RealTalk

Yung dati, konting problema lang,
alam mo agad.

May chat.
May tawag.
May pabirong,
“Baka naman.”

Pero ngayon, tahimik na lang siya.
Hindi na nagpapahalata.

Hindi na nangungumusta nang may kasunod na hingi ng tulong.

Hindi na nagkukwento kung gaano kabigat ang dala niya.

At doon mas masakit.

Kasi ramdam mong may problema,
pero pinipili niyang sarilinin.

Baka nahihiya na.
Baka ayaw nang makaistorbo.
Baka ilang beses na niyang sinubukang maging matatag hanggang nasanay na siyang mag-isa.

Minsan makikita mo na lang sa kilos.
Sa mukha niyang parang laging may iniisip.
Sa mga reply niyang maikli.
Sa mga araw na hindi siya sumasama.
Sa mga biro niyang pilit lang tumatawa.

Alam mong may kulang.
Alam mong may dinadala.
Pero wala siyang sinasabi.
Ang hirap nun.

Kapatid mo siya,
pero parang may pader na siyang itinayo
para hindi mo makita kung gaano na siya kahirap lumaban.

Kaya kung may kapatid kang tahimik ngayon, huwag agad isipin na nagbago na siya.

Baka napagod lang siyang magpaliwanag.
Baka napagod siyang humingi.
Baka napagod siyang maramdaman na pabigat siya.

Minsan, ang kailangan niya
hindi mabigat na sermon.
Hindi tanong na parang imbestigasyon.
Hindi sumbat na,
“Bakit hindi ka nagsabi?”

Minsan sapat na ang simpleng,
“Kapatid, nandito lang ako.”
“Kain tayo.”
“Kumusta ka talaga?”
“May kailangan ka ba?”

Yung tanong na walang pressure.
Yung tulong na walang yabang.
Yung presensya na hindi nagpaparamdam
na may utang na loob siyang dapat bayaran.

Kasi may mga kapatid na hindi na marunong magsabi ng hirap,
pero marunong pa ring umiyak nang tahimik.

May mga kapatid na mukhang kaya pa,
pero konting lambing na lang pala ang hinihintay.

May mga kapatid na hindi humihingi,
pero sana napapansin.

Kaya kung ramdam mong may dinadala siya, lapitan mo.

Baka hindi pera agad ang kailangan niya.

Baka kailangan lang niyang maramdaman ulit na may kapatid pa siyang pwedeng sandalan kahit hindi na siya marunong magsabi.

Freedom of Wall 👇⬇️

She waits all day for you to get home from work…

For you to hide in the bathroom.

She’s been touched all day.
Climbed on. Needed. Overstimulated.
Running on cold coffee and crumbs.

She’s counting down the minutes until you walk in the door thinking,
“Finally… help is here.”

And instead, she hears the lock click.

Ten minutes.
Twenty minutes.
Long enough for her to realize…

Nothing actually changed.

She’s still on duty.
Still juggling kids, dinner, noise, and chaos
while you scroll in your little porcelain escape room.

Coming home isn’t the same as showing up.

And nothing is more exhausting
than watching someone choose a break
while you don’t get one.

Personalized Condiments Jar
35 each. 📌