Leefstijlcentrum Babette

Vorige week stond ik 's avonds te snaaien na een te lange dag. Pepernoten en kaas, staand bij het aanrecht.

Deze week gebeurde er iets anders.

Maandagavond stond er een webinar in mijn agenda. Interessant, iets waar ik echt zin in had. Maar ik was moe. Niet een beetje moe, gewoon op.

Vroeger had ik dat webinar gekeken. Met een bakje erbij, half opgelet, en daarna alsnog ontevreden naar bed.

Nu heb ik het laten gaan. Om half negen lag ik boven met mijn boekje.

En het bijzondere is wat dat deed. Het voelde niet als opgeven, niet als iets missen, niet als lui. Het voelde als precies doen wat ik hier wekelijks tegen vrouwen zeg.

Want dat is het eigenlijke punt. Rust nemen gaat zelden over tijd. Het gaat over de toestemming die je jezelf geeft op het moment dat je lijf iets aangeeft.

Vorige week kostte mijn volle dag me een avond snaaien. Deze week kostte hij me een webinar. Van die tweede heb ik veel minder last gehad.

Wat laat jij als eerste vallen als je moe bent? Laat het me weten hieronder.

De een zegt dit, de ander zegt dat. Maar wat is nu goed?

Laat de koolhydraten staan. Nee, juist niet. Ontbijten is heilig. Nee, sla het over. Krachttraining. Nee, juist rustig aan.

Je wordt er een beetje gek van. Chaos in je hoofd.

En dat is logisch. Want wat voor een ander werkt, hoeft voor jou niet te werken. Zeker in de overgang reageert ieder lijf anders. Twee vrouwen van dezelfde leeftijd, dezelfde klachten, en toch heeft de een iets heel anders nodig dan de ander.

Het vervelende is dat elke nieuwe regel je een beetje verder weghaalt van je eigen gevoel. Hoe meer je van buitenaf volgt, hoe minder je nog merkt wat jouw lijf zelf aangeeft.

Het antwoord ligt dus niet in de volgende regel of het volgende dieet, maar in teruggaan naar je eigen lijf. Niet vullen, maar voeden. En vertrouwen op wat jij voelt dat jou goed doet.

Want het echte houvast zit niet buiten je, maar vanbinnen.

In de nieuwe aflevering vertel ik hoe je dat weer bij jezelf terugvindt, zonder dat het vaag wordt.

Beluister aflevering 5 op Spotify. De link staat in mijn bio, en hier voor wie hem direct wil openen:

https://open.spotify.com/episode/2MBfWF4YcitOXdBlLqjLgA

Reageer met JA als je gaat luisteren.

Een detoxkuur zul je bij mij niet vinden.

Dat is geen toeval en geen vergeetachtigheid. Dat is een keuze.

Kijk naar wie er meestal aan begint. Een vrouw die al moe is, die slecht slaapt, die al maanden aanstaat en die het gevoel heeft dat ze iets drastisch moet doen. En dan komt er een kuur van tien dagen bovenop, met regels, met sapjes, met dingen die niet mogen.

Dat is precies wat zo'n lijf níét nodig heeft.

Want streng eten is voor je lichaam een stressor. Het verhoogt je cortisol, net als te weinig slaap en te veel op je bordje. Bij een systeem dat al onder druk staat gooi je er dus iets bovenop, in plaats van dat je iets wegneemt.

En dan is er nog wat anders. Na tien dagen stopt zo'n kuur. Wat komt daarna? Meestal precies het oude patroon, plus het gevoel dat je het weer niet hebt volgehouden.

Je lever en je nieren ontgiften trouwens de hele dag door, uit zichzelf. Wat ze daarvoor nodig hebben is geen kuur maar de basis: genoeg eiwit, genoeg vezels, genoeg vocht, genoeg slaap. Elke dag een beetje, in plaats van tien dagen streng.

Dus nee, geen detox hier. Wel de saaie dingen die wel werken.

Ben jij weleens aan zoiets begonnen? En wat gebeurde er daarna? Laat het me weten hieronder.

Half vier. Ogen open. En dan blijf je liggen.

Dit hoor ik zo vaak dat het bijna een vast tijdstip is geworden. Vrouwen die altijd prima sliepen en nu elke nacht rond hetzelfde uur wakker worden.

Wakker worden op zich is niet gek. Ook goede slapers worden een paar keer per nacht wakker, meestal zo kort dat ze het de volgende ochtend niet eens weten.

Maar dat tijdvak tussen drie en vijf is anders.

