewoon voor elkaar?

In plaats van te beseffen dat ik met een materiaal werkte dat ik zelf niet had aangebracht, waarvan ik niet wist wat het precies was en dat blijkbaar op een manier verwijderd werd waar ik absoluut niet achter stond, gaf ik mezelf de schuld.

En het mooiste?

Omdat ik me daar zó schuldig over voelde…

gaf ik haar aan het einde ook nog korting.

😂

Dus even samenvatten:

Ik had uren gewerkt.

Meerdere vijlen versleten.

Freesbitjes kunnen weggooien.

Mijn hele planning naar de knoppen.

Mezelf waarschijnlijk drie keer afgevraagd waarom ik ooit nagelstyliste was geworden.

En vervolgens dacht ik:

Goh, laat ik ook nog minder geld vragen.

Dat was ik in 2009.

Inmiddels zijn we 17 jaar verder.

En ik ben niet alleen gegroeid in mijn vak, maar vooral in het vertrouwen dat ik heb in mijn eigen kennis en kunde.

Ik weet nu dat je als professional niet overal ja op hoeft te zeggen.

Sterker nog: soms is nee juist het meest professionele antwoord dat je kunt geven.

Tegenwoordig behandel ik daarom niet zomaar iedere set na die ergens anders geplaatst is. Zeker wanneer ik vermoed dat het om zogenaamde solar nagels of nagels van de zwarte markt gaat, begin ik er niet aan.

Misschien komt dat voor een nieuwe klant soms streng of vervelend over.

Maar ik weet inmiddels waarom ik die grens heb.

Ik heb mijn lesje in 2009 geleerd.

Een goede nagelstyliste is niet degene die koste wat kost iedere klant helpt.

Een goede nagelstyliste is óók degene die naar een set kijkt en durft te zeggen:

Nee. Hier ga ik niet aan beginnen.

En soms moet je daar blijkbaar eerst een volgelopen freesbitje, drie papieren vijlen en een halve avond van je leven voor opofferen om dat te leren. 😉

Drie nieuwe BuildCoat kleuren. Drie totaal verschillende looks.

🌸 Princess Gwen – zacht, fris en tijdloos.
🤎 Princess Demi – warm, chic en elegant.
❤️ Princess Jara – krachtig, vrolijk en vol energie.

Welke je ook kiest, je werkt altijd met de vertrouwde kwaliteit van onze Liquid Builder Gel: zelfegaliserend, sterk en ideaal voor een prachtige natuurlijke nagel.

Al jaren heb ik een vaste groep klanten die iedere 3 à 4 weken terugkomen. In al die jaren groei je een beetje met elkaar mee. Je maakt de mooie momenten mee, maar ook de minder leuke. Verhuizingen, nieuwe banen, zwangerschappen, kinderen... en soms zelfs een bruiloft.

Jaren geleden ontstond er ineens een klein probleem.

Een van mijn vaste klanten ging trouwen... precies in de periode dat ik met vakantie was.

We hadden alle afspraken altijd ruim vooruit gepland, maar deze datum viel nét verkeerd. En eerlijk is eerlijk: op je trouwdag wil je gewoon mooie nagels. Dat hoort er voor mij helemaal bij.

Dus zei ik, half als grapje:
"Dan moet je maar een dagje naar de camping komen." 😉

Maar hoe langer ik erover nadacht, hoe meer ik vond dat het eigenlijk helemaal niet zo'n gek idee was.

Dus daar gingen we.

De caravan achter de auto, de nagelkoffer mee, alle producten ingepakt om een prachtige acryl babyboom te maken en een campingtafel die voor één middag dienst deed als nageltafel.

Niet veel later kwamen de bruid en haar aanstaande naar onze camping gereden. Tussen de vakantiegangers, caravans en vouwwagens kreeg zij haar bruidsnagels. Daarna reed ze weer naar huis, helemaal klaar voor één van de mooiste dagen van haar leven.

Als ik er nu aan terugdenk, moet ik er nog steeds om lachen. Misschien was het een beetje gek...

Maar ik zou het zó weer doen.

Want voor mij zijn nagels zoveel meer dan alleen een behandeling. Het is vertrouwen. Jarenlange afspraken. Meedenken. Soms een beetje schuiven. En af en toe nét dat stapje extra zetten.

Dat is misschien wel wat ik na al die jaren het mooiste vind aan mijn vak. ❤️

☀️ Vakantie & werk ☀️

Als je me al wat langer volgt, weet je dat ik mijn werk eigenlijk nooit helemaal los kan laten.

Vroeger gingen de nagelspullen nog mee naar ons vakantieadres. Inmiddels is mijn werk zoveel meer dan alleen nagels zetten. Mijn laptop hoort er tegenwoordig net zo goed bij. Hij staat op mijn thuiskantoor, op mijn werkkantoor... en ja, ook op de camping.

Ideeën ontstaan namelijk overal. En als er eenmaal een idee in mijn hoofd zit, wil ik het ook meteen uitwerken. Mijn werk volledig loslaten? Ik denk dat ik daar serieus afkickverschijnselen van krijg. 😉 (Ik denk het niet, ik weet het zeker!)

Dit jaar doe ik het écht rustig aan. (Behalve deze post dan...)

Maar deze vakantie brengt me ook terug naar precies een jaar geleden. De maanden waarin we keihard werkten aan de lancering van ons eigen nagelmerk: PettiCoat.

Dat was misschien wel de meest intense periode uit mijn ondernemersleven.

Er zijn momenten geweest waarop ik de tranen over mijn wangen had lopen omdat iets maar niet lukte. Maanden werkten we aan producten, verpakkingen, teksten, formuleringen en details. Tegelijkertijd waren er ook tranen van blijdschap. Bijvoorbeeld toen we eindelijk goedkeuring kregen op documenten of toen de BuildCoat, waar we zó lang aan hadden gesleuteld, uiteindelijk precies werd zoals wij hem voor ogen hadden.

Zelfs op vakantie gingen de laatste puntjes nog op de i.

En misschien herinner je je de video's nog die ik vlak voor de lancering plaatste. Ik zag werkelijk overal PettiCoat in terug. Rokjes, jurken, satijnen stoffen, vrouwelijke vormen... Mijn man en de kinderen werden er af en toe gek van. Zelfs tijdens een dagje Efteling dacht ik alleen maar: "Dat is zó PettiCoat."

Grappig eigenlijk hoe je brein werkt als je ergens met hart en ziel mee bezig bent.

En nu, een jaar later, is het cirkeltje rond. Vandaag lopen we opnieuw door de Efteling, maar deze keer vooral om herinneringen te maken met onze drie kinderen.

En dat cirkeltje? Vandaag rijden we er letterlijk nog eentje... in de Python. 😉