10TOE Voetreflex

Vanmorgen stond er een kennismakingsgesprek met een arts in het ziekenhuis gepland.

Niks spannends.
Geen uitslag. Geen onderzoek. Geen slecht nieuws.
Gewoon kennismaken.

Mijn hoofd wist dat prima.

Mijn lijf had blijkbaar de agenda niet gelezen. 😉

Al voordat ik naar het ziekenhuis ging, voelde ik spanning in mijn lichaam. En ergens blijft dat bijzonder. Je kunt dus met je hoofd vol vertrouwen denken: dit is oké, terwijl je lijf ondertussen denkt: Ziekenhuis? Opletten!

Blijkbaar heeft mijn lichaam inmiddels zo zijn eigen herinneringen.

Het gesprek was fijn. Helemaal niet spannend, precies zoals mijn hoofd al had voorspeld.

En daarna? Moe.

Niet een beetje goh, ik zou wel koffie lusten-moe, maar zo’n vermoeidheid waarbij je lijf eigenlijk maar één ding zegt: even niks meer.

Mijn eerste neiging is dan toch al snel om wat te gaan rommelen. Een wasje, iets opruimen, nog even dit, nog even dat. Gewoon… leven.

Maar vandaag voelde ik dat er iets anders nodig was.

Wandelen met Boef. Buiten zijn.
Daarna een BOTEC-meditatie van Dr Joe Dispenza.

Niet om de spanning weg te krijgen.
Niet om mezelf zo snel mogelijk weer ‘goed’ te voelen.

Maar juist om te voelen wat er was.

Weer even bij mezelf komen.
Mijn lichaam laten ervaren dat het veilig is.
En vooral: het niet meteen hoeven oplossen.

Misschien hoort ook dát bij leven in het niet-weten.

Dat mijn hoofd soms al drie afslagen verder is, terwijl mijn lijf nog even moet bijkomen van waar we vandaan komen.

Dus vandaag geen strijd met de vermoeidheid.
Ze mag er even zijn.

Mijn hoofd weet het al.
Mijn lijf mag er gewoon iets langer over doen. 💜

Leven in het niet-weten

De laatste MRI geeft voor nu nog geen zekerheid.

Maar wat is zekerheid eigenlijk?

Er wordt me regelmatig gevraagd: “Hoe gaat het nu met jou?”
Een vraag die ik mezelf trouwens ook bijna dagelijks stel.

En toch vind ik het lastig om daar een passend antwoord op te geven. Niet omdat het slecht gaat. Ook niet omdat het goed of niet goed gaat. Misschien vooral omdat het antwoord niet iedere dag hetzelfde is. Soms zelfs niet ieder uur.

Ik leef van dag tot dag.

Ik ga goed op afleiding. Op gewone dingen doen, bezig zijn, lachen, rommelen in huis. En soms vraag ik me af: is dat niet willen kijken naar wat er speelt? Of is dat juist leven?
Ik denk steeds vaker het laatste.

Want er zijn ook de nachten. Nachten die onverwacht lang en donker kunnen zijn wanneer de slaap niet wil komen of ik steeds weer wakker word. Meestal lig ik niet eens te piekeren. Er komt gewoon van alles voorbij. Stukjes uit mijn leven, gedachten, herinneringen. En ja, soms ook die kleine, maar hardnekkige woorden: wat als…

Overdag kan de wereld er dan zomaar weer heel anders uitzien.

Op dit moment voel ik me het meest op mijn gemak thuis. Met af en toe een klein uitstapje of gewoon even boodschapjes doen. Iets wat op de ene dag best spannend kan voelen, terwijl ik er op een andere dag mijn hand niet voor omdraai.

Ook dat is blijkbaar hoe het nu is.

Er zijn dagen vol vertrouwen, hoop en energie. Dagen waarop ik voel: kom maar op, ik ben er. En soms springt ineens dat bekende duveltje uit zijn doosje. Dan mag ik opnieuw zoeken naar een plekje voor alles wat zich aandient.

Wat me blijft verwonderen, is hoeveel behoefte we als mens of laat ik vooral voor mezelf spreken hebben aan duidelijkheid.

We willen weten waar we aan toe zijn.
Wat iets betekent.
Hoe het verdergaat.
Of het goedkomt.

Alsof we met het antwoord in onze handen eindelijk weer verder mogen leven.

Maar misschien zit juist daar voor mij de uitnodiging van deze tussentijd.

Niet wachten op zekerheid om te leven.

Want terwijl ik het niet weet, gaat het leven gewoon door.

