Alles Voor Beter

Het lijkt soms moeilijk om jezelf écht te leren kennen… en te doen wat goed is voor je persoonlijke groei, je sociale contacten, je eigen geluk én je financiën.

Op de afbeelding zie je 40 vragen die je helpen stil te staan bij jezelf.
Hoe leuk is het om tijdens ons Alles-voor-Beter uur elke keer één vraag te pakken en er even bij stil te staan?

Schrijf je antwoord op en merk hoe kleine inzichten al rust en richting kunnen brengen. 🌿

Maar we doen nog meer…
Wekelijks één doel stellen:
Deze week begin ik met de voorjaarsschoonmaak. 😀
Volgende week weer een nieuw doel: lente bloempjes kopen en een frisse lik verf op de muren.

Zo creëer ik langzaam de rust en ruimte die ik wil voelen.

En jij?

Welke kleine of grote doelen kunnen jou nu écht gelukkig maken? Welke vraag uit de lijst spreekt jou het meest aan?
Ben je bereid om één doel per week te delen in ons team, zodat we elkaar inspireren en samen vooruitgang boeken? 💛

Meld je gerust aan voor een kennismakingsgesprek – je zult verrast zijn wat dit voor positiefs kan opleveren. Zelfs als je het spannend vindt om met deze vragen geconfronteerd te worden: dat is helemaal te overwinnen.

Samenwerking helpt je vertrouwen in jezelf op te bouwen, en je wordt bovendien beloond met financieel resultaat wanneer je ook bijdraagt aan de groei van ons team.

Na 17 jaar in dit vak denk ik dat we soms iets verkeerd uitleggen.

Mensen beginnen vaak met exact dezelfde basis:
dezelfde producten, hetzelfde marketingplan, dezelfde meetings.

Toch bouwt de één een groot inkomen op, terwijl de ander jarenlang rond een paar honderd euro blijft hangen.
Vaak wordt gezegd dat het verschil zit in discipline en actie.
Meer doen. Consistenter zijn. Zichtbaarder zijn.

En voor een bepaalde groep mensen werkt dat ook uitstekend. Maar voor een andere groep juist averechts.

Na al die jaren zie ik:
Er lijken grofweg twee manieren te zijn waarop mensen dit vak benaderen.

De eerste groep richt zich vooral op resultaat. Doelen halen, wedstrijden winnen, groeien in inkomen en vrijheid.

De tweede groep begint ergens anders.
Niet met de vraag:
“Hoe snel kan ik resultaat behalen?”
Maar met:
“Hoe kan ik groeien als mens, zodat alles wat ik doe sterker wordt?”

Voor hen is dit vak minder een wedstrijd en meer een ontwikkelproces.

Opvallend genoeg begint die weg vaak wat langzamer. Maar wanneer de beweging van binnenuit ontstaat, blijft die meestal wél.

En wat mij de laatste jaren steeds meer opvalt:
De groep die werkt vanuit persoonlijke groei, verbinding en intrinsieke motivatie lijkt langzaam groter te worden.

Misschien hoort dat ook wel bij deze tijd.
Dat mensen niet alleen willen weten wat ze moeten doen…
maar vooral willen voelen waarom ze iets doen.

En misschien is het ook wel zo dat sommige mensen niet minder geschikt zijn voor dit vak… maar simpelweg beter passen bij een andere manier van werken.

Dus ik ben eigenlijk wel benieuwd:
Herken jij jezelf meer in de groep die wordt gedreven door doelen en resultaat?

Of in de groep die eerst als mens wil groeien en van daaruit iets opbouwt?

Reageer eens met:
1️⃣ Resultaat eerst
2️⃣ Groei eerst
3️⃣ Een combinatie van beide

... HET NIET MEER DAN NORMAAL
VINDEN OM ANDEREN TE HELPEN...

