Oak and Blush

17082026 // faith sees the clouds emptying themselves and making the little hills rejoice on every side [C.H. Spurgeon] • wat heerlijk dat het heeft geregend en dat ik - nu het in de avond wat frisjes is - mijn trui aan heb. Ja, ik meen het, ik verheug me stiekem een beetje op de herfstdagen. Anderzijds vind ik het heerlijk dat het nog twee weken zomervakantie is hier, want de agenda hangt als een dreigende regenwolk boven de septembermaand en daar kijk ik absoluut niet naar uit.

Zwemmen, onderweg ergens op een bankje lezen, een museum bezoeken...het waren heel fijne uitjes vorige week, maar ik vind het net zo prettig te rommelen in en om het huis, boodschappen te doen en een maaltijd te maken uit eigen tuin bijvoorbeeld. De dahlia's komen eindelijk goed uit, dus dat is een bont feestje in de achtertuin. Net als de vele zonnebloemen en de nieuwe bloei van de rozen, ik word er blij van!

De dagen zijn hier niet alleen maar rozengeur en maneschijn overigens. Ik vind het bijvoorbeeld echt moeilijk om het ritme na de vakantien op te pakken van op tijd uit bed, wandelen voor het ontbijt, eten volgens een bepaalde leefregel én op tijd naar bed gaan. Dus dat is hard werken. Al wil ik niet te streng zijn voor mezelf, ik merk het aan mijn lichaam, dus 'moet' wel. Eens kijken of 'voldoende nachtrust' me deze dag wel lukt, fijne avond!

11082026 // it's a habit • ik zag schilderijen in de huizen waar we verbleven: tekeningen, perseelstreken, ingelijste krantenknipsels. Ook onderweg kwamen we ateliers en galeries tegen.
We luisterden naar straatmuziekanten en klassiekers met een platenspeler. Ik bladerde door onbekende boeken, snuffelde in winkeltjes, kocht bij de antique & curio shop 'Wonder Rummage' van local Jo een schilderijtje gemaakt door haar inmiddels overleden tante.
We zwommen in helder maar koud zeewater, warmden daarna op rotsen of zandstrand als luie zeehonden op. We wandelden kilometers over het kustpad, bezochten een museum over de geschiedenis van de Jamaica Inn, smokkelaars, schrijfster Daphne du Maurier, het koninklijk huis, Cornwall en de Tweede Wereldoorlog (vergeef me als dat niet alle thema's waren die voorbijkwamen in die vijfenveertig minuten) en we verzamelden schelpen, zeeglas en mooie steentjes.
We proefden van overheerlijk gebak en dronken na de kerkdienst creamy tea die zo sterk was dat mijn wenkbrauwen een week scheef stonden.
Ik maakte honderden foto's en had er nauwelijks tijd voor, maar ik heb mijn bullet journal afgestoft en volgeplakt en volgeschreven.

Eenmaal thuis zou ik al deze momenten willen herbeleven. Maar aangezien dat niet kan, koester ik datgene wat ik wel mee kon nemen.... Een nieuwe golf inspiratie en creativiteit. En ik hoop dat het niet weer ten onder gaat in de drukte van alledag.

04082026 // summer time • we zijn zoveel buiten, dat ik nergens meer naar binnen wil. Ik wil het zachte kriebelgras voelen, de straatjes met keien, kiezels en zandstranden. Ik wil het gekrijs van de meeuwen horen of de golven die stuk slaan op de kliffen.

Ik maak foto's om het vast te leggen, maar dat lukt maar ten dele. De tijd glipt weg, de dagen komen en gaan als eb en vloed, maar het is nooit meer hetzelfde. Ik geniet en probeer de dagen op te rekken door mijn ogen te sluiten en heel diep adem te halen, maar de dag van vertrek nadert helaas. Bitterzoete zomerdagen.

Het is maar hoe je het bekijkt. Er is zoveel moois, zoveel lekkers ook - die Britten weten wel hoe ze moeten bakken - zoveel fijns. Zoveel goede herinneringen samen, zoveel tijd, zoveel overvloed. Ik zou me moeten schamen, omdat ik meer wil. Maar ik doe het even niet. Ik ben even heel ontevreden dankbaar. Want ik wil zo graag nog heel veel van dit soort dagen. Een eindeloos knusse zomer. Ik wil nooit meer naar binnen.

