Oak and Blush

01102026 // the one-hour-away day trip • gisteren riep ik nog dat er niets nieuws op mijn lijstje kwam, maar zojuist zag ik iets op pinterest voorbijkomen wat me enig lijkt om te doen: een dagtripje naar een plaats waar je nog nooit bent geweest, niet verder dan een uur reizen. Je vertrekt 's morgens zonder concreet plan; één cafe, één uitzicht, één wandeling. Thuis voor het donker (ik maak daarvan 'voor de kinderen uit school zijn'.)

Ik word heel blij van het stappen uit de sleur. Zo moest ik vanmiddag een pakketje wegbrengen, kippenvoer halen en biebboeken wegbrengen. Boven de bibliotheek is een kleine galerie. Bij elke expositie ga ik altijd even kijken. Op dit moment is er werk van Ems Willems te zien, erg mooi! Verder waren het gewoon de boodschapjes die ik deed, maar het wandelen door de galerie was zo leuk, dat ik spontaan heb besloten eens zo'n trip te doen.

Overigens doe ik dat al wel eens voor MUS magazine - maar soms ook tijden niet. Afgelopen maand moest ik achter het scherm zo'n inhaalslag maken na de vakantie, dat er nauwelijks ruimte was voor vrije tijd. En dat gaat weer ten koste van de creativiteit. Ik heb nieuwe indrukken nodig om iets te kunnen bedenken of maken. Daarom nam ik me vorige maand voor om elke maand een galerie of museum te bezoeken, want dat schiet er vaak bij in. Gelukkig vind ik het heerlijk om alleen op pad te gaan. Voor de beelden in het magazine is het wel handig om een archief te hebben, dus dat kan ik met de foto's die ik maak op zo'n dag mooi aanvullen. Nu nog een datum en bestemming.
Ga jij wel eens alleen op pad?

Ps. Mocht je niet op pad kunnen, volg dan het account - voor leuke weetjes en inzichten.

30092026 // last day of september • wat een heerlijke, zachte dagen zijn het! Ik zwaai de maand uit met gemengde gevoelens; het nieuwe seizoen maakt me blij, de drukte die losbarste daarentegen...

Ik maakte in mijn bullet journal een to-do-list aan het begin van maand. Nog lang niet alles kan ik afstrepen, maar heel veel wel. En dat ruimt lekker op. De rest neem ik vrolijk mee naar deze maand en ik bedenk er voorlopig even niets nieuws bij. Of toch wel: ooit deed ik mee met een opruim-uitdaging in oktober en ik denk dat ik dat de komende maand weer doe. Elke dag iets wegdoen. Te beginnen bij kleding, dat ruimt ook lekker op. Doe je mee?

25092026 // jeder hat mal einen schlechten tag • gisteren dacht ik er goed aan te doen de weekboodschappen in Duitsland te halen. Weekboodschappen omdat ik die kleine boodschapjes elke keer tijdrovend vind. Duitsland omdat we dichtbij de grens wonen en er daar veel dingen goedkoper zijn.

Ik haalde mijn duim open aan de kraan voor vertrek. Ik had meteen in bed moeten gaan liggen denk ik, want ik had een... bijzondere dag. Onderweg realiseerde ik me dat ik de boodschappenlijst was vergeten. En dat ik het adres verkeerd had ingevoerd, dus ik reed een beetje om. Ik parkeerde, deed wat boodschappen bij de drogist (sommige dingen waren nog geen derde deel van de prijzen in Nederland) en toen zocht ik een mogelijkheid om naar toilet te kunnen, wat alleen kon bij een vunzig zaakje. Ik moest ook wat bestellen, dus nam ik een coffee-to-go en bleek dat ik niet kon pinnen. Tikkie kennen ze daar niet. Heel gedoe. Maar goed, uiteindelijk betaald en genoten van het uitzicht over de Rijn met mijn koffie. De schouderband van mijn tasje begaf het plots, dat kon er ook nog wel bij. Maar ik was er nog niet.

Toen ik bij de auto kwam had ik een boete van twintig euro, omdat ik dacht dat ik drie uur gratis kon parkeren, maar dat was op de parkeerplaats ernaast. Daar ging mijn winst. Even aan mijn Duits werken dus. Vervolgens ging ik boodschaplijst-loos de supermarkt door en werd ik op mijn schouder getikt, omdat ik met iemand anders zijn karretje liep. Ik moest ook zo diep nadenken over wat ik nodig had... ik voelde me ondertussen niet meer toerekeningsvatbaar. Maar kon mijn lol thuis nog op, omdat de afwasmiddelflacon open was gegaan en de helft van de boodschappen me uit handen glibberde. Ik zuchte diep, keek omhoog en zag een vlek van lekkage in het plafond. Verder alles goed hier. Hoe was jullie dag?

Gelukkig is het dan weer nacht en begint er een nieuwe dag. Een volle dag, maar zonder pech. Ik ga nog even een maskertje nemen van de Duitse drogist en dan duik ik mijn bed in. Fijn weekend allemaal!