Er zijn mensen die altijd voor anderen klaarstaan. Mensen die je op elk moment kunt bellen, die hun agenda zonder moeite aan de kant schuiven als iemand hulp nodig heeft, en die het bijna vanzelfsprekend vinden dat hun tijd, energie en aandacht beschikbaar zijn voor iedereen die daarom vraagt.

Hij is zo iemand.
Zijn business is zijn leven. Niet alleen een manier om geld te verdienen, maar een missie waarin hij gelooft en waarvoor hij zich volledig inzet.
Zijn telefoon staat altijd aan. Mensen uit zijn team, uit zijn downline, zelfs mensen die niet eens direct met hem samenwerken, mogen hem bellen wanneer ze willen.
Overdag, ’s avonds, soms zelfs midden in de nacht. Als iemand een vraag heeft, antwoordt hij direct. Als iemand vastloopt, komt hij langs. Hij vindt het niet meer dan normaal dat hij er voor anderen is.

Zijn vrouw had het liever anders gezien.
Zij had hem liever elke ochtend naar een kantoor zien gaan, met vaste werktijden en een salaris dat elke maand gewoon binnenkomt.
Ze ziet hoe hard hij werkt en hoeveel uren hij maakt, maar ze ziet ook dat het hem vaak niet genoeg oplevert. Toch begrijpt ze hem niet helemaal, want voor hem gaat het om méér dan werk alleen.

Hij houdt van de gesprekken met mensen, van het ontmoeten van nieuwe gezichten, van het één op één begeleiden van iemand die een stap vooruit wil zetten. Dat is waar hij energie van krijgt.

Iedere dag wandelt hij een uur met zijn hond. Dat moment buiten, in beweging, is bijna het enige ritme dat altijd hetzelfde blijft.
Voor de rest laat hij zijn dagen leiden door de mensen die hem nodig hebben. En wanneer iemand hem vraagt om hulp, zegt hij bijna altijd ja.

Waar de één links wil, gaat hij links. Waar de ander rechts wil, gaat hij rechts. Hij past zich moeiteloos aan, alsof het zijn natuurlijke rol is om anderen te volgen in plaats van zichzelf.
Maar zodra emoties in het spel komen, gebeurt er iets anders. Dan trekt hij zich terug. Niet omdat hij ongevoelig is, maar omdat hij nooit heeft geleerd hoe hij met die emoties moet omgaan. Voor hem horen gevoelens iets te zijn wat je alleen verwerkt.

Dus sluit hij zich ’s avonds vaak af met muziek, urenlang luisterend achter zijn computer, met een koptelefoon op zijn hoofd. Soms schaakt hij, soms kijkt hij naar het nieuws, maar eigenlijk probeert hij vooral de onrust te dempen die ergens diep vanbinnen blijft bestaan.
Want achter zijn behulpzaamheid schuilt iets wat bijna niemand ziet: een gevoel van onzekerheid dat al heel vroeg in zijn leven is ontstaan.

Als jonge jongen moest hij altijd presteren. Studeren, zijn best doen, laten zien dat hij iets waard was. Zijn moeder bedoelde het goed, maar ze verwachtte veel van hem. Piano spelen, goede resultaten halen, zich bewijzen tegenover de buitenwereld.
Zonder dat iemand het doorhad, groeide er in hem een gevoel dat hij nooit helemaal goed genoeg was.

Tijdens de lange zomervakanties zat het gezin samen op de boot. Zijn ouders, zijn zusje, zijn broertje.
Andere kinderen zag hij nauwelijks, want zijn moeder hield haar kinderen dicht bij zich en wilde hen beschermen tegen de buitenwereld. Maar bescherming kan ook een vorm van afzondering worden.

