Delia Skin Master

Een jaar geleden stond ik daar.
En vannacht droomde ik ineens weer dat ik bij de Ka’bah was.

Ik werd vanochtend wakker met een gevoel dat ik niet helemaal kan uitleggen. Misschien omdat de eerste mensen alweer onderweg zijn naar hadj. Misschien omdat een deel van mijn hart daar nog steeds is gebleven. Misschien omdat ik tot de dag van vandaag het gevoel heb dat ik hadj nooit echt verwerkt heb… en misschien gaat dat zelfs nooit gebeuren.

Mensen vragen vaak: “Hoe was hadj?”
Maar hoe leg je iets uit wat je leven van binnen heeft verschoven?

Hadj heeft mij veranderd. Niet op een oppervlakkige manier. Niet alleen spiritueel. Maar diep van binnen, op plekken waarvan ik niet eens wist dat ze bestonden.

Voor het eerst in mijn leven hoorde ik mijn eigen innerlijke stem zo luid. Zonder afleiding. Zonder ruis. Zonder alle rollen die ik dagelijks draag als moeder, vrouw, ondernemer, creator, degene die altijd sterk moet zijn.

Ik ontdekte een versie van mezelf die ik nog nooit had ontmoet.

Een zachtere versie.
Een stillere versie.
Een versie die niet constant hoefde te rennen.

En het gekke is… ik denk dat ik mij daar nog nooit zo eenzaam heb gevoeld, maar tegelijkertijd ook nog nooit zo verbonden met mezelf. Alsof Allah mij even volledig stil zette zodat ik eindelijk naar mijn eigen hart kon luisteren.

Er waren momenten waarop ik huilde zonder precies te weten waarom. Momenten waarop bepaalde verzen binnenkwamen alsof ze speciaal voor mij waren neergezonden. Momenten waarop ik tussen miljoenen mensen liep en me toch volledig alleen voelde met Allah.

Ik ging naar hadj met zoveel bagage die niemand zag. Niet alleen koffers. Maar ook angst, druk, vermoeidheid, verwachtingen, onzekerheden en een constante onrust die ik al jaren met me meedroeg.

En ergens tussen de bergen van Mina, de tawaf rondom de Ka’bah, de nachten vol dua’s en de stilte tussen alle drukte… voelde ik die lasten langzaam lichter worden.

Hadj voedde mijn ziel.
Het veranderde mijn kijk op deze dunya.
Op succes.
Op rust.
Op liefde.
Op wat echt belangrijk is.

Ik kwam thuis als dezelfde Delia. Maar toch ook weer helemaal niet.

(Lees verder in de reacties)

Soms kijk ik naar oude foto’s van ons… en denk ik: wauw, we waren nog zo jong.Zo onschuldig bijna. Vol dromen en met het idee dat liefde alleen genoeg was om alles te dragen. 🤍

En dan swipe ik verder…En zie ik twee mensen die ouder zijn geworden. Wijzer, dieper, zachter op sommige vlakken, sterker op andere. Twee mensen die ondertussen het leven echt hebben leren kennen.

Want het leven verandert je. Ouderschap verandert je. Moeilijke fases veranderen je.

En eerlijk?We hebben het momenteel gewoon zwaar. De puberfase heeft zich hier thuis héél duidelijk aangekondigd😂 en Ömer en ik proberen ergens tussen grenzen stellen, luisteren, corrigeren, liefhebben en loslaten… ook elkaar niet kwijt te raken.

Soms voelen we ons een topteam.Soms kijken we elkaar aan met een blik van: “heb jij enig idee waar we mee bezig zijn?”

Maar wat ik misschien nog wel het mooist vind aan moeilijke tijden… is hoe ze je weer dichter naar elkaar toe kunnen trekken. Alsof je elkaar opnieuw leert kennen in iedere nieuwe fase van het leven.

En ik denk dat heel veel ouders dit zullen herkennen: je probeert het goede mee te geven, je probeert een veilige haven te blijven, terwijl je zelf ondertussen ook groeit, twijfelt en leert.

Phoeee… parenting is beautiful, maar soms ook echt survival mode. 🤍

oké dit waren dagen in de echt van die dagen die je eigenlijk niet in foto’s kan vangen… maar ik heb het toch geprobeerd🥹

1. POV: je bent eindelijk 1meter en mag voor het eerst in een achtbaan🤣🏰
2. kleine momentjes die stiekem alles zijn 🤍
3. overal waar we maar konden een pit-stop voor koffie😂 met prachtige ring vriendin: .eu 💍😅
4. niks is fijner dan kindjes die het samen zo goed kunnen vinden.
5. het was heerlijk weer, echt lente…
6. mijn leven in een foto, ieder z’n eigen chaos🤣
7. we verbleven voor het eerst in de Loonsche Land van de echt super knus en leuk!
8. tussen alle achtbanen ook even momentjes van rust..
9. je zal maar ouders hebben die in elke achtbaan gaan🎢
10. vraag me niet waar ze haar poses van heeft📸
11. 🎠