Gelukkig wil ik tegelijk ook bij vlagen naar mijn eigen huis en tuin. Bed. Do**he. Of - als ik hier weer als een natte slak tegen een helling opkruip - een vlakke straat. En normale dagen. Zoals elk jaar. Voor alles een tijd. En voor nu nog even zomervakantie-met-z'n-allen-tijd. En tijd om te slapen. Welterusten!

31072026 // modern life teaches us to measure ourselves by archievement, but i don't think we were meant to exist in a constant state of striving • we zitten met het zand tussen onze tenen (en op meer onfatsoenlijke plekken) in de auto, terug naar het huisje. We hebben gewandeld bij Godrevy en zeehonden gespot en daarna doken we zelf even in de zee. Wat overigens een hele onderneming is en niet een kwestie van 'even' als je met z'n zessen bent. Dat is met alles zo; een stadje bezichtigen, wandelen langs de kliffen, zwemmen en zelfs boodschappen doen... en inpakken. Want morgen hopen we te verkassen voor nog een week aan een ander deel van de Engelse kust. Dus ruimen we straks de auto op, plukken we overal sokken, gevonden steentjes, schelpen en veren vandaan, eten we wat boodschappen op en hopen we niets te vergeten bij vertrek.

Onze huid is verkleurd, we slapen uit en verkennen het land op ons gemak en de camera bergt de herinneringen voor ons op. De tijd gaat veel te snel, helaas. Maar zolang we hier zijn, geniet ik er enorm van.

27072026 // "Follow Me. I am the Way, the Truth, and the Life. Without the Way, there is no going. Without the Truth, there is no knowing. Without the Life, there is no living" - Thomas á Kempis • we dompelen ons onder in het Engelse. We gingen zondag naar een lokale kerkdienst waar ze met knuffels en klapzoenen afscheid van ons namen, we zochten zeeglas en servies in het haventje van Portloe waar we deze week verblijven, we wandelden langs de zuidkust naar het uiterste puntje Lizard Point, aten typische pasty uit Cornwall in het dorpje met de schattige naam Mousehole. We zagen zeehonden, zeldzame bloemen, het eindeloze water van de Keltische Zee die overgaat in de Atlantische Oceaan, deinende bootjes en zoetgekleurde huisjes.

Nu rijden we weer richting ons huisje. Morgen hopen we lekker te wandelen vanuit het dorpje en zoeken we naar een strandje waar we kunnen schatzoeken en zwemmen. Maar eerst een goede nacht in een slaapkamer waar de zeewind ons zachtjes is slaap sust. Welterusten.

Ps. Het citaat komt uit de preek van zondag. In de comments deel ik nog meer.

24072026 // this is it • we hebben nog wat kilometers Engelse snelweg voor de boeg, maar het begin was al goed. Niet het begin thuis overigens, toen ik acht wassen draaide, mijn onderbroek uit de moestuin plukte (weggewaaid) en de kinderen uit elkaar. Niet toen ik als een kip zonder kop zorgde dat alles ingepakt was (en we eenmaal aan de overkant van de zee bedachten dat de gevulde koeken nog in de kast liggen en we een - lege - rugzak missen). Niet toen ik toch geen uurtjes slaap pakte voor de nachtelijke rit, omdat ik nog werk wilde afronden.

Ik voel me ietwat verlept, maar dat mag de pret niet drukken. We waren op tijd voor de boot, waarop we tijdens de vaart genoten van de opgaande zon en scones met clothed cream en jam. We sloegen een file over door het eerste stuk na Dover te slingeren door het Engelse landschap en met elke kilometer laat ik ook het leven thuis meer los.

Mijn camera was de afgelopen weken wat verwaarloosd. Ik was te druk en meteen ook weinig creatief. Maar nu ik twee weken eindeloos agendaloos ben, ga ik lekker lezen, slapen, schrijven, journalen, fotograferen en samen wandelen. Hallo Zuid-Engeland!

01072026 // it's july • halverwege het jaar alweer, met zonnige dagen en lange avonden en warme nachten. We zijn hier - zoals elk jaar voor de zomervakantie - druk met gevulde avonden, verplichtingen, afrondingen en dat soort zaken, maar overdag is het allemaal redelijk te doen.

Ik kocht een CampSnap🏕️📷 en dat is toch wel een welkom creatief hoogtepunt deze dagen! Alle foto's in deze post maakte ik met deze camera en ik ben helemaal weg van de sfeer. Het zijn nostalgisch ogende beelden, het is een klein en licht apparaat zonder toeters en bellen (de enige extra functie is een flitser) en net als de analoge camera kun je niet zien hoe het beeld geworden is. Met een kabeltje koppel je het apparaat aan je telefoon, dan kun je de foto's wel bekijken. Opladen gaat ook met een kabeltje.

Ik geniet van de eenvoud en de perfecte imperfecte beelden. Ik maak geen tientallen foto's van hetzelfde moment, al kunnen er wel honderden beelden gemaakt worden en kun je de camera gewoon leegmaken en opnieuw gebruiken. Dus mocht je vintage beelddn voorbij zien komen hier, dan weet je dat ik m'n campsnap mee had 📷

25062026 // i am going to use what little energy i have to breathe and maybe blink • ja, ik heb het ook warm. Vanmiddag overwoog ik om ovenwanten te pakken, zodat ik het stuur van de auto kon vasthouden. Door de OV-staking en hitte gaan de kinderen niet of halve dagen naar school en produceer zelf ook niet zoveel. We hangen op dit moment binnen bij een waaier met boeken - behalve de man, maar die loopt op stoom, denk ik.

Het geheugen van mijn telefoon is bijna vol en de batterij is het aan het begeven en er is een software update nodig. Ik heb me nooit meer verbonden gevoeld met het ding dan nu. Vol, traag en ik mag wel bijgewerkt worden. Het is vooral vervelend dat ik zo duizelig word van deze temperaturen, ook al doe ik rustig aan. Niet dat ik me er verder druk om maak, ik wacht gewoon tot het maandag weer vijfentwintig graden is.

Ik blader wat afwezig door twee tijdschriften met Engelse tuinen en neem me voor er minstens eentje te bezoeken deze zomer, als we bij leven en welzijn 'de plas' oversteken in de vakantie. En lokale boekwinkeltjes, dat vind ik ook zo leuk. Nog drie weken tot de vakantie, nog vier weken tot de reis. Wat zijn jullie plannen?

18062026 // be happy. not because everything is good. but because you can see the good in everything • vandaag vierden we de verjaardag van ons tweede juni-meisje. Een dag vol kleur en leven en zonlicht, precies zoals dat bij Eden past. Wat zie ik op zulke dagen veel redenen tot dankbaarheid.

Ik zit nu in het donker op de tuinbank af te koelen en overweeg er te gaan slapen. Ik voel een koel windje en hoor het water klateren van de pomp... net alsof ik op vakantie ben. We tellen hier af en kijken uit naar een nagenoeg programmaloos zomerleven. Nog zo'n vier weken.

12062026 // the art of not being ready and doing it anyways • vier jaar geleden bedachten we MUS magazine, deze week is het veertiende nummer uitgekomen. Wat een wonderlijke jaren. Jaren van hoogtepunten, diepe twijfels, geploeter en vreugdedansjes, opwekkende gesprekken en fijne contacten. We zagen het team van schrijvers groeien. Ik werkte op het logeerbed, de bank, aan tafels in restaurants of aan een wiebelig geval ergens in Spanje - met een enorm verlengsnoer voor de stroom en een prachtig uitzicht. Wat een tijd was dat: ik had de deadline van mijn boek in mijn nek en mijn MUS-maatje werd in die periode erg ziek. De voorkant van de nieuwste zomereditie maakte ik die zomer tijdens een dagje Barcelona.

Alle eer aan God, Die vanaf het begin zorgde voor het kleine en gewone... we kozen niet voor niets de naam MUS (Psalm 84:4 "Zelfs vindt de mus een huis en de zwaluw haar nest, waarin zij haar jongen legt: bij Uw altaren, HEERE van de legermachten, mijn Koning en mijn God."
en Mattheüs 10:31: "Wees dus niet bevreesd, u gaat veel musjes te boven.)

Na al die tijd blijft het een 'uit de hand gelopen keukentafelproject'. Letterlijk, want we werken allemaal voornamelijk vanuit huis. En daardoor blijft het persoonlijk en alledaags, alhoewel we natuurlijk wel iets moois en van kwaliteit maken. En... zonder lezers geen MUS, dus wil ik jullie persoonlijk bedanken voor het kopen en lezen en doorgeven van MUS. Ik hoop dat velen er aan hun keukentafel weer van mogen genieten!