Terwijl andere kinderen speelden en vriendschappen sloten, voelde hij zich vaak alleen.
Zijn vader was een stille man, iemand die weinig te zeggen had binnen het gezin en die vooral hard werkte voor zijn eigen vader. Het was een gezin waarin plicht en prestatie belangrijk waren, maar waar weinig ruimte was voor het delen van gevoelens.
Misschien is dat ook de reden dat hij nu, op zijn zesenzeventigste, nog altijd zo hard blijft werken. Hij hoopt nog altijd dat zijn business ooit écht zal doorbreken, dat er eindelijk een moment komt waarop alles wat hij al die jaren heeft gedaan voor anderen ook iets tastbaars oplevert.

Want ondanks al zijn inzet geeft hij daarnaast ook nog wiskundelessen bij leerlingen aan huis. simpelweg omdat hij anders geld tekortkomt.
Zijn vrouw heeft geen idee van deze druk die hij zichzelf oplegt. Zij heeft altijd een goede baan gehad in het ziekenhuis en een goed pensioen opgebouwd. Hun financiën zijn altijd gescheiden geweest; zij zorgt voor de boodschappen, hij voor alle andere lasten.
Maar elke maand komt hij toch tekort wanneer hij zich niet meer inzet.

Dat vertelt hij haar niet, omdat hij weet wat ze zal zeggen. Dat hij ooit "een gewone baan" had moeten kiezen in plaats van een droom na te jagen die nooit echt van de grond is gekomen.

Dus blijft hij doen wat hij altijd heeft gedaan:

doorgaan, helpen, geven, zich aanpassen, ja zeggen op alles en hopen dat er nog meer mensen op zijn pad komen die hém kunnen gebruiken, zodat hij zijn gevoel maar kan blijven verstoppen.
.. MISSCHIEN IS DAT PRECIES WAAR PLEASGEDRAG WERKELIJK OVER GAAT...

Van buiten lijkt het vriendelijkheid, loyaliteit, toewijding aan anderen. Maar van binnen komt het vaak voort uit een diep verlangen om gezien te worden, om eindelijk te voelen dat je goed genoeg bent.

Zolang dat gevoel afhankelijk blijft van wat anderen van je vinden, blijft een mens zichzelf steeds een stukje opzij zetten.
Een business zal dan ook niet groeien zolang het van binnenuit niet klopt.

Hoe langer dat duurt, hoe moeilijker het wordt om nog te ontdekken waar je eigen grenzen liggen.

Echte vrijheid begint pas op het moment dat iemand beseft dat hij zich niet langer hoeft te bewijzen om waardevol te zijn.
Dat hij niet langer alle richtingen hoeft te volgen die anderen aanwijzen, maar eindelijk mag stilstaan bij de vraag welke richting hij zélf zou willen kiezen.

Dat is nu precies wat wij doen in het wekelijkse Alles-voor-Beter-uur. Je helpt niet de ander.... je kiest voor jezelf!
En als je laat weten wat je dan doet, help je automatisch de ander om een voorbeeld te zijn... je inspireert.

Want pas wanneer iemand zichzelf niet langer meer op de laatste plaats zet,
ontstaat er ruimte om wérkelijk in balans te leven. Balans creëert helderheid en overvloed. Niet alleen voor anderen,
dit geldt voor iedereen.

De meest zuivere natuurwinkel.

Loop gerust eens binnen!
Ontdek ruim 120 unieke, hoogwaardige natuurproducten voor lichaam en geest — van binnenuit en van buitenaf.

Heb je vragen hierover? Spreek me aan.
Wil je exact weten wat de ingrediënten zijn van een product? Raak het aan en het verschijnt. Ook zie je dan hoe te gebruiken.

Wil je een product bestellen?
Dan is het vaak de volgende dag al in huis.
Maar…

Ik persoonlijk heb bewust geen voorraad.

Ik bestel altijd vers. Meestal alleen voor eigen gebruik, omdat ik graag met andere werkzaamheden mij bezig houdt. Maar daarom maak ik het wel goed. Namelijk:

Bestel je dan zelf? Dan ontvang je 5% korting. Dat bespaart mij tijd 🙏 en jou geld.

Wil je voortaan 30% korting? Help dan mee als medewerker. Dat hoeft niet p***e als een verkoper in de winkel. Mits je daar van houdt.

Je wordt alleen wel aangenomen als je je laat opleiden (product- en bedrijfskennis).
Wanneer je bent geslaagd, bepaal jij wanneer je werkt en hoeveel werkt. Dat kun je op elk moment beslissen.

Je hebt GEEN baas die je aanstuurt maar wél een mentor die jou opleidt.

Tijdens een 12-weken traject leer je wat voor jouw wensen en mogelijkheden nodig is.
In deze 12 weken ligt de focus bewust niet op verkopen. Je verkoopt alleen als mensen er zelf om vragen.

Je verdiensten worden rechtstreeks vanuit het hoofdkantoor op je rekening gestort en netjes doorgegeven aan de belastingdienst.
Uitbetaling vindt plaats op elke 6e van de maand.

Niemand verplicht jou te werken — en dat kan ook een valkuil zijn. Je bepaalt zelf wanneer en hoe vaak je vakantie neemt.

Vind je nu hier echt je passie in? Dan kun je dit werk zelfs meenemen op vakantie.
Als medewerker mag je ook nieuwe mensen aannemen, mits je hen zelf opleidt.

Het hoofdkantoor beloont je daarvoor en je inkomen groeit mee met de mensen die jij in beweging brengt. Je bouwt je inkomen op in een tempo dat jij wenst.

Maar kom eerst gewoon even binnen.
Ontdek of je achter de producten kunt staan.
We vragen namelijk wel dat je gebruiker bent van ons eigen merk. Er zijn geen inkoopverplichtingen.

Je gebruikt nu waarschijnlijk ook al producten van verschillende merken.

Begin eens met het vervangen voor beter…
Tandpasta zonder fluoride.
Deodorant zonder aluminiumzouten en alcohol.
En nog ruim 120 mooie, bijzondere natuurproducten waar ik je graag over vertel.

Kom gerust eens binnen en dat kan op:
Donderdag 12 maart om 20.00 uur
bij Restaurant Bartje
Brederodelaan 80, Bloemendaal.

Om exact 20.00 uur start ik met uitleg en kun je vragen stellen.
Je krijgt een goodybag mee en we maken er een gezellige avond van.

Er kunnen maximaal 20 mensen aanwezig zijn, dus geef je vooraf even op.
Ik zie je graag daar.

Soms laat je gewoon de boel de boel.
Niet uit onverschilligheid, maar omdat het even klaar is.

Je concentratie is weg.
Je zoekt afleiding in iets leuks, iets nieuws, nieuwe contacten of ideeën.
Je noemt het nieuwe energie, maar diep vanbinnen weet je: dit wil je vooral met je hoofd pushen.

Om je heen is het rommelig.
Er moet nog van alles. De strijk stapelt zich op en logisch nadenken lukt niet meer.
Je blijft scrollen, blijft denken, maar het brengt geen helderheid.
Je hoofd draait overuren terwijl je lichaam signalen begint te geven.
Spanning. Vermoeidheid. Pijn.

Misschien zegt het maar één ding: stop.
Om te erkennen wat er nu is.
Misschien is dit geen moment van doen, maar van voelen.
Geen achteruitgang, maar een pas op de plaats. Want zolang je maar blijft rennen voor iets wat nu geen voeding geeft, raak je steeds verder verwijderd van jezelf.

Ik praat graag over groei en vooruitgang. Over doelen en ontwikkeling.
Maar echte vooruitgang begint niet bij harder werken. Ze begint bij eerlijk kijken: klopt mijn focus nog?
Geeft dit me voldoening?
Of probeer ik nu iets te forceren?

Soms geven een paar kleine stappen terug meer helderheid dan tien vooruit.
Vanuit die helderheid ontstaan keuzes die wél kloppen.

Erkenning is het begin van richting.
❤️