Real Eid moments 🤍🌙 (moods included 😂)

Soms lijkt het van buiten alsof alles stroomt, alsof het leven moeiteloos gaat en alles vanzelf op zijn plek valt. Maar de waarheid is dat ik op een punt in mijn leven sta waar alles tegelijk voelt. Privé ben ik moeder van vier, vrouw, dochter. Ik bouw aan herinneringen, aan tradities, aan een thuis waar warmte belangrijker is dan perfectie. Ik probeer zacht te blijven in een wereld die soms hard is en ik leer steeds meer dat kracht niet zit in harder werken, maar in trouw blijven aan wie je bent.

En misschien nog wel meer dan ooit merk ik dat ik verlang naar minder. Meer rust in mijn hoofd, meer barakah in mijn dagen. Meer tijd die echt voelt, dat hebben jullie misschien al langere tijd aan mij gemerkt. Soms bid je om groei, om succes, om impact… en wanneer het komt, komt het met verantwoordelijkheid, druk en lessen die je niet had ingecalculeerd. Duas worden verhoord, maar niet altijd op de manier die je had verwacht. En juist daarin zit de overgave.

Zakelijk sta ik midden in een transformatie. Niet alles gaat vanzelf en niet alles is licht. Soms is ondernemen een stille strijd waar niemand iets van ziet, een proces van keuzes maken die soms heel oncomfortabel voelen. Ik heb besloten dat ik blijf staan, ondanks de richting waar het op mag gaan. Ik kies voor rust boven snelle pieken, en voor oprechtheid boven gemak, ook als dat betekent dat ik soms de moeilijkere weg moet bewandelen.

Dit is geen fase van “kijk eens hoe goed het gaat”. Dit is een fase van bouwen, van verfijnen, van herpositioneren van downsizen. Een fase waarin ik volwassen word, als vrouw en als ondernemer. Ik weet waar ik heen wil en zelfs op de dagen dat het zwaar voelt, sta ik er. Met geloof, met discipline, met stijl. Met die stille zekerheid van binnen die zegt: kun faya kun.

Dit is niet het eindpunt. Dit is het middenstuk. En ik ben niet bang voor het midden 🤍

📸: .nl
🎤:

Soms lijkt het van buiten alsof alles stroomt, alsof het leven moeiteloos gaat en alles vanzelf op zijn plek valt. Maar de waarheid is dat ik op een punt in mijn leven sta waar alles tegelijk voelt. Privé ben ik moeder van vier, vrouw, dochter. Ik bouw aan herinneringen, aan tradities, aan een thuis waar warmte belangrijker is dan perfectie. Ik probeer zacht te blijven in een wereld die soms hard is en ik leer steeds meer dat kracht niet zit in harder werken, maar in trouw blijven aan wie je bent.

En misschien nog wel meer dan ooit merk ik dat ik verlang naar minder. Meer rust in mijn hoofd, meer barakah in mijn dagen. Meer tijd die echt voelt, dat hebben jullie misschien al langere tijd aan mij gemerkt. Soms bid je om groei, om succes, om impact… en wanneer het komt, komt het met verantwoordelijkheid, druk en lessen die je niet had ingecalculeerd. Duas worden verhoord, maar niet altijd op de manier die je had verwacht. En juist daarin zit de overgave.

Zakelijk sta ik midden in een transformatie. Niet alles gaat vanzelf en niet alles is licht. Soms is ondernemen een stille strijd waar niemand iets van ziet, een proces van keuzes maken die soms heel oncomfortabel voelen. Ik heb besloten dat ik blijf staan, ondanks de richting waar het op mag gaan. Ik kies voor rust boven snelle pieken, en voor oprechtheid boven gemak, ook als dat betekent dat ik soms de moeilijkere weg moet bewandelen.

Dit is geen fase van “kijk eens hoe goed het gaat”. Dit is een fase van bouwen, van verfijnen, van herpositioneren van downsizen. Een fase waarin ik volwassen word, als vrouw en als ondernemer. Ik weet waar ik heen wil en zelfs op de dagen dat het zwaar voelt, sta ik er. Met geloof, met discipline, met stijl. Met die stille zekerheid van binnen die zegt: kun faya kun.

Dit is niet het eindpunt. Dit is het middenstuk. En ik ben niet bang voor het midden 🤍

📸: .nl

Het feestje van Amir&Lila was magisch❄️🤍 De droom van een meisje die denkt dat de hele wereld frozen is❄️😅🤍 heerlijk om zo jong te zijn! En dan heb je zo’n lieve broer die zijn feestje gewoon helemaal voor lila icy frozen wilde. Hoezo allen een ijstaart als er ook een hele grote Elza op kan🥹

🎂: