Stephanie Says

Last June, isang araw na hindi ko malilimutan sa manila.

Sumakay ako noon ng jeep kasama ang pamangkin ko, dala ang phone ko gaya ng normal, sa pagsakay naming iyon, sa bintana lang ako nakatuon ng pansin dahil hindi ko pa kabisado ang babaan namin. Quezon City to Sampaloc.

Hindi ko in-expect na sa isang iglap, mawawalan ako ng cellphone — hindi ko alam kung nahulog o may kumuha. Lumapit agad kami sa mga tagapagbantay ng cctv sa part na kung saan kami bumaba.

Sa kasamahang palad, walang kahinahinalang galaw ng ibang tao na nakahalubilo namin kaya ang hinala ay sa mismong jeep nawala, mabilis ko naman pinablock yung mga online bankings ko kaya gumaan yung loob ko.

Pag uwi namin ng bahay, nagsabi kaagad yung pamangkin ko sa mama nya na nawalan ako ng phone at narinig ng mama namin iyon kaya nasabihan pa akong t*nga. Doon mas nadown ako, pero naturn ko pa rin into positive yung mindset ko pero may part pa rin na malungkot ako that time.

Fast forward...

Pauwi na ako ng Baguio walang gamit o dalang cellphone. Pagsakay ko ng bus may napansin akong isang pasahero. Nakita ko sa mukha niya na mas mabigat ang pinagdadaanan nya kaya inapproach ko sya baka kako may problem sya. At yun na nga nagkwentuhan kami. Akala ko sobrang saklap na nang nangyari saakin pero nung nagkwento sya hindi lang pala phone ang nawala sa kanya — kundi pati lahat ng pera niya, IDs, at mismong buong bag tinangay.

Doon ko narealize: kung gaano ako nadown sa pagkawala ng phone, mas grabe pala yung pinagdadaanan nung nakasakayan ko. Para bang double strike siya — hindi lang gamit, kundi buong pagkakakilanlan sakanya dahil umuwing walang wala pero tingin ko gumaan naman ang pakiramdam nya dahil sabi ko sakanya may mga bagay na nawala saatin pero may mas magandang kapalit lalo na sayo dahil maraming nawala mas marami ring magandang kapalit.

Lesson: Masakit mawalan damhin natin oo pero hindi lang hanggang doon natatapos ang lahat kaya mas kailangan pa natin magsumikap para mapalitan lahat ng nawala saatin dahil lahat ng iyon ay pagsubok saatin para mas lalo tayong tumibay at magpatuloy.

PS: nagulat ako kasi yung pangalan ng pamangkin ko na kasama ko nung nagjeep kami kapangalan ng nakasakayan ko sa bus.

Sa nakasabayan ko sa bus, ingat tayo palagi. God bless. 😇