Mila de Bos

Ik denk dat ik een roze pauw word als ik later groot ben.

Lóa is jaaaaaarig!!!!! Vandaag echt 8 jaar!!! Papa Johan was vanochtend om 7u naar binnen gesneakt zodat we Lóa samen konden verrassen, terwijl we al zingend de slaapkamer binnenkwamen. Lo was mega verrast en zei: “HUH?!! PAPA??!!”
Ze heeft de hele dag al een glunder van oor tot oor op haar gezichtje en ik ben een weekdier met natte ogen van geluk. Wat is het toch prachtig om haar mama te zijn!!😍😍😍

Nog één nachtje en dan wordt m’n grote dochter al 8 jaar!! 😍🥳 ongelooflijk zeg. Gisteren vierden we haar verjaardag op het strand. Lo heeft de rok op de foto zelf ontworpen en de stofjes bij elkaar gezocht in de stoffenwinkel. Ze heeft hem zelf in elkaar gezet, met een beetje hulp hier en daar. Ik vind het zo knap dat ze kon aanvoelen dat deze stoffen prachtig bij elkaar passen! En hoe mooi het model haar staat. Van opa en oma krijgt ze als cadeau weer nieuwe mooie stoffen, dus wij duiken samen weer een stoffenwinkel in deze week! Ze is heel veel bezig met kleding ontwerpen/tekenen, zo gaaf! En ze kan al heel goed overweg met de naaimachine. Het was mijn grote wens toen ik zwanger was om de eigenheid van het kindje in m’n buik zoveel mogelijk te koesteren en supporten. Om haar creativiteit alle ruimte te geven. Ik was toen zo nieuwsgierig naar het wezentje in mijn buik! En nu ze bijna acht is, laat ze steeds meer van haar kleuren en unieke kanten zien. Prachtig om te aanschouwen! Ik hou van jou lieve Lóa 🩷 je bent het grootste cadeau dat ik ooit kreeg.

Heel gaaf nieuws!!! The Juice Danstraject - Awaken your Erot!c Power komt naar Zeist!!
Een bekrachtigend en bevrijdende reis naar jouw er0tische kracht. Wil jij je lijf weer voelen tintelen en gonzen? Wil je de sappigheid door al je cellen voelen stromen? Dans mee en maak je vuur en je creatiekracht wakker.
We starten 8 juni! ✨🔥

Op stap mit Mien speklapje, naar de Leekster Pinksterfeesten. Ik werd vervoerd per bakfiets! ‘T was mie wat! Ook al zien we elkaar 2x per jaar, het is altijd weer als vroeger !! En ik heb leren HAKKEN!! 🤣🤣

Zo lag ik zaterdag nog even snel op m’n rug tussen de bloempjes, om mijn geluksgevoel te vangen op de foto, nét voor we weer vertrokken van ons land in Spanje. Het is toch telkens even een hart-zeer moment als we weer voor een paar maanden vertrekken, terug naar Nederland. Ik heb dat nog nooit zo sterk meegemaakt, dat alles zo samenvalt voor mij op een fysieke plek. Daar, op de berg, met uitzicht op de nog hogere bergen met sneeuwtoppen, met nachtegalen die blijkbaar de hele nacht doorzingen, met oeroude bomen, ooooveral vogels en krekels en altijd dat zachte briesje! Dat eerste moment toen we hoorden van de makelaar over deze finca, toen hij zei: “Ik weet nog iets maar ik denk niet dat het wat is voor jullie. Het pad is zo slecht, nee echt dat is het niet.” Toen zei mijn intuïtie: DIT IS HET. Ik wist dat het hoger lag, dat het een prachtig uitzicht had, dat het heel afgelegen was. En toen we hadden achterhaald waar het lag op de kaart en we er gewoon zelf al stiekem heen reden, al hobbelend over dat enorm lange en vrij onbegaanbare práchtige weggetje, en ik liep het land op, toen sprongen de tranen in mijn ogen. Het raakte me zo diep, de schoonheid en puurheid van deze plek. En ik voelde me meteen THUIS. Het voelde alsof dit land ons uitnodigde, KOM!! Zo voelde het echt, heel duidelijk. En nu is het alsof ik er een grote liefde bij heb, die geduldig op me wacht, tot we weer terugkomen. Een liefde die ik ook echt heel erg mis als ik in Nederland ben. Hoe gezellig ons Haagse bootje ook is, ik hoor niet thuis midden in de stad. Ik raak er toch een beetje ontworteld. Hóe te gek was het om tien dagen geleden met mijn liefde ons tijdelijke huisje (de caravan) naar onze plek te rijden!! 2000km, 90km p/u, in anderhalve dag! En om daar aangekomen met ons nieuwe trekkertje ‘Sappel’, de caravan omhoog te rijden!!! We liepen een paar keer vast, maar met hulp van onze buren, die nu al als geweldige vrienden voelen, en met een beetje graven, duwen en een paar rijplaten, kregen we de caravan op z’n plek. We hebben weer heerlijk gewerkt op het land een week lang, om een tijdelijke verblijfplek te maken tot we echt kunnen gaan bouwen. Wat een CADEAU!!!!