Count on Change

Het voelt al een tijdje alsof ik in een tussenfase zit, ergens verdwaald in het verleden en de toekomst, maar nooit écht in het heden. Heel vaak heb ik een liedje van de film Rapunzel in mijn hoofd “when will my life begin?” Wat natuurlijk gek is, want ik leef elke dag! En iedere dag kan ik weer opnieuw beginnen. Een midlife crisis klinkt mij veel te zwaar, maar ik ben wel echt zoekende… Wát vind ik nou echt leuk? Wie wil ik zijn? Wat geeft mij energie? Zomaar wat vraagjes op de woensdag ochtend 😉

Eiwitten ✔️ Vetten ✔️ Vezels ✔️ Vitaminen ✔️

Nou de kids zijn weer naar school, een nieuw jaar! Spannend!! In ieder geval 2 er van, mijn kleine meisje is bij mij thuis. Nog 1 jaar, dan mag ze ook. Nog 1 jaar, en eerlijk gezegd tel ik het af. Hoe melancholisch ik ook word van de tijd die veel te snel voorbij gaat, ik kijk haar ook groot. Dit jaar gaat de speen er af, de luiers en de plastic IKEA stoel die al 12 jaar in ons bezit is. Ik kijk er naar uit om deze fase af te sluiten. Maaar er moeten dus nog wat hobbels worden genomen. Gisteravond heb ik 1,5 uur naast Elena gelegen/gezeten, ze sliep voor het eerst in haar peuterbed, nou ja dat duurde dus even. Ik ben 3 en ik doe het nie, het wordt een gezellig jaar! Verder gaat onze oudste puber een middelbare school uitzoeken en stond hij vanmorgen op met spanning voor de doorstroom toets die gaat komen. De middelste was alweer zenuwachtig voor de zwemles van vanmiddag, door naar badje B. En zo moeder ik lekker verder, en zal ik nu alles uit de kast moeten trekken om dit meisje tussen de middag wakker te houden, anders is het vanavond zoieso weer feest 🥳

Lieve allemaal, je wordt om je oren geslagen met gelukswensen en goede voornemens! Al dan niet vandaag dan morgen… en ik denk alleen maar: pfff waar moet ik beginnen als ik nu al weet dat het weer een ongelooflijke uitdaging wordt me er aan te houden? (En ik me er dus toch niet aan ga houden…) Ik heb dan ook weinig inspirerende woorden, behalve dan dat ik trots ben: Ik weeg 300 gram minder dan op 1 januari 2024!!!! Lieve mensen, leef je leven, doe wat je kan, het is gewoon weer een woensdag en morgen een donderdag. Voor je het weet zijn al die goede voornemens en “inspirerende” “motiverende” “startende” mensen allang weer vergeten waar het echt om gaat: blij zijn met jezelf! Dikke kus van mij!!!

Even een berichtje van mij… het is officieel herfst en hoewel ‘t zonnetje inmiddels weer schijnt en de temperatuur ook nog aardig is, voel ik me in elke cel onbehaaglijk. Net als alle voorgaande jaren probeer ik me te focussen op de dingen die ik wél leuk vind aan het najaar; stamppot, kaarsjes en herfstdecoratie.. ..Maar dat is het wel zo’n beetje 😅 Het is gewoon niet mijn ding, ik hou van helder licht, teenslippers, zonder jas, ijsjes en de was buiten op hangen, dingen waar ik me zo lang het kan nog aan vastklamp. Ik weet dat ‘t eind echt in zicht is, zowel voor de (na)zomer als dat er ook weer een eind aan de winter komt, maar het duurt altijd zo lang. Ik voel me angstig en paniekerig bij de vol lopende agenda’s en het donker wat me steeds meer omhult. Verwachtingen waar ik vaak niet aan kan voldoen en het constante gevoel van falen en mensen teleur te moeten gaan stellen. Ik wil het zo graag goed doen, voor mezelf, mijn kinderen, gezin, familie en vrienden en ik weet ook dat ik het elk jaar weer overleef. Ik zal alleen heel goed voor mezelf moeten zorgen en vooral niet vergeten waar ik wel blij van word 😬😅🍂🥬