Thuis ben ik rustig aan het ont-spullen. Kasten open, spullen door mijn handen laten gaan en steeds opnieuw kiezen: mag dit blijven of mag het weg? Het geeft letterlijk ruimte, maar ook vanbinnen gebeurt er iets. Afscheid nemen van het oude, van spullen én van oude gewoontes. Soms met een traan, soms met een glimlach. En steeds vaker met het gevoel dat er door de ruimte die ontstaat weer iets nieuws mag ontstaan.

Licht. Lucht. Nieuwe energie.

Misschien is dat wel mijn antwoord op de vraag hoe het met me gaat.

Ik ben zoekende.
Het wisselt per dag en soms per moment.
Maar onder alles voel ik nog steeds vertrouwen en levenslust.

Ik probeer vooral Tineke te zijn. Niet de patiënt. Niet degene die voortdurend bezig moet zijn met wat er misschien in haar lichaam gebeurt of wat een volgende MRI zal laten zien.

Gewoon mens.
Levend tussen weten en niet-weten.

Met dagen waarop dat moeiteloos gaat en dagen waarop ik mezelf daar opnieuw aan moet herinneren.
De zekerheid waar ik soms zo naar verlang, kan niemand me geven.

Maar vandaag is er wel.

En misschien is dat voor nu wel genoeg.

De blog lees je ook hier https://10raakt.nl/herstel-en-bewegen/leven-in-het-niet-weten/

En ondertussen…

De afgelopen weken, na de laatste MRI, waren bijzondere weken.

Weken waarin, zoals je hiervoor hebt kunnen lezen, er weer veel ruimte was om te ontspannen en te genieten. Voor stilte. Voor een bewust wat kleiner wereldje, rund um Hause.

En misschien vooral: om steeds iets meer thuis te komen bij mezelf.
Niet omdat alles ineens anders is. Niet omdat alle onzekerheid verdwenen is.
Want heel af en toe springt hij nog tevoorschijn. Als een duveltje uit een doosje.

Wat als…

Wat als de komende MRI iets laat zien?
Wat als de uitslag anders is dan ik hoop?
Wat als alles opnieuw verandert?

Het bijzondere is dat ik dat stemmetje inmiddels steeds beter herken. Ik hoef er niet meer automatisch achteraan. Hoef niet alle mogelijke scenario’s alvast in mijn hoofd te doorleven. Ik mag het voelen en het daarna ook weer laten gaan.

Om opnieuw te kiezen voor vertrouwen. Niet het vertrouwen dat ik zeker weet wat er gaat gebeuren. Maar het vertrouwen dat ik, wat er ook komt, mijn weg wel weer zal vinden.

En ondertussen…

Ondertussen gewoon leven.

Doen wat ik wil doen.
Genieten van kleine dingen.
Plannen maken.
Lachen.
Stil zijn.
Samen zijn.
Dromen.

Niet terugstappen in oude patronen.
Niet wachten op een toekomst waarin alles weer zeker is.
Maar steeds meer durven leven vanuit wie ik werkelijk ben.

En juist in die ruimte kan langzaam iets nieuws ontstaan. Ontdekken wie ik nu ben.
Ruimte geven aan wie ik nog aan het worden ben.

Misschien is dat wel waar leven op dit moment voor mij over gaat.

Niet wachten tot de onzekerheid voorbij is.

Vleugels op mijn pad

Na een waardevolle ochtend met een vriendin loop ik door de tuin.

Mijn oog valt op iets wat daar eigenlijk al jaren regelmatig ligt: de gedroogde omhulsels van de bloemknoppen van onze tulpenboom.

Ik raap er eentje op.

Hé… het lijken wel engelenvleugels.

Grappig eigenlijk. Ze lagen al die tijd gewoon voor mijn voeten. Ik had ze alleen nooit écht gezien.

En ineens vraag ik me af:
Zijn het vleugels om mij te beschermen?
Of heb ik misschien zelf ook vleugels die ik steeds meer mag leren gebruiken?

Even later denk ik aan het gesprek met een arts van afgelopen week. Een echt mens-tot-mens gesprek, los van de medische kaders. Een gesprek dat me raakte én iets in beweging zette.

Wat als hij, zonder dat hij het zelf weet, voor even een soort ‘engel’ op mijn pad was?

Later die dag viel tijdens het ontspullen mijn oog op een boekje van Marie-Claire van der Bruggen: Zielsgelukkig.

De ondertitel:

Her-inneren wie je werkelijk bent.

En in het eerste hoofdstuk? Een ontmoeting met een vrouw die vertelt dat ze een engel is. Niet met grote witte vleugels, maar gewoon in menselijke gedaante.

Ik moest glimlachen.

Eerst de vleugeltjes in mijn tuin.
Toen mijn gedachten over de arts.
En nu dit verhaal.

Toeval?

Misschien.

Maar misschien gaat het vooral om wat zulke momenten in mij aanraken.

Dat ik steeds iets meer mag loslaten van dragen, doen en controle houden. En steeds iets meer mag bewegen naar vreugde, plezier, vertrouwen en genieten.

Mijn eigen weg. Stap voor stap.

Misschien lagen die vleugels daarom al die jaren in mijn tuin.

Niet om mij te vertellen waar ik naartoe moet.

Maar om me eraan te herinneren dat ik zelf mag vliegen.

Soms herken je ineens je eigen voetstappen.
De gedachten, reacties en patronen waar je bijna ongemerkt weer in terechtkomt.

Dit oude gedicht kwam opnieuw op mijn pad en raakte precies aan waar ik de afgelopen tijd mee bezig ben.

Misschien betekent uit de cirkel stappen niet dat alles anders moet worden. Misschien begint het met één kleine beweging: terug naar binnen. Naar wat van jou is. Naar waar je levensenergie zit.

En dan… één nieuwe voetstap. 🤍

De volledige blog ‘Uit de cirkel’ lees je op https://10toe.nl/leefkracht/uit-de-cirkel/

🎵 “Lights will guide you home…” – Coldplay, Fix You ✨

De afgelopen weken voelde het alsof ik op de kermis heel rustig een toren van blikjes weer aan het opbouwen was.

Blikje voor blikje.

Na alle onrust kwam er weer ruimte. Om te ontspannen. Om te genieten. Om voorzichtig plannen te maken voor de toekomst. Niet omdat alles zeker was, maar omdat er weer vertrouwen groeide.

Tot gisteren.

Een bezoek aan een arts zette de toon van het gesprek anders dan ik had gehoopt. Het voelde alsof die zorgvuldig opgebouwde toren weer wankel werd. Blikje voor blikje.

Niet door de inhoud van het gesprek alleen, maar door de toon waarin ik daar zat. Als patiënt. Bekeken. Beoordeeld. Besproken.
En misschien nog wel het meest raakte mij het gevoel: niet écht gehoord te worden.

En steeds weer verbaast het me dat er zo weinig ruimte lijkt voor de mens achter de patiënt.

Voor de vrouw die de afgelopen weken zo hard heeft gewerkt om haar blikjes weer overeind te krijgen. Voor alles wat er nodig was om weer een beetje te durven leven in plaats van alleen te overleven.

Natuurlijk is medische kennis belangrijk. Maar soms begint echte zorg met één eenvoudige vraag:

“Hoe gaat het écht met je?”

Misschien zet die vraag de toren niet meteen weer overeind. Maar hij voorkomt wel dat iemand zich alleen nog een dossier voelt.

Mijn inzicht: gezien worden is nog steeds een thema voor mij. Wat betekent erkenning eigenlijk voor mij? En ergens ook dankbaarheid voor het ‘kadootje’ van de arts, hoe onbedoeld ook, dat ik hier verder mee kan kijken en voelen.

Voor iedereen die vandaag zijn eigen toren opnieuw aan het opbouwen is: ik zie je. Blijf blikje voor blikje bouwen. Ook als ze af en toe weer omvallen.

💛

🎵 Lights will guide you home…
And ignite your bones…
And I will try to fix you.

“Niet alles hoeft gevuld te worden. In de ruimte tussen wat was en wat komt, woont het leven.”

Hoe gaat het nu?

Steeds een beetje beter.

Na alle onrust komt er langzaam weer ruimte voor rust. Niet alleen in mijn hoofd, maar ook in mijn hart.

Deze periode bracht me een mooi inzicht:

“Bescherm eerst wat kwetsbaar is. Vanuit die veiligheid kan het leven zich weer openen.”

Ik merkte hoe snel ik geneigd ben om weer vooruit te kijken. Wat kan ik nog meer doen? Wat kan ik nog verbeteren? Welke stap helpt me nóg gezonder te worden?
Maar misschien zit de grootste groei juist niet in nóg meer doen.

Misschien zit die in erkennen dat genoeg ook genoeg mag zijn.

Niet alles hoeft (weer) te kunnen voordat je weer kunt leven.

Juist door mijn kwetsbaarheid de ruimte te geven, ontstaat er weer vertrouwen. Ontstaat er weer energie. En vooral… ruimte om te genieten van de gewone dingen.

Steeds meer voel ik dat ik het leven niet hoef achterna te rennen.

Het mag ook naar mij toekomen.

En dat voelt misschien wel als de mooiste vorm van LEEFkracht.