22092026 // there is a time in late september when the leaves are still green, and the days are still warm, but somehow you know that it is all about to end, as if summer was holding its breath, and when it let it out again, it would be autumn • de eerste chai latte is een feit (de tweede ook) en ik vervang de al te luchtige jurkjes voor de wat dikkere. Tijdens de ochtendwandeling komt de zon langzaam op en tegen de tijd dat we de vaat hebben gedaan zet de schemering in. We eten nog steeds 's avonds buiten, zij het met vesten of truien aan.

Vandaag was ik bij een groothandel voor boeken en had ik last van een heuse FOMO: wat heb ik nog veel boeken niet gelezen! Ik benijd de kinderen die hier - geheel tegen de statistieken in - meerdere boeken per week verslinden. Alleen de jongste heeft het lezen nog niet ontdekt, dus de enige boeken die ik uitlees zijn kinderboeken over haaien, dieven, helden en onmogelijke avonturen. Kwestie van gebrek aan een secretaresse of organisatievermogen; ik dwarrel regelmatig als een vroeg herfstblad rond. Thuiswerken heeft z'n voordelen, maar ik vind het ook lastig het gezinsleven, het huishouden en de kantoor-uren gescheiden te houden.

We buigen ons over een nieuwe orde hier. (Met we bedoel ik mezelf in die verschillende rollen en taken.) De kantoormiep heeft het kantoor gesloten, de huisvrouw laat haar wasmand staan en de moeder legde haar kinderen op bed. Nu gaat ze even wat gedachten neerpennen en daarna krult ze zich als een slak op de bank in een poging ongestoord een boek uit te lezen, want manlief is naar hondenclub. Één voordeel: we houden allemaal van de herfst! Morgen hopen we daarom een heerlijk frisse ochtendwandeling te maken. Alvast welterusten allemaal!

16092026 // i want to observe the ordinary things of earth—the moon, the stars, the rainbows, even the yellow leaves of the old cherry trees—and receive their messages. to hear them say what every weary traveler, every earnest seeker, longs to hear. welcome home
[Christie Purifoy] • het voelt als thuiskomen deze maand. Terwijl de natuur sterft en de dagen aanzienlijk korter zijn, voel ik me levendig. September is voor mij de tijd van het begin. Zo kreeg ik twintig jaar geleden verkering met mijn man en twaalf jaar later werd onze jongste op die dag geboren. We verhuisden naar dit huis in de laatste dagen van september - nu bijna zeven jaar geleden en in de kerk en op school starten we met een nieuw seizoen.

Maar het komt vooral door het seizoen. Ik weet niet waarom. Zijn het de kleuren, is het de mysterieuze mist, het zachte ochtendlicht en de kilte of de oogst? Het is niet logisch te genieten van de vergankelijkheid in de schepping of het vooruitzicht op kaalheid, kou en nattigheid. Maar toch. Ik verbouwde de tuinkamer, zodat ik naar buiten kon kijken vanachter het bureau en kreeg geen letter op papier, omdat het regende en ik alleen maar dolgelukkig met mijn tenen in mijn sokken zat te wiebelen, terwijl de druppels tegen de ramen kletterden.

Elk seizoen heeft haar eigen schoonheid, maar deze nazomer voelt als thuiskomen. Ook toen ik zaterdag doorweekt raakte na een plensbui terwijl ik op de fiets zat en ook toen mijn was voor de tweede keer natgeregend was. Ik steek mijn blote voeten in mijn zachte sokken en ga aan het werk achter de laptop. Met zicht op de veranderingen in de tuin. Glanzende druppels, uitgebloeide bloemen, herfstasters en spinnenwebben. Moe van de zomer. Zwaar van zaad. Vol belofte.

07092026 // september mood • er is regen en zonneschijn, er zijn koele nachten en warme dagen, de kersenboombladeren (leuk woord voor scrabble) beginnen te verkleuren en de peren zijn bijna rijp. Ik wissel gemberthee af met een waterijsje, heb de kriebels in huis en ben met van alles aan het schuiven (tussen de grieptoestanden door). Het fijne thuiszijn wissel ik af met afspraken buiten de deur. Ik probeer mijn agenda bij te houden - wat niet helemaal lukt, want om te beginnen is de inhoud van mijn agenda voor het komende jaar (nog) niet te koop in de winkels.

Het huis is bijna niet stil. Zijn er niet kinderen vrij, dan ligt er wel eentje met koorts op de bank of plannen ze bij het openbaar vervoer een staking en kunnen de oudste twee woensdag niet naar school. 🤷🏻‍♀️
Vandaag draaide ik vier wassen en ikzelf draaide ook bijna door.

Grapje, maar we zijn weer op volle toeren en dat is fijn voor het ritme en tegelijk vraagt het overzicht en organisatie - ik ga liever gewoon onkruid wieden of een cake bakken. Dus dat deed ik vandaag ook. Heerlijk.

01092026 // i love ber. september. october. november. december • ergens tussen de was, verjaardagen, vallende peren, het werk, de boodschappen en het vangen van stofvlokken had ik tijd om te genieten van het feit dat het september is. Met verkleurende blaadjes, af en toe een bui en sierpompoenen op de tuintafel. Al kunnen er nog hele warme nazomerdagen komen, ik zwaai de langste zomerdagen van dit jaar uit.

Morgen is het weer feest hier, dus ik ga slapen. Anders kun je mij ook in een verlept herfststukje verwerken. Joe!

17082026 // faith sees the clouds emptying themselves and making the little hills rejoice on every side [C.H. Spurgeon] • wat heerlijk dat het heeft geregend en dat ik - nu het in de avond wat frisjes is - mijn trui aan heb. Ja, ik meen het, ik verheug me stiekem een beetje op de herfstdagen. Anderzijds vind ik het heerlijk dat het nog twee weken zomervakantie is hier, want de agenda hangt als een dreigende regenwolk boven de septembermaand en daar kijk ik absoluut niet naar uit.

Zwemmen, onderweg ergens op een bankje lezen, een museum bezoeken...het waren heel fijne uitjes vorige week, maar ik vind het net zo prettig te rommelen in en om het huis, boodschappen te doen en een maaltijd te maken uit eigen tuin bijvoorbeeld. De dahlia's komen eindelijk goed uit, dus dat is een bont feestje in de achtertuin. Net als de vele zonnebloemen en de nieuwe bloei van de rozen, ik word er blij van!

De dagen zijn hier niet alleen maar rozengeur en maneschijn overigens. Ik vind het bijvoorbeeld echt moeilijk om het ritme na de vakantien op te pakken van op tijd uit bed, wandelen voor het ontbijt, eten volgens een bepaalde leefregel én op tijd naar bed gaan. Dus dat is hard werken. Al wil ik niet te streng zijn voor mezelf, ik merk het aan mijn lichaam, dus 'moet' wel. Eens kijken of 'voldoende nachtrust' me deze dag wel lukt, fijne avond!

11082026 // it's a habit • ik zag schilderijen in de huizen waar we verbleven: tekeningen, perseelstreken, ingelijste krantenknipsels. Ook onderweg kwamen we ateliers en galeries tegen.
We luisterden naar straatmuziekanten en klassiekers met een platenspeler. Ik bladerde door onbekende boeken, snuffelde in winkeltjes, kocht bij de antique & curio shop 'Wonder Rummage' van local Jo een schilderijtje gemaakt door haar inmiddels overleden tante.
We zwommen in helder maar koud zeewater, warmden daarna op rotsen of zandstrand als luie zeehonden op. We wandelden kilometers over het kustpad, bezochten een museum over de geschiedenis van de Jamaica Inn, smokkelaars, schrijfster Daphne du Maurier, het koninklijk huis, Cornwall en de Tweede Wereldoorlog (vergeef me als dat niet alle thema's waren die voorbijkwamen in die vijfenveertig minuten) en we verzamelden schelpen, zeeglas en mooie steentjes.
We proefden van overheerlijk gebak en dronken na de kerkdienst creamy tea die zo sterk was dat mijn wenkbrauwen een week scheef stonden.
Ik maakte honderden foto's en had er nauwelijks tijd voor, maar ik heb mijn bullet journal afgestoft en volgeplakt en volgeschreven.

Eenmaal thuis zou ik al deze momenten willen herbeleven. Maar aangezien dat niet kan, koester ik datgene wat ik wel mee kon nemen.... Een nieuwe golf inspiratie en creativiteit. En ik hoop dat het niet weer ten onder gaat in de drukte van alledag.

04082026 // summer time • we zijn zoveel buiten, dat ik nergens meer naar binnen wil. Ik wil het zachte kriebelgras voelen, de straatjes met keien, kiezels en zandstranden. Ik wil het gekrijs van de meeuwen horen of de golven die stuk slaan op de kliffen.

Ik maak foto's om het vast te leggen, maar dat lukt maar ten dele. De tijd glipt weg, de dagen komen en gaan als eb en vloed, maar het is nooit meer hetzelfde. Ik geniet en probeer de dagen op te rekken door mijn ogen te sluiten en heel diep adem te halen, maar de dag van vertrek nadert helaas. Bitterzoete zomerdagen.

Het is maar hoe je het bekijkt. Er is zoveel moois, zoveel lekkers ook - die Britten weten wel hoe ze moeten bakken - zoveel fijns. Zoveel goede herinneringen samen, zoveel tijd, zoveel overvloed. Ik zou me moeten schamen, omdat ik meer wil. Maar ik doe het even niet. Ik ben even heel ontevreden dankbaar. Want ik wil zo graag nog heel veel van dit soort dagen. Een eindeloos knusse zomer. Ik wil nooit meer naar binnen.

Gelukkig wil ik tegelijk ook bij vlagen naar mijn eigen huis en tuin. Bed. Do**he. Of - als ik hier weer als een natte slak tegen een helling opkruip - een vlakke straat. En normale dagen. Zoals elk jaar. Voor alles een tijd. En voor nu nog even zomervakantie-met-z'n-allen-tijd. En tijd om te slapen. Welterusten!