Nog nooit gegeten, nog nooit gemaakt, maar dit is toch lekker! Shakshuka! 🍅🥚

Ik moet en wíl er nu echt aan geloven! Maandag 2 september de start van het écht weer fit worden. En ik ben al super trots op mezelf, want zelfs in de vakantie heb ik alles aardig onder controle gehouden. Ik ben geen kilo aangekomen en dat is best een prestatie in een all in resort en met mijn guilty pleasure: ijs! Maar ik ben nog steeds te zwaar vind ik zelf. Als ik iets leuks wil aantrekken voel ik me toch nog niet prettig genoeg. Ook merk ik dat mijn conditie me nog vaak ik de steek laat. Ook ben ik stress-situaties nog niet goed genoeg de baas. Maar goed wat is goed genoeg? Perfect zal het nooit worden, en dat hoeft ook niet. Ik zag gister nog een mooi plaatje voorbij komen dat kleine stapjes vooruit beter werken dan de lat te hoog leggen (mijn valkuil). Maar okè, qua bewegen kan ik echt wel een schop onder mn kont gebruiken en ook het emotie-eten mag aangepakt worden. Little baby steps, maar wel weer met bepaalde doelen voor ogen. In december zijn we 12,5 jaar getrouwd, in de winter voel ik me niet top, ik wil het risico op diabetes type 2 verkleinen, ik wil gezond oud worden en energie hebben voor al mijn andere plannen. Het is nogal een wensen lijstje 🤣🤔😜 Waar beter te beginnen, dan op deze mooie nazomerdag, met mijn lieve sc***je lekker 30 minuten fietsen langs mijn lievelings plekken?

Gisteren heb ik na bijna 15 jaar definitief afscheid genomen van het vak Fysiotherapie. Wat de toekomst brengt weet ik niet. Voorlopig stort ik me op het moederschap. Het is na mijn diploma leefstijlcoach en de geboorte van mijn dochter uiteindelijk stil geworden op deze pagina. Er is gewoon geen ruimte om er op dit moment echt iets mee te doen. Toch is alles wat ik heb geleerd voor mijzelf toepasbaar in het dagelijks leven en ik zal proberen weer wat vaker hier iets te laten horen van mijn reis. De reis van fitter en gezonder worden, zoveel mentaal als fysiek, maar ook de struggles van het zijn van een Gezinsmanager gaan misschien voorbij komen. De droom is om een boek te schrijven en dat roep ik nou al zo lang dat het eigenlijk een hilarische uitspraak voor mij begint te worden. Aan materiaal en ideeën geen gebrek, maar de moed om echt door te zetten ontbreekt… enfin als je het leuk vindt om mij te blijven volgen vind ik dat ook super leuk!

Al enige tijd heerst hier weer een radiostilte… meestal betekend het dat het niet zo goed met mij gaat… en dat klopt nu ook. Ik voel me niet oké. De schaamte daarover is alles overheersend en het liefste wil ik me dan dus ook verstoppen. Ik doe wat ik moet doen, vaak met een masker op, en ik overleef al het andere, vastklampend aan dat ene kleine strookje licht dat ik nog wel binnenin draag en dat me op de been houdt. Het gaat maar door en door en door, wanneer wordt het weer beter? Denk ik bij mezelf… er is altijd hoop, er is altijd doorzettingsvermogen, er is altijd liefde… Maar de waarheid is dat ik zo vreselijk moe ben van het vechten. Het gaat niet zo lekker met mij, al een tijdje weer niet… Zo dat is er uit.

Zo’n dag dat niets gaat zoals ik graag zou willen. Die horen er bij. Wat is een slowcooker dan een uitkomst! Vanmorgen wist ik nog niet dat dit bordje het hoogtepunt van mijn dag zou worden. Het fenomeen comfort food heeft voor mij nu een duidelijke betekenis gekregen. Een herfst stoof potje.. eten om van bij te komen en op te laden voor wat nog verder komen ging 🤪😅🙈

Afgelopen weekend waren we aan het strand in Zeeland. Het zand, de zee, de zon, ik zou willen dat het er altijd zou zijn. Het liefste zou ik aan de kust willen wonen. Er is iets met water dat mij altijd het gevoel van thuis geeft. Of het nu komt door mijn Sterrenbeeld Vissen weet ik niet, maar water is voor mij de essentie van alles. Zonder water geen leven, zonder water geen rust. Ik drink graag Spa en ik douch om alles (emoties/prikkels/viezigheid) van me af te spoelen. In zwemmen vind ik plezier en kalmte. Het liefste koop ik een Sup en ga ik eindeloos paddelen, als ik de moed zou hebben zou ik leren golf- of windsurfen. Michel vroeg me ten huwelijk op een zeilboot. Als kind zong ik altijd naar de oceaan en nam ik letterlijk met woorden afscheid als we weggingen. Water is puur. Zelfs als ik het gevoel heb dat het stormt in mij of dat ik verdrink heb ik ontzag voor de kracht van de natuur. Ik zou echt veel vaker moeten genieten van wat bij mij hoort… 🌊💦

Als ik íets lekker vind dan is het wel Ratatouille of te wel camping-prutje dat mijn moeder beter kan klaar maken dan ik (in Frankrijk smaakt het zoieso beter). Toch is dit éénpans maaltje goed gelukt en ik heb ook nog mijn restjes groente opgemaakt! 👩🏼‍🍳🐭