Daar begint je cortisol alweer te stijgen. Dat hoort zo, want het bereidt je voor op de ochtend. Alleen komt die stijging bij de een eerder en sterker dan bij de ander, zeker als je dagen te vol zijn.

En tegelijk wordt je rem zwakker. Progesteron is je rustbrenger en houdt je brein 's nachts kalm. In de perimenopauze daalt dat hormoon als eerste, vaak jaren voordat je cyclus verandert.

Minder rem en meer gas, precies in dat ene tijdvak. Daarom word je dan niet even wakker maar helemaal wakker. Hoofd aan, lijstjes, malen.

Wat ik altijd meegeef: kijk niet op de klok. Zodra je ziet hoe laat het is, gaat je hoofd rekenen. Nog drie uur, nog twee uur. Dat sommetje is een extra prikkel, en daar word je alleen maar verder wakker van.

Wat mij betreft verandert dit de hele vraag. Niet: wat is er mis met mijn slaap. Maar: wat vraagt mijn lijf overdag, waardoor het 's nachts niet zakt.

Word jij ook wakker en blijf je dan liggen? Laat het me weten hieronder.

Een vrouw vertelde me dat ze het vooral doet als ze alleen thuis is. Dan pakt ze wel wat, en als er iemand bij is niet.

Haar eigen vraag erbij: waarom neem ik wel wat?

Twee dingen vallen me daaraan op.

Het eerste is dat alleen zijn voor veel vrouwen een trigger is. Niet omdat je dan meer honger hebt, maar omdat er niemand meekijkt. Geen getuige, dus ook geen rem. En dat zegt iets: blijkbaar houd je jezelf normaal in met de ogen van een ander.

Het tweede zit in het woord waarom.

Waarom is een veroordelend woord. Stel jezelf die vraag en je zit binnen drie tellen bij: waarom doe ik dit nou toch, waarom lukt het mij niet, wat is er mis met mij.

Vervang hem eens door: hoe komt het dat ik dit doe? Of: wat maakt dat ik hier nu naar grijp?

Dat klinkt als een klein verschil, maar het is een compleet andere afslag. Waarom zoekt een schuldige. Hoe komt het gaat onderzoeken.

En dan kom je bij wat er werkelijk speelt. Was je moe. Was het stil in huis. Had je vanmiddag te weinig gegeten. Was er niemand om even iets tegen te zeggen. Dat is de laag waar emotioneel eten vandaan komt, en daar kun je iets mee.

Bij een oordeel blijf je steken. Bij nieuwsgierigheid kom je verder.

Betrap jij jezelf ook op dat woord waarom? Laat het me weten hieronder.

Courgette in je ontbijt. Klinkt gek, proef je niet.

Deze cake gaat 12 tot 15 minuten in de airfryer en komt eruit met 30 gram eiwit erin. Genoeg om tot de lunch niet aan eten te denken.

De courgette doet meer dan je denkt. Hij geeft vezels en vocht, waardoor de cake zacht blijft zonder dat je er van alles bij hoeft te doen. En knijp hem dus vooral niet uit.

De vijgen zorgen voor de zoetigheid. Verse vijgen zijn maar kort te krijgen, dus maak er gebruik van nu ze er zijn. Buiten het seizoen kun je ze vervangen door een half geraspt appeltje of wat blauwe bessen.

Wat dit ontbijt hormoonproof maakt is de combinatie. Genoeg eiwit voor je verzadiging, vezels uit de havermout en de courgette voor een rustige bloedsuiker, en gezonde vetten uit de paranoten. Drie paranoten dekken meteen je dagelijkse selenium, en dat heeft je schildklier nodig.

Het hele recept staat in de carrousel hierboven.

Bewaar deze post, dan heb je hem zondag bij de hand.

Let eens op wat er in je hoofd gebeurt zodra je zegt dat je aan het lijnen bent.

Meteen valt alles uiteen in twee bakjes. Mag wel en mag niet. Goed en fout. Braaf en stout.

En op het moment dat iets niet mag, wil je het.

Een verbod maakt iets interessant. Daarom ligt de zak koekjes op dinsdagavond veel harder te roepen als je jezelf maandag hebt voorgenomen dat het even niet mag.

Zo wordt lijnen een gevecht. En van vechten word je moe.

Wat ik in de praktijk zie: zodra vrouwen stoppen met dat woord, wordt eten weer iets gewoons. Geen prestatie, geen toets die je kunt halen of missen.

En dan komt er ruimte voor de vraag die er wel toe doet. Niet: mag ik dit. Maar: heb ik hier genoeg aan tot vanavond?

Dat is een compleet andere vraag. De eerste gaat over regels, de tweede over je lijf.

Voller eten in plaats van strenger eten, dat is de hele omslag. Niet minder, maar volwaardiger. En dan zakt de trek in zoet vanzelf.

Betrap jij jezelf ook op dat woord? Laat het me weten hieronder.

Deze week had ik een paar lange dagen. Kwart over acht 's ochtends beginnen, negen uur 's avonds thuis.

En daar stond ik dan. Pepernoten uit de zak, een stukje kaas erbij, gewoon staand bij het aanrecht.

Mijn eerste gedachte was: jammer, weer gedaan.

Tot ik doorhad wat er eigenlijk gebeurde. Dit was een moe lijf dat na twaalf uur om iets vroeg.

Want dat is wat er gebeurt bij die avondtrek. Je hebt de hele dag aangestaan, je hebt te weinig gegeten op de goede momenten, en dan komt je lijf 's avonds zijn rekening halen. Snel, zoet, zout. Niet omdat je zwak bent, maar omdat er iets tekortkomt.

Precies wat ik zo vaak tegen de vrouwen hier zeg. En dan mag ik het zelf blijkbaar ook weer even opnieuw leren.

Dat is misschien wel het eerlijkste wat ik erover kan zeggen. Het weten helpt, maar het maakt je niet immuun. Een te volle week doet bij mij hetzelfde als bij jou.

Het verschil zit alleen in wat er daarna komt. Vroeger had ik er een halve avond over lopen balen. Nu denk ik: logisch, mijn dag was te lang.

En dan ruim ik de zak op en ga ik naar bed.

Herken jij dat, dat de avond de rekening is van je dag? Laat het me weten hieronder.

Je mag balen. Dat maakt je nog geen slachtoffer.

Veel vrouwen denken dat ze in de slachtofferrol zitten zodra ze iets vervelend vinden, of zodra er een nare emotie opkomt. Maar zo werkt het niet.

Iets voelen is het probleem niet. Het gaat om wat je er daarna mee doet. Voel je het, baal je even, en pak je het daarna weer op? Dan neem je juist je eigenaarschap.

Het is niet jouw schuld dat je hormonen veranderen. Het is ook niet jouw schuld dat je patronen hebt meegekregen. En tegelijk mag je de regie weer in eigen handen nemen. Niet over alles. Gewoon dat ene kleine ding waar jij wel iets over te zeggen hebt.

En dat hoeft niet streng. Eigenaarschap is juist liefdevol, want je neemt jezelf serieus.

In de nieuwe aflevering vertel ik hoe je dat verschil bij jezelf herkent, en hoe je terugkomt bij dat ene kleine ding.

Beluister aflevering 4 op Spotify. De link staat in mijn bio, en hier voor wie hem direct wil openen:

https://open.spotify.com/episode/2PKbE5fQ7tK0VysuEFhgWB

Reageer met JA als je gaat luisteren.

Een vrouw zei deze week tegen me: ik ben het waard, ik ben nu belangrijk.

Ze zei het zacht. Alsof ze het zelf nog moest geloven.

Want die zin komt bij de meeste vrouwen niet vanzelf. Ik hoor veel vaker de omgekeerde versie: dat gunde ik mezelf eigenlijk niet. Niet de tijd, niet de rust, niet het uurtje voor zichzelf.

En het gaat bijna nooit over tijd. Het gaat over het idee dat jij achteraan hoort. Eerst de kinderen, het werk, je partner, je ouders. En als er dan nog iets over is, misschien jij.

Dat heb je ergens geleerd. En het zit zo diep dat kiezen voor jezelf voelt als iets egoïstisch.

Alleen betaalt je lijf die rekening wel. Wie jarenlang doorgaat voor anderen, staat jarenlang aan. En in de overgang heeft je lijf daar simpelweg minder rek voor. De vermoeidheid, de onrust, het slechte slapen, het zijn vaak de eerste signalen dat het niet meer gaat zoals het altijd ging.

Dus nee, voor jezelf kiezen is geen luxe. Het is geen beloning voor als alles af is. Het is onderhoud.

En het mooie is: je hoeft het niet eerst te geloven. Je mag het ook gewoon eerst doen. Het gevoel komt vaak later.

Kun jij deze zin hardop zeggen zonder dat het ongemakkelijk voelt? Probeer het eens. Laat het me weten hieronder.